Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2004r. Wojewoda na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Zielona Góra z dnia 5 marca 2004r. Nr XXII/201/04 w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w mieście Zielona Góra.
W motywach rozstrzygnięcia podał, że powyższa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, w szczególności art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 poz. 747 ze zm.).
Wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 cyt. wyżej ustawy rada gminy, po dokonaniu analizy regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody. Natomiast, w myśl art. 20 ust. 1 i 3 powyższej ustawy, to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok. W rozumieniu ustawy taryfą jest zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorcze odprowadzanie ścieków i warunków ich stosowania.
Taryfa podlega zatwierdzeniu w drodze uchwały przez radę gminy w terminie 45 dni od złożenia wniosku radzie gminy. Wojewoda wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Zielonej Górze [...] stycznia 2004r. złożył Radzie Miasta Zielona Góra wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, z której wynikało, że cena za 1 m3 dostarczonej wody wynosi netto [...] zł (z VAT [...] zł). Prezydent Miasta, w myśl art. 24 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy sprawdził, czy taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami i zweryfikował koszty pod względem celowości ich ponoszenia stwierdzając, że przedłożone taryfy zawierają zgodne z przepisami ceny związane z rodzajem prowadzonej działalności i taryfowej grupy odbiorców.
Podejmując kwestionowaną uchwałę Rada Miasta zatwierdziła jedynie taryfę na odprowadzanie ścieków, natomiast odnośnie wody dokonała ustalenia jej ceny, albowiem zmieniła taryfę przedłożoną przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji do zatwierdzenia (proponowaną stawkę w kwocie [...] zł netto za m3 obniżyła do kwoty [...] zł netto za m3). Tym samym przekroczyła swoje uprawnienia wynikające z art. 24 ust. 1 omawianej ustawy.
Uchwała ta w ocenie organu nadzoru istotnie więc narusza przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Rada Miasta Zielona Góra wniosła na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagając się jego uchylenia podniosła, że Wojewoda zakwestionował w całości uchwałę Rady Miasta pomimo, że w części dotyczącej zatwierdzenia taryfy za odprowadzanie ścieków była ona zgodna z prawem. Zatwierdzała bowiem taryfę ustalona przez Zakład Wodociągowo-Kanalizacyjny.
Wyjaśniając powody zmiany wysokości ceny za wodę podała, że cena przyjęta we wniosku o zatwierdzenie taryf została uznana przez Radę Miasta za zbyt wysoką.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w rozstrzygnięciu nadzorczym.
Na rozprawie przed sądem administracyjnym pełnomocnik organu nadzoru wyjaśnił, że wprawdzie nieprecyzyjnie sformułowana została sentencja zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jednak z jego uzasadnienia wynika, że dotyczy tej części uchwały, która zatwierdza taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 poz. 747 ze zm.) taryfę zatwierdza w drodze uchwały rada gminy w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne o ich zatwierdzenie. Jeżeli natomiast rada gminy nie podejmie uchwały w podanym terminie, przedstawione przez przedsiębiorstwo taryfy – wcześniej sprawdzone pod względem ich legalności i zweryfikowane w zakresie celowości ponoszenia kosztów, przez prezydenta miasta – wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o ich zatwierdzenie (art. 24 ust. 4, 5 i 8 cyt. ustawy).
Cytowana regulacja prawna oznacza, że rada gminy nie jest uprawniona do ustalania cen i opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
W omawianej materii jej kompetencje ograniczają się bowiem do zatwierdzenia taryf przedstawionych przez uprawnione przedsiębiorstwo.
Skoro zatem Rada Miasta w Zielona Góra w uchwale z dnia 5 marca 2004r. zmieniła (obniżyła) wysokość ceny za dostarczaną wodę, określoną w przedłożonej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne taryfie i sprawdzoną przez Prezydenta Miasta, to słusznie organ nadzoru uznał, że istotnie naruszyła art. 24 cytowanej wyżej ustawy, wykraczając poza swoje kompetencje wynikające w tego przepisu.
Dlatego w omówionym wyżej zakresie skarga okazała się nieuzasadniona.
Słusznie natomiast skarżąca Rada zakwestionowała prawidłowość rozstrzygnięcia nadzorczego w części stwierdzającej nieważność uchwały z 5 marca 2004r. o zatwierdzeniu taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków w mieście Zielona Góra. W tym bowiem zakresie Rada Miasta zatwierdziła taryfę przedstawioną przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji, opracowaną i skontrolowaną zgodnie z wymogami zawartymi w omawianej ustawie.
Nawiązując do wypowiedzi pełnomocnika organu nadzoru złożonej na rozprawie sądowej należy wyjaśnić, że w wypadku sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem aktu administracyjnego, a jego uzasadnieniem, należy dać pierwszeństwo samemu rozstrzygnięciu (por. też wyrok NSA z 17.XII.1999r. sygn. IV SA 2070/97 - Lex nr 4869; wyrok NSA z 4.X.1999r. sygn. II SA 1191/99 – Lex nr 46254). Jednoznaczne brzmienie sentencji zaskarżonego aktu wyłączało możliwość przyjęcia, że organ nadzoru stwierdził nieważność tylko części uchwały Rady Miejskiej w Zielonej Górze.
Z przyczyn wyżej wskazanych na podstawie art. 148, art. 151 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
Niezgłoszenie przez skarżącą Radę wniosku o zwrot kosztów postępowania (art. 209 i 210 powołanej ustawy) uzasadniał brak rozstrzygnięcia Sądu w tym przedmiocie.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska
Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością
/-/J. Szaniecka
MarK