Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta P. orzekł na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 i art. 6 pkt 6 lit. a Ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. z 2001 r., nr 6, poz.56 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071) o utracie przez E.P. na okres 3 miesięcy statusu osoby bezrobotnej. Starosta uzasadnił decyzję faktem niestawiennictwa E. P.w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...] września 2001 r. Organ I instancji wskazał, że pani P. nie dopełniła również obowiązku powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy o przyczynie niestawiennictwa.
W odwołaniu od decyzji Starosty pani P. podniosła, że jej nieobecność spowodowana była chorobą i związanym z nią pobytem w szpitalu w dniach od [...]do [...] września 2001 r. Odwołująca się podniosła również, że w dniu [...] września 2001 r. stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy aby usprawiedliwić swą nieobecność.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 13 ust. 2 i art. 13 ust. 3 pkt 5 Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ II instancji podtrzymał argumentację Starosty, wskazując przede wszystkim na niedopełnienie przez Odwołującą się obowiązku powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wojewoda wskazał ponadto na fakt, że skierowanie do szpitala E. P.otrzymała już w dniu [...]sierpnia 2001 r., wobec czego zobowiązana była zgłosić w Powiatowym Urzędzie Pracy planowany na dzień stawiennictwa wyjazd.
Powyższą decyzję E. P. zaskarżyła dnia [...] października 2001 r. Skarżąca podniosła, że jej niestawiennictwo było usprawiedliwione chorobą o czym powiadomiła Powiatowy Urząd Pracy w ustawowym terminie 5 dni.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 13 ust. 2 Ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.) bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do odpowiedniego powiatowego urzędu pracy w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Zarówno organy I jak i II instancji, uzasadniając pozbawienie Skarżącej statusu bezrobotnej, powoływały się w swych decyzjach na postanowienia art. 13 ust. 3 pkt 5 cyt. ustawy, zgodnie z którym pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy następuje w razie niestawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W odwołaniu od decyzji Starosty P. Skarżąca podniosła, że usprawiedliwiła swoje niestawiennictwo w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia [...] września 2001 r. a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Organ I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę tej okoliczności, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 KPA. Tymczasem Wojewoda, mimo że w sentencji decyzji powołał się na art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, również nie rozważył, czy pobyt w szpitalu stanowi "uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa" w rozumieniu tegoż artykułu, uzasadniając, że Odwołująca się powinna tak czy inaczej zgłosić wcześniej planowany wyjazd do szpitala w Powiatowym Urzędzie Pracy. Można się jedynie domyślać, że Wojewoda miał tym samym na uwadze postanowienia art. 27 ust.3 cyt. ustawy, który nie jest jednak cytowany ani w sentencji ani też w uzasadnieniu decyzji. Przesądza to zatem o naruszeniu przez Wojewodę art. 107 § 3 KPA.
Odnosząc się z kolei do zaprezentowanej w decyzji interpretacji art. 13 ust.3 pkt 5 w stosunku do nie powołanego expressis verbis art. 27 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy uznać, że wzajemna wykładnia tych przepisów nie została dokonana poprawnie. Art. 13 ust. 3 pkt 5 cyt. ustawy mówi o pozbawieniu statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się na wyznaczony termin w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z kolei art. 27 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, że nie pozbawia się statusu bezrobotnego osoby, która w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, jeżeli o osoba ta powiadomiła powiatowy urząd pracy o zamierzonym pobycie lub braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. Przepisy te odnoszą się do dwóch różnych sytuacji.
Art. 13 ust. 3 pkt 5 dotyczy przypadków, w których niestawiennictwo w urzędzie pracy było uzasadnione, a więc spowodowane niezawinionymi okolicznościami, ze względu na które nie można od bezrobotnego w danym dniu wymagać stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Kontekst przepisu art. 27 ust. 3 wskazuje, że chodzi tu o inne sytuacje powodujące brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i to podobne do wspomnianego w tym przepisie wyjazdu za granicę o tyle, że jako takie nie mogą one usprawiedliwiać (uzasadniać) niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jeżeli zatem powstanie sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i niemożność stawiennictwa w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy jest znana wcześniej, to tylko wtedy istnieje obowiązek jej wcześniejszego zgłoszenia do powiatowego urzędu pracy (pod rygorem utraty statusu bezrobotnego), jeżeli w normalnej sytuacji nie może ona, z punktu widzenia ocen społecznych, uzasadniać niestawiennictwa.
Jeżeli natomiast dana okoliczność jak np. pobyt w szpitalu może takie niestawiennictwo z punktu widzenia wspomnianych oceń uzasadniać, to należy stosować art. 13 ust. 3 pkt 5 i orzekać o utracie statusu bezrobotnego jedynie wtedy, gdy w ciągu 5 dni od daty niestawiennictwa bezrobotny nie powiadomi o jego uzasadnionej przyczynie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie szczegółowe wyjaśnienie i ustalenie czy skarżąca usprawiedliwiła swoją nieobecność.
Organ administracyjny na tę okoliczność powinien przynajmniej przeprowadzić dowód z zeznań skarżącej.
Zauważyć również należy, że skarżąca w odwołaniu wyraźnie podkreśliła, że po powrocie ze szpitala, w dniu [...] września 2001 r. stawiła się w Urzędzie i przedłożyła zaświadczenie lekarskie. Organ odwoławczy co do tego zarzutu nie zajął stanowiska.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że w aktach sprawy znajdują się okresowe karty wizyt. W jednej z nich w rubryce stawiennictwo został złożony podpis skarżącej potwierdzającej jej pobyt w Urzędzie Pracy w dniu [...].09.2001 r.
Na drugiej natomiast skarżąca złożyła podpis, że w dniu [...].09.2001 r. zapoznała się z treścią obowiązków.
Zapisy te zatem mogą potwierdzać wyjaśnienia skarżącej, że nieobecność usprawiedliwiła [...].09.2001 r.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a, 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).
/-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Stankowski /-/ E. Podrazik
JFS