Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę – M. i J. Z., zamieszkałym w K. przy ul. [...] – budynku garażowego dwustanowiskowego w/g projektu opracowanego przez M. K., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...], na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...], podając, że budowa winna być prowadzona zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, natomiast na zasadzie art. 107 § 4 kpa odstąpiono od uzasadnienia decyzji, bowiem stwierdzono, że decyzja uwzględnia w całości żądanie strony.
Odwołanie od decyzji złożył A.M., który zarzucił, że planowana budowa będzie prowadzona w miejscu, w którym do marca 2000 r. zlokalizowany był jego garaż. Odwołujący planował budowę nowego garażu w tym samym miejscu, było to jednak dopiero możliwe po wykupie lokalu wraz z udziałem w gruncie położonym przy ul. [...]. Ponieważ nastąpiło to w dniu [...] sierpnia 2001 r., odwołujący zarzucał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...].09.2001 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji, właścicielami lokali i współwłaścicielami gruntu, na którym stoi budynek z wyłączonymi lokalami, oprócz inwestora byli S.F., K. K. i A. W..
Ponieważ wszyscy współwłaściciele gruntu oraz Nadleśnictwo N., jako władające w imieniu Skarbu Państwa działką nr [...] w K., udzielili zgody inwestorowi na budowę garażu, a uprzednio zajmowany przez odwołującego garaż blaszany nie istniał, stąd w ocenie organu II instancji zarzut A.M., że naruszono jego interes prawny, jest nieuzasadniony, czemu dano wyraz utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu i podniósł nadto, że organ II instancji nie uwzględnił tego, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji stał się również współwłaścicielem nieruchomości. W jego ocenie skoro wszyscy współwłaściciele mają określone udziały w gruncie, to również korzystanie z pomieszczeń dodatkowych winno być stosowne do tych udziałów, tym bardziej że zbywające nieruchomość Nadleśnictwo o takiej możliwości go informowało. W konkluzji skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i stanowiskiem doktryny, które to orzecznictwo i poglądy Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje – organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego czy prawnego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym.
W rozpoznawanej sprawie wbrew przepisom kodeksu postępowania administracyjnego (art. 136 kpa) organ odmówił przeprowadzenia dowodu i jego oceny, z którego wynikało, że skarżący i jego żona w dniu [...] sierpnia 2001 r. nabyli lokal mieszkalny nr [...] wraz z udziałem wynoszącym 0,242 części we wspólnych częściach budynku i gruncie (akt notarialny A nr [...]). Tak więc nie można stwierdzić z uwagi na podniesione okoliczności, że zaskarżona decyzja nie dotyczy interesu prawnego i faktycznego skarżącego. Należy również podkreślić, że organ administracji publicznej o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, powinien zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W niniejszej sprawie organ tej czynności nie wykonał i w aktach administracyjnych nie ma dokumentu, który by stosunki współwłasnościowe nieruchomości potwierdzał.
Zauważyć należy również, że w sytuacji kiedy lokal i udział w gruncie stanowią współwłasność łączną małżonków, organ administracyjny winien zawiadomić o wszczęciu postępowania oboje małżonków, gdyż właściciel nie może rozporządzać swoim prawem dopóty, dopóki trwa współwłasność łączna.
Zdaniem Sądu stronami postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji kiedy decyzja dotyczy praw czy obowiązków małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej (współwłasność łączna) winni być oboje małżonkowie, gdyż jeden z małżonków jest w rozumieniu art. 169 § 1 ustawy z 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.) w związku z art. 36 § 2 ustawy z 25.02.1964 Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 nr 9 poz. 59 ze zm.) – osobą nieuprawnioną do rozporządzania przekraczającego zakres zwykłego zarządu majątkiem, dokonanego bez wymaganej zgody drugiego z małżonków (art. 37 § 3 kro).
W niniejszej sprawie organ administracyjny uznał, że wyrażenie zgody na inwestycję przez jednego ze współmałżonków jest dostateczne, a przecież wadliwość tego poglądu może w przyszłości być podstawą do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A.
Tak więc skoro decyzja organu odwoławczego zapadła w dniu [...] września 2001 r. i w międzyczasie zmienił się stan faktyczny i prawny nieruchomości, organ odwoławczy miał obowiązek przeprowadzić w tej mierze postępowanie dowodowe, odnieść się do przedstawionych dowodów w sytuacji gdyby zamierzał wydać orzeczenie reformatoryjne. W ocenie Sądu jednak z uwagi na uchybienia w postępowaniu przed organem I instancji, zasadnym było podjęcie decyzji kasacyjnej ze wskazaniem na uchybienia proceduralne oraz wytknięciem iż organ z uwagi na możliwość wystąpienia sprzecznych interesów uczestników, nie miał podstaw do zastosowania art. 107 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego i odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia decyzji.
Z uwagi na powyższe okoliczności na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a-c i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku, przy zastosowaniu przepisów art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski
K.B.