Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy C., w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy C. zatwierdzony przez Radę Miejską C. uchwałą nr XXXII/153/94 z dnia 27.05.1994 r., ustalił dla inwestora R. L. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie chlewni dla macior i budowie chlewni na głębokiej ściółce na działce nr [...] przy ul. [...] w J..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor złożył wniosek o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej inwestycji w dniu 25.02.2003 r. Sporządzony został raport oddziaływania inwestycji na środowisko, uzyskano uzgodnienie z Wojewodą, dokonano wymaganych przez prawo ogłoszeń, rozpatrzono zgłoszone protesty mieszkańców i oceniono zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej C. nr XXXII/153/94 z dnia 27.05.1994 r.
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań uczestników D. i J. W., uchyliło opisaną decyzję Burmistrza Gminy C. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż wniosek inwestora o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu złożony został w dniu 25.02.2003 r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 11.07.2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja Burmistrza wydana została w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej C. z dnia 27.05.1994 r. Plan ten utracił ważność z dniem 31.12.2003 r. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Kolegium nie może zatem dokonać zgodności inwestycji z planem miejscowym, który obecnie nie obowiązuje.
Dlatego należało uchylić decyzję organu I instancji, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ten winien wziąć pod uwagę przepisy art. 40 ust. 1 i 2, art. 44 ust. 1-4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymagań przepisu art. 107 § 3 kpa, art. 46 ust. 9 i 10 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor R. L., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie jego treści do przepisów prawa miejscowego. W ocenie skarżącego zwrot "stosuje się przepisy dotychczasowe" oznacza, że należy stosować wszelkie przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc i przepisy prawa miejscowego jakim są przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie przepis art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może mieć zastosowania.
Ponadto organ naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 kpa, winien bowiem samodzielnie rozstrzygnąć sprawę. Brak było podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ nie ma potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a przeprowadzone przez ten organ postępowanie było prawidłowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nie zasadna.
W pełni należy podzielić argumentację prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze co do braku możliwości stosowania po dniu 31.12.2003 r. ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), w tym przy rozstrzyganiu spraw w trybie określonym przez przepis art. 85 ust. 1 tejże ustawy.
Zgodnie z przepisem art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Ustawa z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11.07.2003 r.
Przepis art. 85 ust. 1 powołanej wyżej ustawy jest usytuowany w rozdziale "Przepisy przejściowe i końcowe". Jako przepis przejściowy reguluje przejście z rozwiązań dotychczasowej ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym do rozwiązań przyjętych w nowej ustawie. Podkreślić należy, iż instytucja decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, choć obie ustawy i stara i nowa używają tej samej nazwy, w obu ustawach ma całkowicie odmienny charakter i kształt. Przepis art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest normą proceduralną, jej celem było zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną jedynie przepisów ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jednocześnie podejmując rozstrzygnięcie w trybie ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ jest związany przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie orzekania. Pogląd taki wyrażany jest w doktrynie i Sąd w niniejszym składzie go podziela (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego. Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2005).
W myśl art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01.01.1995 r. zachowywały swoja moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31.12.2003 r.
W przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy C. uchwalony przez Radę Miejską C. w dniu 27.05.1994 r. uchwałą nr XXXII/153/94, który był podstawą decyzji organu I instancji, utracił moc z dniem 01.01.2004 r. i nie obowiązywał już w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie mógł więc przepisów tego planu stosować.
W dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na terenie gminy C. nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie więc w zaskarżonej decyzji wskazano na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania uregulowanego w przepisach art. 40 ust. 2 i art. 44 ust. 1-4 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jest to jakościowo inny rodzaj postępowania niż postępowanie przeprowadzone już przez Burmistrza Gminy C., stąd uzasadnione było zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ instancji niższej. Podkreślić należy, iż organ odwoławczy może przeprowadzać tylko uzupełniające postępowanie dowodowe, a nie zastępować organ I instancji w jego kompetencji do rozpatrzenia sprawy (art. 136 kpa). Stanowisko przeciwne prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności z art. 15 kpa.
Zgodzić także należy się z twierdzeniem SKO, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymagań z art. 46 ust. 10 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska.
W powyższych okolicznościach zarzuty skargi uznać należy za nietrafne. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało skargę oddalić.
/-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ B. Drzazga