Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nakazującą M. M. rozbiórkę pawilonu handlowego (kiosku) usytuowanego na pasie drogowym ulicy [...], działka geodezyjna nr [...] arkusz nr 10 obręb [...].
Postanowieniem z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie przepisu art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954) nałożył na M. M. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł.
M. M. wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazała, iż przed właściwymi organami toczy się postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy dotyczących usytuowania pawilonu handlowego w innym bądź tym samym miejscu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił szczegółowo treść przepisów powołanej ustawy, dotyczących wykonania obowiązku określonego w trybie wykonawczym. Uznał, iż kwestionowane postanowienie jest zgodne z tymi przepisami.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono także, iż "zgodnie z przepisem art. 121 § 2 powołanej ustawy każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać [...] zł Uwzględniając powyższe ograniczenie, wysokość grzywny ustala, w drodze uznania administracyjnego właściwy organ. Niniejszym stwierdzam, iż nałożenie przez organ I instancji grzywny w wysokości [...]zł było uzasadnione i sprzyjało osiągnięciu podstawowego celu postępowania, jakim było wykonanie ciążącego na adresacie zaskarżonego postanowienia obowiązku".
M. M. wniosła skargę, domagając się uchylenia obu postanowień.
Skarżąca podała, iż kiosk jest jedynym źródłem utrzymania jej rodziny. Na żądanie władz administracyjnych przeniosła go dobrowolnie z ulicy [...] na ulicę [...].
Wyjaśniła także, iż nie zostało zakończone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczących usytuowania pawilonu handlowego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Stosownie do przepisu art. 121 § 2 ustawy nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty [...]zł.
Organ odwoławczy słusznie stwierdził, iż w świetle powołanego przepisu wysokość grzywny ustala się w drodze uznania administracyjnego. Uszło jednak uwagi organu odwoławczego, iż uznanie to nie oznacza uprawnienia do dowolnego ustalenia wysokości grzywny, przy uwzględnieniu jej maksymalnej wysokości. Uznanie administracyjne jest bowiem działaniem, które powinno być uzasadnione wszechstronnie ustalonymi przesłankami faktycznymi i celowościowymi.
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, iż "nałożenie przez organ I instancji grzywny w wysokości [...]zł było uzasadnione i sprzyjało osiągnięciu podstawowego celu postępowania jakim było wykonanie ciążącego na adresacie zaskarżonego postanowienia obowiązku" – nie spełnia wymogów przepisu art. 107 § 3 kpa.
Skarżąca na rozprawie sądowej podała między innymi, iż przedmiotowy kiosk (handel artykułami spożywczymi i warzywniczymi) stanowi jedyne źródło utrzymania jej rodziny (mąż inwalida i 17-letnia córka z dzieckiem).
Ustalając zatem wysokość grzywny należy w szczególności uwzględnić sytuację materialną, wysokość uzyskiwanych dochodów i sytuację rodzinną skarżącej, która jest obowiązana do wykonania nałożonego obowiązku.
Niewątpliwe jest, iż naruszenie wskazanego przepisu postępowania (art. 107 § 3 kpa) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200.
Orzeczenie zawarte w punkcie III-im traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
/-/W. Batorowicz /-/St. Małek /-/B. Drzazga kk