Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. G. jest czynność Prezydenta Miasta (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 23 marca 2020 r., [...] w sprawie dowozu dzieci skarżącej – I. P. i J. P. – do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K. (k. [...] akt sądowych).
Powyższa czynność podjęta została w następujących okolicznościach.
Wnioskami z dnia 31 stycznia 2010 r. (k. [...] i [...]-[...] akt sądowych) M. G. wystąpiła o zapewnienie transportu jej córek I. P. i J. P. do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K. (k. [...] i [...] akt sądowych). Do wniosków załączyła orzeczenie o niepełnosprawności I. P. z dnia 13 listopada 2019 r., [...] oraz orzeczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. o potrzebie kształcenia specjalnego tej córki z dnia 19 lipca 2019 r., [...]/2019, [...] Przedłożyła także odpowiednio takie orzeczenia dotyczące drugiej córki J. P. – orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 13 listopada 2019 r., [...] oraz orzeczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. z dnia 23 lipca 2019 r., [...]/19, [...] (k. [...] i [...] akt sądowych).
Pismem z dnia 28 lutego 2020 r., [...] poinformowano M. G., że jej wniosek zostanie załatwiony po dokonaniu analizy złożonych dokumentów (k. [...] akt sądowych).
Pismami z dnia 6 marca 2020 r., [...] i [...] Prezydent wystąpił do Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul[...] w G. oraz Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul. [...] w G. z prośbą o informację, czy na podstawie załączonych orzeczeń Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej wymienione Ośrodki wypełnią w całości wszystkie zalecenia dotyczące pracy z niepełnosprawnymi uczennicami. Do pism dołączono orzeczenia orzeczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. o potrzebie kształcenia specjalnego córek M. G. z dnia 19 lipca 2019 r., [...], [...] oraz z dnia 23 lipca 2019 r., [...], [...] (k. [...] akt sądowych). W tym miejscu można dodać, że powyższe zapytania dotyczyły większej ilości dzieci. Aby nie ujawniać danych osobowych, orzeczenia dotyczące uczniów oznaczono numerami. W przypadku I. P. i J. P. orzeczenia oznaczono numerami [...] i [...].
Na powyższe zapytania odpowiedzieli dyrektorzy placówek. W piśmie z dnia 11 marca 2020 r. Dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy [...] wskazała, że na podstawie dokumentacji kierowana przez nią placówka mogłaby w pełni zrealizować wszystkie zalecenia wskazane w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów (których dotyczyło pytanie). Zaznaczyła jednak, że placówka nie może przyjąć dzieci oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], i 17 (nie dotyczy to więc I. P. i J. P. – uw. Sądu) (k. [...] akt sądowych).
Dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul. [...] w G. wskazała z kolei w piśmie z dnia 16 marca 2020 r., że ośrodek jest w stanie przyjąć i wypełnić zalecenia wskazane w orzeczeniach oznaczonych numerami [...] i [...] (dotyczy to I. P. oznaczonej numerem [...] – uw. Sądu, zob. k. [...] akt sądowych). Nie ma natomiast możliwości przyjęcia dzieci [...], [...] i [...] (dotyczy to J. P. – uw. Sądu, zob. k. [...] akt sądowych) (k. [...] i [...] akt sądowych).
W piśmie z dnia 23 marca 2020 r. (opisanym na wstępie) Prezydent wyraził stanowisko, że po przeanalizowaniu wniosku M. G. nie znajduje uzasadnienia w pokrywaniu kosztów dowozu jej dzieci do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K.. Wyjaśnił, że z informacji pozyskanych od Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy [...] (datowanej na 11 marca 2020 r.) oraz Dyrektora Specjalnego Ośrodka szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul. [...] w G. (datowanej na 16 marca 2020 r.) wynika, iż placówki te są przygotowane do zapewnienia pełnej realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego (k. [...] akt sądowych).
W skardze na powyższą czynność Prezydenta M. G. zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 910, dalej "P.o.") poprzez bezzasadną odmowę zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia z miejsca zamieszkania do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K., co jest konsekwencją błędnego uznania, że najbliższą placówką edukacyjną w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów jest Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] w G.. Zarazem organ zaniechał należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności wykazania, iż wskazana przezeń placówka edukacyjna jest dostosowana do indywidualnych psychofizycznych potrzeb małoletniego ucznia, które wynikają z jego niepełnosprawności. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako: "K.p.a.") poprzez niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.
Wskazując na powyższe M. G. wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności Prezydenta z dnia 23 marca 2020 r., [...]; uznanie uprawnienia małoletnich dzieci skarżącej do bezpłatnego transportu do Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w K. oraz uznanie obowiązku Prezydenta do zapewnienia małoletnim dzieciom bezpłatnego transportu do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K..
M. G. wystąpiła nadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W obszernych motywach skargi skarżąca akcentowała, że zapewnienie bezpłatnego transportu, o którym mowa w art. 39 ust. 4 P.o., dotyczy "najbliższej szkoły podstawowej", co w orzecznictwie poczytuje się jako szkołę nie tylko najbliższą geograficznie, ale zarazem taką, która jest dostosowana do możliwości i zdolności psychofizycznych ucznia (pozwalającą zrealizować zalecenia zawarte w orzeczeniu dotyczącym potrzeby kształcenia specjalnego). M. G. wskazała, że jej małoletnie córki są dziećmi autystycznymi z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i na tej podstawie trafiły do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K., który jest wyspecjalizowany w edukacji dzieci i młodzieży z takimi zaburzeniami. W odniesieniu do tego ośrodka przedstawiono organowi szeroki materiał dowodowy dowodzący możliwości edukacyjnych tej placówki. Skarżąca zarzuciła, że w odniesieniu do placówek w G. nie zbadano ich możliwości, a organ ograniczył się do przyjęcia informacji od ich Dyrektorów.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej odrzucenie względnie jej oddalenie. Motywując pierwsze żądanie wskazał, że skargę skierowano przeciwko Prezydentowi, a powinna być ona adresowana przeciwko gminie.
Odnosząc się natomiast do aspektów merytorycznych Prezydent przyznał, że w świetle orzecznictwa do art. 39 ust. 4 P.o. (omyłkowo wskazano "art. 39 ust. 1" – uw. Sądu) nie tylko bliskość geograficzna, ale także posiadanie przez placówkę odpowiednich warunków umożliwiających kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności ma znaczenie przy ustalaniu obowiązku gminy zapewnienia transportu uczniów. Organ zaznaczył dalej, że ten drugi aspekt był przez niego brany pod uwagę w trakcie rozstrzygania sprawy. Do dyrektorów ośrodków w G. skierowano zapytanie, czy są w stanie przyjąć uczniów i zapewnić zalecenia zawarte w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego dotyczących dzieci. Orzeczenia te zostały także dyrektorom placówek przedstawione. Z uzyskanych informacji wynika, że wskazania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego dla uczennic I. P. i J. P. mogą zostać zrealizowane o obu placówkach w G..
Organ dodał, że w toku postępowania brał pod uwagę również ustalenia z postępowania [...] zakończonego pismem z dnia 14 listopada 2019 r. Wówczas to rodzicie dzieci uczęszczających do ośrodka w K. również ubiegali się o zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki czasie przewozu dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. W trakcie tego postępowania dyrektorzy ośrodków w G. odpowiedzieli, że są w stanie przyjąć i wykonać wszystkie zalecenia zawarte w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego dzieci. Wtedy też przesłano szczegółowe informacje o prowadzonych przez ośrodki zajęciach terapeutycznych.
Prezydent wskazał dalej, że placówki specjalne w G. znajdują się odpowiednio w odległości 1,5 i 1,1 km od miejsca zamieszkania uczennic, a ośrodek w K. – 17 km. To skłoniło organ do podjęcia decyzji o nieuwzględnieniu wniosku o zapewnienie transportu dzieci do placówki położonej dalej.
Końcowo wreszcie Prezydent zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, że spośród trzech ośrodków specjalnych prowadzonych przez Powiat G., tylko ośrodek w K. był w stanie spełnić zalecenia wynikające z orzeczeń wydanych wobec uczennic.
W piśmie z dnia 23 czerwca 2020 r. M. G. przedstawiła replikę na odpowiedź na skargę (k. [...]-[...] akt sądowych). Nie zgodziła się z twierdzeniami organu, że Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy [...] oraz Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy ul. [...] w G. są w stanie zapewnić warunki uczniom ze spektrum autyzmu. Według tabeli dotyczącej Ośrodka nr [...], gdzie wyszczególniono formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wskazano ogólne dane dotyczące form zajęć prowadzonych przez każdą placówkę oświatową o charakterze specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Identyczny katalog musi posiadać każda placówka, gdyż wynika to z rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1280; w piśmie M. G. podano błędnie publikator "Dz. U. z 2018 r., poz. 1591" – uw. Sądu) oraz z dnia 3 kwietnia 2019 r. w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół (Dz. U. poz. 639).
Skarżąca wywodziła dalej, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 tego drugiego aktu prawnego w obligatoryjnym dla każdej szkoły publicznej ramowym planie nauczania określa się minimalny tygodniowy wymiar godzin zajęć rewalidacyjnych dla uczniów niepełnosprawnych. Zdaniem M. G. Dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul. [...] w G. nie dowiódł, że prowadzona przez niego placówka jest dostatecznie przygotowana do tak specyficznej formy niepełnosprawności jaką jest autyzm i inne niepełnosprawności. Zaznaczyła, że w tabeli dotyczącej form pomocy psychologiczno-pedagogicznej znajduje się adnotacja, że "w związku brakiem w arkuszu organizacyjnym godzin przeznaczonych na zajęcia pomocy psychologiczno-pedagogicznej, pomoc taka udzielania jest w ramach godzin pracy pedagogów i psychologa". Skarżąca wyraziła przekonanie, że jest to obejście § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.
W kolejnym piśmie procesowym M. G. nadesłała harmonogramy zajęć w ramach udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz zajęć rewalidacyjnych w ośrodku w K. (k. [...]-[...] akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych – wyrażony także we wniesionej skardze i nie zakwestionowany w odpowiedzi na skargę – że wyrażona przez organ reprezentujący gminę (wójta, burmistrza, prezydenta) odmowa zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taka odmowa dotyczy bowiem uprawnień wynikających z przepisów prawa administracyjnego – do których z całą pewnością zaliczają się przepisy P.o. Ma jednocześnie charakter władczy, indywidualny i jest skierowana na zewnątrz struktur administracji gminnej, względem osoby wnioskującej o takie świadczenia.
Równocześnie, wbrew stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę, organem, którego działanie jest kwestionowane, jest podmiot reprezentujący gminę na zewnątrz, a więc wójt, burmistrz, prezydent podpisujący pismo informujące o odmowie zapewnienia transportu i będące przedmiotem skargi.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił art. 39 P.o., zgodnie z którym sieć publicznych szkół podstawowych powinna być zorganizowana w sposób umożliwiający wszystkim dzieciom spełnianie obowiązku szkolnego, z uwzględnieniem wskazanych przez ustawodawcę odległości dla uczniów określonych klas. W przypadku uczniów klas I-IV szkół podstawowych odległość ta wynosi 3 km i jeżeli zostanie przekroczona, obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka albo zwrot kosztów przejazdu dziecka środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice, a do ukończenia przez dziecko 7 lat - także zwrot kosztów przejazdu opiekuna dziecka środkami komunikacji publicznej. Jeżeli nie jest przekroczona wskazana odległość, gmina może zorganizować bezpłatny transport, zapewniając opiekę w czasie przewozu. Odrębna regulacja dotyczy dzieci niepełnosprawnych.
W myśl art. 39 ust. 4 pkt 1 P.o. obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127 P.o., bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia.
Nie jest sporne miedzy stronami, że ustawodawca miał w zamyśle przy interpretowaniu tej normy jej zestawienie z rodzajem niepełnosprawności konkretnego dziecka, które różnić się mogą rodzajem posiadanej niepełnosprawności, a także jej zakresem. Zatem "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek pozwalający jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem najpełniej dostosowanym do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., I OSK 1961/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konsekwentnie, "najbliższym" będzie tylko taki ośrodek, który pozwala realizować wszystkie z wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowany do zaleceń wyrażonych przez zespół orzekający w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Tym samym ośrodek co prawda bliższy pod względem geograficznym miejscu zamieszkania dziecka, jednakże nie pozwalający zrealizować wszystkich wytycznych wynikających z treści orzeczenia, nie będzie ośrodkiem "najbliższym" w znaczeniu, jakie temu słowu nadaje art. 39 ust. 4 P.o.
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy podkreślić należy, że organ, rozpoznając wniosek M. G., zwrócił się pismami z dnia 6 marca 2020 r. do dyrektorów ośrodków w G. z prośbą o udzielenie informacji, czy są w stanie przyjąć uczennice i wypełnić zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Do korespondencji skierowanej do dyrektorów placówek Prezydent dołączył orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, w tym także orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia 19 lipca 2019 r., [...] [...] oraz z dnia 23 lipca 2019 r., [...], [...], które dotyczyły konkretnie córek M. G..
W odpowiedziach na powyższe zapytania dyrektorzy złożyli wyraźne deklaracje, że kierowane przez nich placówki są w stanie zrealizować wszystkie zalecenia w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego. Należy jednak w tym miejscu uczynić zastrzeżenie – czego nie dostrzegł organ w odpowiedzi na skargę – że Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy ul. [...] w G. nie może przyjąć J. P. dotkniętej niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym (jej orzeczenie oznaczono numerem [...] i zawiera się ono w liście wyłączonych dla tego ośrodka – zob. k. [...] akt sądowych).
W sprawie jest poza sporem, że wymienione powyżej placówki są położone bliżej (w sensie geograficznym) miejsca zamieszkania skarżącej i jej dzieci niż wskazany przez skarżącą ośrodek w K.. Zarazem nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 70 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP rodzicom przysługuje prawo wyboru ośrodka, w którym realizowane będzie wychowanie szkolne ich dziecka na podstawie orzeczenia. Nie bez znaczenia jest w tym kontekście także przepis art. 69 Konstytucji RP, który stanowi, że osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej.
Jednakże w ocenie Sądu, w świetle tych przepisów prawo wyboru placówki edukacyjnej, określone w art. 70 ust. 3 Konstytucji RP, nie może być odczytywane bez uwzględnienia innych regulacji prawnych, zawartych w ustawach – do których zresztą expressis verbis odsyła ustrojodawca w art. 69 i art. 70 ust. 1-4 Konstytucji RP – w tym zwłaszcza przepisów P.o. Dlatego Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, że mając na względzie treść powoływanego wyżej art. 39 ust. 4 P.o. trudno oczekiwać, aby organy orzekające były zobowiązane do zapewnienia dowozu niepełnosprawnych dzieci i zapewnienia im opieki w każdym przypadku, gdy rodzice wskażą – ich zdaniem – najbardziej odpowiednią placówkę oświatową. Regulacja ta wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej", a nie każdej wskazanej przez rodziców dziecka (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2020 r., IV SA/Po 927/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przy ustalaniu placówki "najbliższej" bierze się pod uwagę najbliżej położoną placówkę, która jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń zawartych w danym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a nie taką, która zapewni to w najlepszych warunkach. Taki wniosek jest zgodny z ogólnymi założeniami udzielania świadczeń pomocowych finansowanych ze środków publicznych, które ograniczają się zwykle do świadczeń "niezbędnych", a nie "najlepszych z możliwych".
Podsumowując, obowiązek Miasta zapewnienia bezpłatnego transportu (i opieki) do wskazanego we wniosku ośrodka w K. zaktualizowałby się wyłącznie w sytuacji, gdyby nie było bliższej placówki mogącej spełnić wymogi wynikające z orzeczenia. Tymczasem, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, istnieją dwa publiczne ośrodki położone bliżej miejsca zamieszkania skarżącej, mogące przyjąć jej córki i zapewnić realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu. W ocenie Sądu, nie ma dostatecznych podstaw, aby kwestionować wiarygodność stosownych oświadczeń złożonych w tym zakresie przez dyrektorów placówek w G. i w konsekwencji oczekiwać od organu, na tym etapie sprawy, weryfikacji prawdziwości tych oświadczeń.
Odnosząc się do okoliczności wskazanych w skardze Sąd zaznacza, że wbrew postawionym zarzutom nie znajduje powodu, aby uznać, że Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy [...] oraz Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy ul. [...] w G. są niezdolne do przyjęcia córek M. G.. Jeszcze raz podkreślić należy, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalistycznego I. P. i J. P., wydane na podstawie art. 127 ust. 10 P.o. były doręczone Dyrektorom wymienionych placówek (k. [...]-[...] akt sądowych), a więc zajęli oni stanowisko w odniesieniu do wymagań kształcenia konkretnie tych dziewczynek.
Sąd przeanalizował oba orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia 19 lipca 2019 r., [...], [...] oraz z dnia 23 lipca 2019 r., [...] [...] i stwierdził, że nie znajdują potwierdzenia obawy M. G. wyrażone zwłaszcza w piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2020 r., gdzie stwierdziła ona – na podstawie tabeli załączonej do wiadomości z poczty elektronicznej z dnia 8 listopada 2019 r. nadesłanej przez Dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] przy ul. [...] w G. (k. [...]-[...] akt sądowych) – że placówka ta nie może należycie realizować zaleconych zajęć logopedycznych czy rewalidacyjnych. Zajęcia te są bowiem rozpisane w godzinowym wymiarze form pomocy psychologiczno-pedagogicznej (kolumna 2, lp. 1 i 6 – k. [...] akt sądowych).
Na marginesie Sąd zauważa, że w skardze i później w niewielkim zakresie w piśmie procesowym, sporządzonym przez pełnomocnika M. G., pojawiają się treści nieadekwatne do sprawy, jakoby odnoszące się do innych dzieci (mogło to nastąpić przez pomyłkę – Sądowi wiadomym jest z urzędu, że wniesiono równolegle więcej skarg dotyczących odmowy zapewnienia transportu dla dzieci dotychczas uczęszczających do ośrodka w K.). Warto więc w tym miejscu doprecyzować, że skarżąca w niniejszej sprawie ma 2 córki: I. P., która dotknięta jest niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, a diagnoza medyczna wskazuje na nadwzroczność obu oczu, psychologiczna na regres w rozwoju poznawczym, natomiast logopedyczna – na błędy w zakresie artykulacji. W przypadku J. P. mamy do czynienia z dzieckiem dotkniętym niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym. W stosunku do obu dziewczynek opisano obszernie zalecenia, które mieszczą się w zakresie form pomocy psychologiczno-pedagogicznej oferowanej przez specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze. Zastrzec przy tym trzeba, że z uwagi na poważniejsze wyzwania związane z pracą z J. P. Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy ul. [...] w G. wykluczył jej przyjęcie.
Podsumowując Sąd stwierdza, że nie ma w sprawie podstaw, aby w oparciu o materiał dowodowy podważyć kompetencje specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych w G. w zakresie możliwości realizacji przez nie wskazań zawartych w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego córek M. G..
Uzupełniająco Sąd wskazuje, że jest mu wiadomym z urzędu, iż w sprawach ze skarg rodziców niektórych dzieci uczęszczających wcześniej (i nie wykluczone, że nadal) do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K. wydano wyroki uwzględniające skargi – zob. wyroki z dnia 11 sierpnia 2020 r., II SA/Po 400/20 oraz z dnia 20 sierpnia 2020 r., II SA/Po 396/20. We wskazanych tu sprawach odmienny był jednak stan faktyczny, a konkretnie diagnozy stanowiące podstawę orzeczeń o nauczeniu specjalnym. W sprawach II SA/Po 400/20 i II SA/Po 396/20 dane o spektrum prowadzonych zajęć w specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych uznane zostały przez orzekające składy Sądu za budzące wątpliwości w kontekście konkretnego zapotrzebowania dzieci na zajęcia wobec zdiagnozowanych u nich schorzeń.
Mając na uwadze przedstawione argumenty Sąd – uznając, że Prezydent nie naruszył prawa podejmując czynność z dnia 23 marca 2020 r., [...] – orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.