Uzasadnienie
R. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany był do zbadania jej dopuszczalności i ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).
Przeprowadzona w tym zakresie kontrola skargi wykazała, że skarga wniesiona przez R. K. jest niedopuszczalna ze względu na brak po jej stronie legitymacji procesowej do zaskarżenia opisanej na wstępie decyzji.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawa dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego dla przyjęcia legitymacji procesowej określonego podmiotu do zaskarżenia decyzji administracyjnej lub postanowienia kończącego postępowanie, konieczne jest stwierdzenie istniejącego pomiędzy sytuacją prawną tego podmiotu a zaskarżonym aktem związku, polegającego na tym, że akt ten wiąże się z jego interesem prawnym w sposób uzasadniający wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania zażaleniowego (nazywane przez organ odwoławczym) wywołanego zażaleniem T. K..
W związku z powyższym stwierdzić należy, że postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego – które stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie - nie jest zdolne wpłynąć w jakikolwiek sposób na sferę praw i obowiązków podmiotów innych niż T. K..
To że Skarżąca jest żoną T. K. nie powoduje, iż ma interes prawny do wniesienia skargi na postanowienie, której nie była adresatem. Interes procesowy w kwestionowaniu rozstrzygnięcia dotyczącego interesu materialnoprawnego danej strony tj. w niniejszej sprawie T. K., ma tylko ta strona, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem (ostanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2287/20).
Tym samym inne podmioty nie są legitymowane do zaskarżenia tego rodzaju postanowienia, bowiem – jak wyżej wskazano – dla przyjęcia legitymacji procesowej nie wystarcza samo stwierdzenie istnienia interesu prawnego, lecz konieczne jest również, aby interes ten uzasadniał wniesienie skargi i uruchomienie kontroli sądowoadministracyjnej.
Zaskarżone postanowienie, ze względu na jego procesowy charakter, dotyczyło tylko interesu T. K.. Nie dotyczyło natomiast Skarżącej. Na powyższą ocenę nie ma wpływu natomiast okoliczność, iż organ doręczył Skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie. Należy pamiętać, iż strona nie może wywodzić interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie z faktu doręczenia jej zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na marginesie Sąd wskazuje, iż odrzucenie niniejszej skargi nie będzie skutkować brakiem kontroli postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego, ponieważ postanowienie to jest również przedmiotem skargi T. K., a która to skarga zarejestrowana została pod odrębna sygnaturą.
Reasumując, skargę Skarżącej jako wniesioną przez podmiot nie mający legitymacji procesowej do złożenia skargi na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie odwołania T. K. należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienie.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.