Uzasadnienie
F. M., w imieniu którego działa pełnomocnik – adwokat K. N., pismem z dnia 17 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r., która to utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia kwoty 6.471 zł z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 września 2005 r. do 31 marca 2009 r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia zapłaty na raty w wysokości po 200 zł, płatne miesięcznie.
Następnie pismem z dnia 24 marca 2014 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując go swą aktualną sytuacją majątkowa i rodzinną. Powołując się na informacje zgromadzone w aktach sprawy wskazał, iż nie ma środków, by regulować raty w wysokości 200 zł miesięcznie. Równocześnie podniósł, iż zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, albowiem brak zapłaty choćby jednej raty może spowodować wszczęcie egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powołane przez skarżącego motywy wniosku, a także informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej i rodzinnej wynikające z akt sprawy dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. W wykonaniu decyzji skarżący obowiązany jest do uiszczania co miesiąc 200 zł raty z tytułu nienależnie pobieranego zasiłku pielęgnacyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką i uzyskują miesięcznie dochody na poziomie 1.694,28 zł), na które składają się emerytura skarżącego, zasiłek pielęgnacyjny małżonki oraz deputat węglowy. Bieżące niezbędne wydatki w gospodarstwie domowych skarżącego sięgają kwoty 819,45 zł miesięcznie, co oznacza, że na koszty związane z wyżywieniem pozostaje kwota 874,83 zł. Dodać należy, że zarówno skarżąca, jak i jego małżonka mają ukończone 75 lat i są niepełnosprawni.
W związku z powyższym uznać należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji polegające na obowiązku uiszczenia przez skarżącego co miesiąc raty w wysokości 200 zł rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w niewielkich zasobach skarżącego i jego rodziny.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak