Uzasadnienie
Strona skarżąca w osobach Ł. J. i M. J. zobowiązana do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie oświadczenia majątkowego oraz przedłożonych dokumentów i wyjaśnień ustalono, że Skarżący, małżonkowie, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 1756,20 zł brutto miesięcznie (M. J. - 1.082,10 zł, Ł. J. - 674,10 zł). Na prawach wspólności ustawowej są właścicielami nieruchomości gruntowej o pow. 756 m² zabudowanej dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym.
Skarżący zajmują piętro budynku, a na parterze w wydzielonym mieszkaniu zamieszkuje ich syn wraz z rodziną; prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe. Koszty utrzymania koniecznego Skarżący określili na kwotę około 1670 zł (25 zł podatek od nieruchomości, 175 zł - energia elektryczna, 333 zł - opał w okresie zimowym, 80 zł - woda i ścieki, 46 zł gaz, 150 zł - środki czystości, 150 zł - lekarstwa, 80 zł - odzież, 30 zł - telefon oraz 600 zł - żywność).
Wysokość osiąganego dochodu uzasadnia ocenę, że Skarżący, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, nie są w stanie wygospodarować środków finansowych na jakiekolwiek koszty niniejszego postępowania. Wykazali, że osiągane dochody w całości przeznaczają na bieżące wydatki utrzymania koniecznego.
Wysokość dochodów w przeliczeniu na jedną osobę (878 zł brutto miesięcznie) uzasadnia także ocenę, że Wnioskodawcy nie mają realnych możliwości wsparcia się pożyczką lub kredytem w celu pokrycia wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, czy kosztów sądowych. W tych okolicznościach odmowa przyznania prawa pomocy spowodowałby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania.
Wnioskodawcy wspólnie wnieśli skargę i wspólnie złożyli wniosek o prawo pomocy; pomiędzy Skarżącymi nie ma faktycznego sporu, a kwestionowana decyzja rozstrzyga o administracyjnoprawnych obowiązkach dotyczących nieruchomości stanowiącej ich własność na zasadach ustawowej wspólności majątkowej. W tych okolicznościach wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika z urzędu dla strony skarżącej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ S.Michalski