Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmówił [...] (dalej: skarżącemu) przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie o przyznaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że jak wynika z akt sprawy (oznaczonych "nr [...]" - koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji) w dniu [...] grudnia 2018 r. podjęta została pierwsza próba doręczenia decyzji organu I instancji. W dniu [...] grudnia 2018 r. w wyniku niepodjęcia jej z siedziby operatora pocztowego została ona zwrócona do nadawcy. Z przepisu art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.), wynika natomiast, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] upłynął z końcem dnia [...] stycznia 2019 r. Tymczasem odwołanie od tej decyzji sporządzono dopiero w dniu [...] stycznia 2018 r. Co prawda wraz z odwołaniem pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania, jednakże postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. tut. Kolegium odmówiło jego przywrócenia.
Skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając mu naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. (Nr [...]) niezasadnie odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, a postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącego odrębną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
W oparciu o powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Pismem z dnia [...] maja 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże nie z przyczyn w niej wskazanych.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym organ ten stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z treścią art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Bowiem doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2019, sygn. akt: III SA/Kr 188/19, LEX nr 2656115).
W rozpoznawanej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając kwestię prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji, wskazało że jak wynika z akt sprawy (oznaczonych "nr [...]" - koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji) w dniu [...] grudnia 2018 r. podjęta została pierwsza próba doręczenia powyższej decyzji. W dniu [...] grudnia 2018 r. w wyniku niepodjęcia jej z siedziby operatora pocztowego została ona zwrócona do nadawcy. W ocenie Sądu, powyższe rozważania są niewystarczające. W aktach administracyjnych, na karcie nr [...], do której odwołuje się Kolegium, znajduje się koperta zaadresowana do skarżącego. Nie może ona jednak zostać uznana za dowód tego, że sformalizowana procedura doręczenia decyzji została przeprowadzona w sposób prawidłowy.
Koperta ta budzi wątpliwości Sądu przede wszystkim z tej przyczyny, że brak jest na niej jednoznacznej informacji o pozostawieniu skarżącemu informacji o przesyłce. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Koperta zawarta w aktach sprawy nie posiada jednak adnotacji, które pozwoliłyby stwierdzić kiedy i z jakiej przyczyny pozostawiono skarżącemu zawiadomienie o oczekującej na niego korespondencji. O ile bowiem nakreślenie przez doręczyciela daty [...] prawdopodobnie stanowiło informację o pozostawieniu skarżącemu pierwszego awiza, o tyle brak jest jakiejkolwiek informacji o pozostawieniu drugiego zawiadomienia. Brak jest także informacji gdzie awizo miało być pozostawione. Już więc z tych przyczyn, nie sposób stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, dla skuteczności doręczenia niezbędne jest stwierdzenie, że zwrotne potwierdzenie odbioru zostało prawidłowo wypełnione i nie budzi wątpliwości. Z uwagi na doniosłe skutki procesowe, jakie wiążą się dla strony z zastosowaniem trybu doręczeń przesyłek pochodzących od organów, szczególnie rygorystycznie należy przestrzegać procedury wymienionej w art. 44 k.p.a. Oba zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej powinny być potwierdzone wyraźnymi, niebudzącymi żadnych wątpliwości, adnotacjami doręczyciela, że powiadomił adresata o przesyłce (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Wr 73/19, LEX nr 2655835).
Dodatkowo, zwrócić również należy uwagę, że wskazana koperta, jako nadawcę tej korespondencji podaje: [...]. Decyzja, od której skarżący wniósł odwołanie została natomiast wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Powyższe również budzi wątpliwości Sądu.
Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w aktach sprawy przekazanych do Sądu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze brak jest dokumentu, na podstawie którego można było stwierdzić, że decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona skarżącemu w drodze tzw. doręczenia zastępczego, a tym samym, że weszła do obiegu prawnego na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący powziął wiedzę o wydanej decyzji w dniu [...] stycznia 2019 r. a odwołanie wpłynęło do organu dnia [...] stycznia 2019 r., a więc z zachowanie terminu. Winno więc podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.
Wobec więc naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.