Uzasadnienie
Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą czego M. G., występujący jako Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia "A", zaskarżył opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. o ustaleniu J. G., właścicielce nieruchomości położonej w P. przy ul. (...), działka nr (...), opłaty adiacenckiej po stworzeniu warunków do korzystania z drogi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, argumentując, że skarżący nie będący właścicielem nieruchomości nie ma interesu prawnego do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – przywoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, a niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (por: uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62, Wokanda 2005/7-8/59, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006r., VI SA/Wa 609/06; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004r., OSK 919/04; postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012r., I OSK 2719/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Interes prawny musi więc znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego powoduje, że dany podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzeniem tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck 2011, str. 265).
I co istotne, w przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują w takim wypadku możliwości konwalidacji skargi (postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011r., II OSK 2376/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt sprawy zainicjowanej skargą M. G., w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż nie ma on legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Niewątpliwie M. G. nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem skażonej decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy nieruchomość położona w P. przy ul. (...), stanowi własność J. G. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na taki interes prawny Marek Grześkowiak nie wskazał, a kryterium to ma charakter materialno – prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, a skarżonym aktem. Lektura skargi i dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, iż brak w tym konkretnym przypadku legitymacji skargowej, brak interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu odwoławczego. Akt ten nie rodzi dla strony żadnych uprawnień, ani też obowiązków.
Wobec powyższego Sąd obowiązany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz