Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 czerwca 2018 roku J.L., zgłosił ponownie żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie bez wezwania Sądu skarżący przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego i adwokata.
W myśl art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie wniosku stało zbędne. Przepis ten należy interpretować w sposób obejmujący również takie sytuacje, w których zbędność rozpoznania wniosku zachodziła już w momencie jego złożenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 990). Jeżeli zatem żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte, rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści staje się zbędne (postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2016 roku, sygn. akt II GZ 569/16).
W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadło już rozstrzygnięcia w przedmiocie identycznego żądania J. L. Postanowieniem starszego referendarz sądowego z dnia 30 maja 2018 roku został on zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego radcę prawnego z urzędu. Strona nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w takim zakresie w jakim zostało ono już jej przyznane. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest zbędne i podlega ono umorzeniu w myśl art. 249a P.p.s.a.
Wobec powyższego na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga