Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 listopada 2011r. odrzucił skargę K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011r. Skarżący K. M. pismem dnia 15 grudnia 2011r. wniósł o przyznanie mu adwokata z urzędu. Ponownie, na formularzu PPF wyraźnie zaznaczył, że domaga się ustanowienia adwokata (k. 29 akt sąd.).
Argumentował, że na stałe przebywa w Niemczech, nie ma możliwości by przyjechać do Polski, gdyż nie stać go na podróż. Ma na utrzymaniu niepracującą żonę oraz syna, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Dodał, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Wnioskodawca oświadczył, że z wynagrodzenia za pracę uzyskuje około 2.000 euro miesięcznie. Wyszczególnił koszty miesięcznego utrzymania rodziny: 655 euro – czynsz, 80 euro – prąd, 60 euro – telefon stacjonarny, 34,47 euro – ubezpieczenie od wypadku, 162,12 euro – ubezpieczenie zdrowotne, 149,63 euro – ubezpieczenie zdrowotne żony i syna, 53,94 euro – opłata RTV. Nadto oświadczył, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Wnioskodawca oświadczył, że również żona i syn nie posiadają żadnego majątku.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych swoich wydatkach bieżącego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić wszystkich należności wymaganych w toku postępowania sądowoadministracyjnego (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Prawo pomocy w zakresie częściowym może natomiast obejmować tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata (art. 245 §3 p.p.s.a.).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącego pozwala na przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Trzyosobowa rodzina wnioskodawcy utrzymuje się jedynie z jednego dochodu uzyskiwanego przez skarżącego. Wnioskodawca wykorzystuje posiadane możliwości zarobkowania i utrzymuje się wraz z rodziną ze swojego wynagrodzenia za pracę. Z wynagrodzenia ponosi koszty koniecznego utrzymania, które wynoszą łącznie 1.195,16 euro miesięcznie z tytułu stałych opłat za media i ubezpieczenie. Do tego należy doliczyć koszty wyżywienia, odzieży i inne koszty koniecznego utrzymania, jak np. środki chemiczne, koszty wyposażenia syna do szkoły, czy koszty dojazdu do pracy.
Doświadczenie życiowe wskazuje, że wnioskodawca w zasadzie całe swoje wynagrodzenie przeznacza na zaspokojenie koniecznych potrzeb bieżącego utrzymania siebie i rodziny. Nadto nie dysponuje oszczędnościami, ani majątkiem, z którego dochody mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. W oparciu o swoje oświadczenie o stanie majątkowym, rodzinnym i dochodach uprawdopodobnił, że nie ma możliwości wygospodarowania środków na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wyboru.
Nadto zaznaczyć należy, że na obecnym etapie postępowania obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 245 §3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska