Uzasadnienie
Burmistrz– po rozpatrzeniu wniosku D.B. – decyzją nr [...] z dnia [...]r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno – biurowego wraz z wiatą stalową na szczelne boksy na odpady (segregacja) wraz z przyłączami: wodno – kanalizacyjnym, energetycznym, gazowym i zbiornikiem bezodpływowym, przewidzianej do realizacji w K. na działce nr [...] przy ul. [...].
Następnie Burmistrz – działając z urzędu – sprostował postanowieniem z dnia [...]r. oczywisty błąd pisarski popełniony w powyższej decyzji przy oznaczaniu numeru działki, na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja przez wpisanie, że chodzi o działkę nr [...], a nie o działkę nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na wniosek inwestora, sprostował natomiast wskazany w decyzji numer działki [...] na numer [...].
Po rozpoznaniu wniosku A.K., H.C., T.W. i G.N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło postanowieniem z dnia [...]r. stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza z dnia [...]r. Według wnioskodawców powyższego sprostowania dokonano w niedopuszczalny sposób tzn. w toku postępowania odwoławczego, przez co naruszono zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało natomiast, iż organy administracji publicznej mogą dokonać – zgodnie z art. 113 § 1 kpa – sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez siebie decyzjach również w toku postępowania odwoławczego. Postanowienie zawierało przy tym pouczenie o możliwości złożenia zażalenia, wobec czego zasada dwuinstancyjności postępowania nie została naruszona. Nie było wobec tego przesłanek do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa z powodu rażącego naruszenia prawa.
Pismem z dnia [...]r. A.K., H.C., T.W. i G.N. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według nich użyty przez Urząd Miejski numer działki [...] nie może być zakwalifikowany jako oczywista omyłka, ale jako istotna wada treści decyzji. Błąd ten wynikał bowiem z nieprawidłowo wykonanej mapy, dołączonej przez inwestora do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Istotna wada treści decyzji nie może być weryfikowana w trybie usuwania jej wad nieistotnych (błędów pisarskich, omyłek itd.).
Postanowieniem z dnia [...]r. SKO utrzymało zaskarżone orzeczenie w mocy, albowiem kwestionowane postanowienie nie było obarczone wadą powodującą stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 kpa.
Wnioskodawcy zaskarżyli powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając stwierdzenia nieważności orzeczeń organów I i II instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzyli argument dotyczący przedmiotowego numeru działki ([...]), który powinien być kwalifikowany jako wada istotna treści decyzji, a nie oczywista omyłka.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W toku niniejszego postępowania sądowego ustalono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. umorzyło postępowanie odwoławcze od przedmiotowej decyzji Burmistrza z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na to, że osoby wnoszące odwołanie nie miały przymiotu strony. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28.08.2003r. uchylił powyższą decyzję SKO (sygn. akt II SA/Po 2859/02), które po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r. uchyliło decyzję Burmistrza, albowiem zaistniała konieczność zbadania oddziaływania inwestycji na środowisko. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu inwestor D.B., jednak na skutek cofnięcia przez niego skargi postanowieniem z dnia [...]r. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego (sygn. akt II SA/Po 2905/03).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga wniesiona przez A.K., H.C., T.W. i G.N. dotyczyła postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza z dnia [...]r., którym dokonał sprostowania omyłki zawartej w swojej decyzji z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek w decyzji – dokonywane przez organ administracji w trybie przepisu art. 113 § 1 kpa – ma ten skutek, że po jego wydaniu dana decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również wraz z nim oceniana. Prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek staje się bowiem integralną częścią treści decyzji (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 530).
Ponieważ decyzja Burmistrza z dnia [...]r., która podlegała sprostowaniu, została następnie uchylona w całości prawomocną decyzją organu II instancji z dnia [...]r., należało uznać, że została w ten sposób skutecznie usunięta z obrotu prawnego. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż postanowienie Burmistrza z dnia [...]r. o jej sprostowaniu nie może wywoływać jakichkolwiek skutków prawnych, albowiem stanowiło ono fragment nieistniejącego już aktu prawnego.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż rozpoznanie sprawy ze skargi na orzeczenie organu II instancji, odmawiające stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia (jako pozbawionego mocy prawnej), stało się bezprzedmiotowe, wobec czego – działając na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmian.) - orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.
/-/B. Kamieńska /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka