Uzasadnienie
Dnia [...] lipca 2001r. Prezydent Miasta w decyzji nr [...], znak [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji ulicy [...] na odcinku od Al. [...] do Pl. [...] w P. w zakresie nawierzchni jezdni, chodników i miejsc postojowych oraz oświetlenia ulicznego.
Powyższą decyzję skierowano do M.C., na ul. [...] w P. Odebrał ją W.C., dnia [...].07.2001r..
Decyzji nie doręczono S.C.
Dnia [...].09.2001r. do Urzędu Miasta P. wpłynęło odwołanie od powyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta. Sporządził je S.C. w imieniu własnym.
W uzasadnieniu podniósł, że jest właścicielem nieruchomości położonej u zbiegu ulicy [...], Placu [...], dla której Sąd Rejonowy w Poznaniu prowadzi KW nr [...].
Skierował pod adresem organu administracji liczne zarzuty co do nie prawidłowości decyzji.
Ponadto podniósł, że decyzję skierowano do M.C. pomimo, iż osoba ta nie żyła już w tym czasie.
S. C. będący spadkobiercą wymienionej pozbawiony został w ten sposób możności obrony swych prac.
Dnia [...].10.2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do jego wniesienia.
Podstawę prawną wskazano w art. 127 § 2, 134, 144 kpa.
W uzasadnieniu podniesiono, iż decyzja Prezydenta Miasta została doręczona stronie w dniu [...] lipca 2001r. poprzez odebranie przez W. C. W zaskarżonej decyzji strony zostały prawidłowo pouczone, że służy im prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od dnia doręczenia.
Tym samym, stwierdzić należy, że termin do wniesienia odwołania upłynął [...].08.2001r. Odwołanie wpłynęło zatem po ustawowo zakreślonym terminie, bo w dniu [...].09.2001r.
Postanowienie skierowano do M. i S. C. Ponownie odebrał je W. C. Miało to miejsce [...].12.2001r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skierował S. C. Nadał ją na poczcie [...].11.2001r.
Zażądał uchylenia postanowienia. Zarzucił naruszenie przepisów, w szczególności art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 61 § 4, 7, 8, 134 kpa.
Podniósł, że jako właściciel nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Poznaniu prowadzi KW nr [...] jest stroną postępowania w sprawie zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji dotyczącej modernizacji ul. [...]. Tym samym należało mu doręczyć decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].07.2001r.
W istocie zaś skierowano ją do nieżyjącej już wówczas M. C. Niezrozumiałym zatem jest stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż decyzja Prezydenta, która nie była nawet adresowana do skarżącego, została mu prawidłowo doręczona.
O fakcie wydania decyzji skarżący dowiedział się dopiero po rozpoczęciu prac modernizacyjnych na ul. [...], kiedy to zablokowany został dojazd do jego posesji.
Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie organu II instancji jest sprzeczne z prawem. Nie można mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która nie została stronie doręczona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
W istocie bowiem brak było w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie.
W niniejszej sprawie wbrew wywodom organu II instancji skarżący nie otrzymał decyzji Prezydenta Miasta.
Wprawdzie decyzję wysłano na adres zamieszkania skarżącego jednak skierowana została nie do niego, tylko do M. C. Termin do wniesienia odwołania przez skarżącego nie rozpoczął biegu. A zatem nie sposób wywieść, by został przekroczony, tj. by mu uchybiono.
Zaskarżone postanowienie jako niezasadne należało więc uchylić (art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze m.). Zaskarżone postanowienie musiało ulec uchyleniu także z tego względu, iż organ administracji dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisu art. 99, 97 kpa.
Powziąwszy wiadomość o śmierci strony należało najpierw podjąć niezbędne kroki celem ustalenia spadkobierców. Gdyby okazało się to niemożliwe postępowanie w sprawie winno ulec zawieszeniu.
Prowadzenie jakichkolwiek innych czynności poza wyżej opisanymi uznać należy za niedopuszczalne.
Organy administracji obowiązane są bowiem zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 kpa).
Uczynienie zadość tej zasadzie jest niemożliwe w wypadku dokonywania czynności bez udziału następców strony tak jak miało to miejsce w niniejszym wypadku.
Organ administracji prowadził postępowanie mimo informacji zawartej w odwołaniu skarżącego o śmierci M. C. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji poczyni kroki niezbędne celem ustalenia spadkobierców strony i dopiero po ich ustaleniu przystąpi do dalszych działań, w szczególności zaś do doręczenia spadkobiercom decyzji Prezydenta Miasta.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 cytowanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska
MarK