Uzasadnienie
Burmistrz [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nie przyznał P. L. (dalej: skarżącemu) prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący, w dniu [...] czerwca 2019 r. wystąpił do Burmistrza [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku załączył orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. orzekania o Niepełnosprawności w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] lutego 2019 r. jak wynika z punktu IV orzeczenia, daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.
Organ wskazał, że skarżący dostarczył decyzje ZUS E. L. - matki, z dnia [...] lipca 2000 r., [...] września 2000 r., [...] czerwca 2001 r., [...] września 2001 r. i [...] czerwca 2002 r., z których wynika, że przysługiwał na skarżącego zasiłek pielęgnacyjny. Skarżący złożył kopię zawiadomienia o wstrzymaniu zasiłku pielęgnacyjnego od dnia [...] września 2002 r. oraz kopię odpowiedzi ZUS, w którym organ wyjaśnia, że w aktach emerytalno-rentowych znajduje się zaświadczenie lekarskie z 2000 r. oraz 2001 r. wystawione przez Przychodnię Medycyny Rodzinnej "[...]" w [...].
Organ, w dniu [...] czerwca 2019r. wystąpił do ZUS z zapytaniem, od kiedy powstała niepełnosprawność u skarżącego. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. ZUS poinformował, że brak jest informacji o orzeczeniu o niepełnosprawności oraz, że ZUS nie jest organem wydającym decyzję w tym zakresie. W dniu [...] lipca 2019 r. organ wystąpił z ponownym zapytaniem do ZUS, o wydanie kopii wypisu orzeczeń komisji lekarskiej, na podstawie których pobierany był w 2000 r., 2001 r. i 2002 r. zasiłek pielęgnacyjny oraz przesłał kopie decyzji ZUS Oddział w [...] z dnia [...] lipca 2000 r., [...] września 2000 r., [...] czerwca 2001 r., [...] września 2001 r. i [...] czerwca 2002 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazał kopie zaświadczeń lekarskich z dnia [...] czerwca 2000 r. oraz [...] września 2001 r., na podstawie których był przyznany zasiłek pielęgnacyjny.
Organ stwierdził więc, że skarżący legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie spełnia jednak kryteriów przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż w zgromadzonej w sprawie dokumentacji organ właściwy nie posiada wcześniejszych orzeczeń o niepełnosprawności Wnioskodawcy, które by jasno wskazywały, że niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia. W związku z powyższym Burmistrz [...] odmówił przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego skarżącemu.
Skarżący, pismem z dnia [...] września 2019 r., wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji.
Skarżący wskazał, że w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności ([...] z dnia [...] marca 2019 r.), Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdził, że nie da się ustalić od kiedy jego istnieje niepełnosprawność. Symbole niepełnosprawności wskazane w orzeczeniu to: [...], [...] a przynajmniej dwie z nich istniały już co najmniej od [...] roku - czyli przed ukończeniem przez skarżącego 16 roku życia.
Skarżący wyjaśnił, że Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności posiadał w aktach dokumenty/ksera kartotek lekarskich, świadczących o tym, że skarżący choruje od [...] r. Z tego tytułu Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacał matce skarżącego zasiłek pielęgnacyjny na podstawie ówczesnych przepisów. W listopadzie 2002 r. PZOON orzekł o niezaliczaniu skarżącego do osób niepełnosprawnych, w związku z czym ZUS wstrzymał wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący, jako osoba niepełnoletnia, nie miał możliwości odwołać się od tamtej decyzji, a rodzice tego nie uczynili. Według skarżącego, tamtejsze orzeczenie było niezasadne, gdyż jego choroba miała i ma charakter przewlekły. Po latach okazało się, że w mózgu skarżącego rozwija się guz i to on najprawdopodobniej był przyczyną jego choroby. Z informacji uzyskanych od lekarzy skarżący wie, że rodzaj zdiagnozowanego i później wyciętego u niego guza może świadczyć o tym, że rósł on w jego głowie przez wiele lat, co potwierdza jego histopatologia.
W wyniku operacji przedmiotowego guza, skarżący ma znaczny ubytek w polu widzenia, nadal musi przyjmować leki. W związku z powyższym, skarżący uważa, że da się w sposób jednoznaczny ustalić przybliżoną datę powstania jego niepełnosprawności, datując ją na [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, Kolegium wskazało, że przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie, o której mowa w art. 16 ust. 3 ustawy, jest uzależnione od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze - osoba niepełnosprawna w wieku powyżej 16 roku życia musi legitymować się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, po drugie - niepełnosprawność musiała powstać przed ukończeniem przez nią 21 roku życia. W kontrolowanej sprawie bezspornie spełniony został pierwszy warunek, gdyż skarżący jest osobą w wieku powyżej 16 roku życia (data urodzenia [...] r.) i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, natomiast nie został spełniony drugi warunek, gdyż orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2019 r. zaliczające skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawiera stwierdzenie, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje.
Nie został spełniony jeden z niezbędnych warunków ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, tj. wskazanie w orzeczeniu właściwej jednostki, iż niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.
Kolegium wyjaśniło, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, ponieważ związane są w zakresie daty powstania niepełnosprawności i jej stopnia orzeczeniem wydanym przez uprawnioną do tego jednostkę. Stwierdzenie niepełnosprawności, w tym również daty jej powstania, powinno być zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności wydanym w odrębnym postępowaniu poprzedzającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego. Orzeczenie o niepełnosprawności nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem ani też ustaleniami organu pomocowego dokonanymi w prowadzonym przez ten organ postępowaniu wyjaśniającym. Do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w trybie art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca wymaga, aby w orzeczeniu właściwej jednostki do spraw orzekania o niepełnosprawności zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, iż niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia.
Organy administracyjne orzekające w przedmiotowej sprawie dotyczącej zasiłku pielęgnacyjnego związane były orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2019 r. i nie posiadają uprawnień do samodzielnej weryfikacji twierdzeń odwołującego co do daty powstania niepełnosprawności.
Skarżący, pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu odwoławczego.
Skarżący wskazał, że Kolegium nie uwzględniło faktu, że epilepsja na którą choruje skarżący jest chorobą przewlekłą, która zaistniała po raz pierwszy w [...] r. (czyli wtedy gdy skarżący miał 13 lat) i od tego czasu ataki padaczki pojawiały się regularnie, w różnym czasie i o różnym stopniu nasilenia, w związku z czym skarżący miał przyznany zasiłek pielęgnacyjny wypłacany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych dla matki dziecka. Po ukończeniu przez skarżącego 16 roku życia wypłata przyznanego zasiłku została wstrzymana z powodu uznania przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, że nie zalicza się skarżącego do osób niepełnosprawnych uzasadniając, że na podstawie analizy dokumentów oraz przeprowadzonych badań i wywiadów, stwierdza się, że posiadany rodzaj schorzenia nie kwalifikuje do przyznania stopnia niepełnosprawności. Z uwagi na niewniesienie odwołania przez rodziców skarżącego od tamtejszego orzeczenia strona zasiłek straciła.
Mając na uwadze fakt, iż epilepsja jest chorobą przewlekłą, na którą skarżący chorował przez całe życie i choruje nadal, w związku z czym pojawiały się regularnie ataki padaczki, należy uznać, że choroba, na którą cierpi skarżący nie jest rodzajem schorzenia wyleczalnego, a chorobą, w wyniku której strona jest osobą niepełnosprawną cały czas. Ponadto niepełnosprawność skarżącego się pogłębiła ponieważ w [...] r. zdiagnozowano u niego guza mózgu, który został usunięty w [...] r., ale skarżący doznał rozległego ubytku w polu widzenia w obu oczach, które wynosi około 45%. Skarżący zaznaczył, że leczenie przeciwpadaczkowe kontynuuje regularnie od ponad dwudziestu lat czyli od [...] r., przyjmując codziennie specjalistyczne leki wydawane na receptę.
Skarżący wskazał, że bezspornym wydaje się fakt, iż należy uznać, że choruje przewlekle co czyni go osobą niepełnosprawną co najmniej od [...] r. w związku z czym spełniony jest drugi z warunków, którego nie uwzględniło Kolegium.
Zdaniem skarżącego, organy administracji publicznej nie kierowały się dobrem strony, nie uwzględniając przepisów wypływających z art. 81a § 1 k.p.a., ponieważ, nie wystąpiły okoliczności wyłączające zastosowanie tych przepisów. Obiektywny brak możliwości ustalenia dokładnej daty powstania niepełnosprawności, nie może stanowić przeszkody do rozważenia możliwości uwzględnienia wniosku strony o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, w związku z obowiązującym przepisem art. 81a § 1 k.p.a. gdyż bezsprzeczny jest fakt, że skarżący choruje co najmniej od 13 roku życia, a skutki choroby podstawowej, które przejawiały się w formie ataków epilepsji, występują nieustannie od [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie mu zasiłku pielęgnacyjnego. Omawiane świadczenie przyznawane jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Przepis art. 16 ust. 2 ustawy wskazuje, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:
- 1) niepełnosprawnemu dziecku;
- 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) osobie, która ukończyła 75 lat.
Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia.
W rozpoznawanej sprawie, nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 16 ust. 2 ustawy. Spornym jest, czy zostały spełnione warunki przyznania zasiłku określone w art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak ustaliły organy, skarżący jest osobą w wieku powyżej 16 roku życia (data urodzenia [...] r.) i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Zdaniem organów, nie został jednak spełniony drugi warunek, gdyż orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2019 r. zaliczające skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawiera stwierdzenie, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje. Zdaniem organów, nie został więc spełniony jeden z niezbędnych warunków ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, tj. wskazanie w orzeczeniu właściwej jednostki, iż niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.
Skarżący wskazuje natomiast na przewlekły charakter swojej choroby, która zaistniała po raz pierwszy gdy miał 13 lat oraz na wypłacany jego matce zasiłek pielęgnacyjny. Skarżący przyznał również, że zasiłek ten został następnie wstrzymany z powodu uznania przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, że nie zalicza się skarżącego do osób niepełnosprawnych oraz wyjaśnił przyczyny dla których orzeczenie to nie zostało zakwestionowane. Skarżący wskazał, że epilepsja jest chorobą przewlekłą, na którą chorował przez całe życie i choruje nadal w związku z czym pojawiały się regularnie ataki padaczki, choroba, na którą cierpi skarżący nie jest wyleczalna, a w jej wyniku jest on osobą niepełnosprawną cały czas.
Skarżący wskazał także na zdiagnozowanie u niego w [...] r. (czyli gdy miał [...] lat) guza mózgu i doznanie w związku z tym rozległego ubytku w polu widzenia. W ocenie skarżącego, bezsprzeczny jest fakt, że choruje co najmniej od 13 roku życia, a skutki choroby podstawowej, które przejawiały się w formie ataków epilepsji, występują nieustannie od [...] r.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na wysoce sformalizowany charakter postępowania w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, argumentacja organów co do zasady jest prawidłowa.
Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2027 z późn. zm.), określenie daty lub okresu powstania niepełnosprawności jest obligatoryjnym elementem orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem stanowi istotną część merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Wskazać nadto trzeba, iż zgodnie z treścią § 14 ust. 4 tegoż rozporządzenia, w przypadku braku możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest zobowiązany zamieścić w treści orzeczenia określone sformułowanie - "nie da się ustalić". Ustawodawca wymaga więc, aby w orzeczeniu właściwej jednostki do spraw orzekania o niepełnosprawności zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, iż niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia.
Przedstawione przez skarżącego orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności przesądza zatem kwestię nie tylko stopnia jej niepełnosprawności, ale także fakt, iż daty powstania niepełnosprawności nie można ustalić.
Organ administracyjny rozpoznający wniosek w przedmiocie uprawnień skarżącego do zasiłku pielęgnacyjnego jest związany zawartym w nim rozpoznaniem oraz innymi jego elementami mającymi znamiona stanowczego rozstrzygnięcia. Orzeczenie Zespołu do Spraw Niepełnosprawności wydane na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem.
Jest to oczywiście ograniczenie postępowania co do zakresu i sposobu prowadzenia postępowania dowodowego przez organ pomocowy, lecz ma to uzasadnienie w specyfice materii. Rzeczą skarżącego było ewentualne kwestionowanie owego orzeczenia we właściwym trybie odwoławczym, czego nie uczynił godząc się z jego treścią i skutkami (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 259/12, LEX nr 1451921).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło jednak do naruszenia przez organ przepisu art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 81a K.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony (§ 1). Zgodnie z § 2 przepisu § 1 nie stosuje się:
- 1) jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich;
- 2) jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów;
- 3) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;
- 4) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.
Powołany przepis formułuje zasadę rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony oraz określa wyjątki od tej zasady. Uzasadnieniem dla zasady rozstrzygania na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego jest przekonanie, że należy przyjąć postawę proobywatelską i zakładać, że istnieje taki stan faktyczny sprawy, który jest korzystny dla strony. O istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego można mówić dopiero wówczas, gdy nie ma dowodów, przy pomocy których można ustalić istnienie lub nieistnienie określonej okoliczności albo pomimo przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów nie udało się ustalić jednoznacznie istnienia lub nieistnienia określonej okoliczności.
Przez rozstrzyganie wątpliwości "na korzyść strony" należy rozumieć wybór takiego sposobu oceny zebranego materiału dowodowego, przy którym prawa strony są najpełniej chronione. Mówiąc inaczej, należy wybrać sposób oceny optymalny dla strony na tle innych sposobów oceny, które okazały się możliwe i równie prawdopodobne. Jeżeli więcej niż jeden sposób oceny materiału dowodowego można uznać za korzystny dla strony, organ winien uzyskać stanowisko strony co do wyboru najkorzystniejszej dla niej oceny (tak: Komentarze do art. 81 a k.p.a. Lex: Przybysz Piotr Marek).
Bezpośrednim adresatem normy wynikającej z cytowanego przepisu jest organ administracji dokonujący oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W omawianej sprawie Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia co do ustalenia daty powstania niepełnosprawności u skarżącego. Tymczasem jego udokumentowane schorzenia powodujące potrzebę stałej opieki pielęgnacyjnej lub systematycznego współdziałania w postępowaniu leczniczym lub rehabilitacyjnym występowały co najmniej od [...] r., jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. (k.21 akt admin.), zatem w czasie, gdy skarżący liczył 14 lat. W tej sytuacji, przy zastosowaniu wskazanego przepisu należało uznać, że pkt IV orzeczenia nie wiąże organu administracji w zakresie, w jakim stwierdzono brak możliwości ustalenia, kiedy niekwestionowana niepełnosprawność u skarżącego wystąpiła. W takim przypadku, właśnie z uwagi na specyfikę postępowania organu świadczeniowego, który nie mogąc ustalać istotnych dla sprawy okoliczności musi podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne, zastosowany powinien zostać przepis art. 81a K.p.a.
Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej (Sejm RP VIII kadencji Nr druku: 1183) regulacja ta odnosi się do sytuacji, gdy po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, w dalszym ciągu istnieć będą niejasności lub wątpliwości dotyczące oceny stanu faktycznego, których nie da się usunąć.
W uzasadnieniu projektu ustawy zwrócono jednocześnie uwagę, że niektóre przepisy ustanawiają szczególnie zaostrzone, ściśle sformalizowane reżimy dowodowe albo przewidują rozwiązania dostosowane do charakteru regulowanego obszaru, które mogą inaczej kształtować kwestię dowodów w postępowaniu, w szczególności zaostrzając standard dowodu. Omawiana zasada nie będzie zatem stosowana w tych sytuacjach, gdy strona ma do spełnienia określone, wymagane prawem wymogi, bez których organ nie może wydać pozytywnej decyzji. W tej sytuacji strona, tak jak w obecnym stanie prawnym, będzie musiała te przesłanki spełnić.
Jednocześnie jednak wskazano, że wyjątek od powyższego będą mogły stanowić jedynie przypadki, gdy obowiązek, jaki spoczywa na stronie, nie jest obiektywnie możliwy do wykonania, także w przypadku siły wyższej. W opinii Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku.
Uwzględniając powyższe Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał, że nie wystąpiły okoliczności wyłączające zastosowanie art. 81a K.p.a. Stanowiska tego nie zmienia fakt niezaskarżenia przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2019 r., bowiem w związku z treścią pkt IV tego orzeczenia i obiektywnym brakiem możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności (co zespół d/s orzekania o niepełnosprawności jednoznacznie przesądził), nie może stanowić przeszkody do rozważenia możliwości uwzględnienia jego wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w związku z obowiązującym przepisem art. 81a K.p.a.
Z kolei niezastosowanie art. 81a § 1 K.p.a. może stanowić podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny w sytuacji, gdy sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję uzna, że istniały ustawowe przesłanki do zastosowania tego przepisu. W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie niezastosowanie art. 81a § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stanowisko organów, zgodnie z którym nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 16 ust. 3 u.ś.r., gdyż w oparciu o przedstawione orzeczenia nie da się ustalić, czy niepełnosprawność skarżącego powstała przed końcem 21 roku życia, jako przedwczesne nie może się ostać.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają art. 81 a K.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o ich uchyleniu.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią przedstawione wyżej rozumienie art. 81a K.p.a.