Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta P. stwierdził nieważność decyzji o nadaniu pani J.G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego nr [...] z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w P. W uzasadnieniu wskazał, że J. G. nie posiada merytorycznego przygotowania do nauczania w szkole specjalnej (brak oligofrenopedagogiki) w związku z czym jako nauczyciel była zatrudniona w szkole specjalnej nie mając odpowiednich kwalifikacji.
W dniu [...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] powołując jako podstawę art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. karta Nauczyciela i art. 138 §1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.G. od decyzji- aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta P., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że J.G. nie posiadała kwalifikacji w dniu 6 kwietnia 2000r. i nie spełniała warunków zawartych w art. 7 ust.3 ustawy z dnia 13 lutego 2000r.-Karta Nauczyciela oraz Rozporządzenia MEN z dnia 10 października 1991r. Dz. U. Nr 98 poz. 433 w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia.
Decyzję Kuratora Oświaty w P. zaskarżyła J.G. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji w całości i zarzucił, iż wydanie orzeczenia I instancji nastąpiło w oparciu o przepisy prawa materialnego, które nie obowiązywały w chwili orzekania, gdyż wymóg posiadania specjalności w zakresie oligofrenopedagogiki wprowadzony został dopiero Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, naruszenie art. 138§1 ust.2 kpa.
Ponadto podniósł, że akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego zamknął skarżącej drogę do postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego po odbyciu skróconego stażu, gdyż z wnioskiem o wszczęcie postępowania mógł wystąpić dyrektor Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w P. na podstawie z art. 7 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. nr 19 poz. 239).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Skarga jest zasadna, jednakże o uchyleniu orzeczenia Kuratora Oświaty w P. zadecydowały względy proceduralne, które Sąd Administracyjny wziął pod uwagę z urzędu nie będąc, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270), związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co w praktyce oznacza, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że orzeczenia obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – art. 107 § 3, art. 77§1 i art. 7 kpa.
Decyzja II instancji jest podwójnie wadliwa:
- - po pierwsze w komparycji decyzji jako przedmiot zaskarżenia Kurator Oświaty wskazał jako zaskarżoną decyzję- akt nadania stopnia awansu zawodowego z dnia [...] wydaną przez Prezydenta Miasta, podczas gdy przedmiotem orzeczenia Prezydenta Miasta P. było stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych Specjalnych w P. W części zaś rozstrzygającej decyzji utrzymał w mocy decyzję I instancji. Jest to rozstrzygnięcie nie związane z przedmiotem wskazanym w decyzji,
- - po drugie uzasadnienie decyzji, wbrew art. 107 § 3 kpa, nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego - ograniczone zostało do ogólnikowego powołania niektórych tylko przepisów prawnych nie wyjaśniając ich znaczenia (również nieprawidłowo wskazując art. 1 zamiast ustępu 1 art. 9b Karty nauczyciela) bez merytorycznego uzasadnienia, z którego wynikałoby, na czym Kurator oparł twierdzenie, że skarżąca nie posiada kwalifikacji niezbędnych do nauczania w szkole specjalnej, czyli dlaczego nie spełnia przesłanek z art. 7 ust 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie karty nauczyciel oraz paragrafu 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.). Organ II instancji nawet ogólnie nie wskazał jakie wykształcenie ma skarżąca. Podobnie uczynił organ I instancji. W wyniku kontroli instancyjnej Kurator jako organ II instancji winien był skorygować błędy popełnione przez organ I instancji, a tymczasem je powielił.
Uzasadnienie orzeczenia nie wskazując faktów i dowodów, na których oparł się przy wydawaniu decyzji Kurator Oświaty nie daje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu możliwości kontroli prawidłowości i legalności jego orzeczenia. Nie można też skontrolować postępowania międzyinstancyjnego, gdyż Kurator Oświaty, mimo wezwania Sądu, nie przedstawił wraz z aktami postępowania administracyjnego odwołania Skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta P. stwierdzającej nieważność decyzji aktu nadania stopnia awansu zawodowego. Nie wiadomo zatem czy odwołanie to zostało wniesione w terminie, jak i nieznane są Sądowi zarzuty odwołującej się podniesione w odwołaniu oraz czy i w ogóle organ II instancji się do nich ustosunkował.
Nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uzasadnione z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów kpa. Uchybienie te miały istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie spowodowały konieczność uchylenia obu decyzji.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustwy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz. 1271 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
W związku z uwzględnieniem skargi należało na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące uchybień popełnionych w trakcie postępowania administracyjnego.
/-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus jfs