Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2001r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił T. D. uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. 97.142.950). W uzasadnieniu stwierdzono, że pozbawienie uprawnień kombatanckich jest uzasadnione faktem, że T. D. otrzymał te uprawnienia wyłącznie z tytułu walki o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej w okresie służby w Wojsku Polskim od 1949 do 1950 r. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż zainteresowany nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. D. podniósł, że jego uprawnienia kombatanckie uzasadnione są udziałem w walkach [...] Brygady KBW, w której służył, z oddziałami UPA, w województwie r., w okresie od [...] maja 1949r. do [...] października 1951r. Odwołujący się przypomniał także, że okoliczność ta została przez niego wskazana już we wcześniejszych pismach.
Decyzją z dnia [...] listopada 2001r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał swą decyzję w mocy na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 kpa. Organ podtrzymał swą dotychczasową argumentację wskazując dodatkowo, że Odwołujący się nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie swego udziału w walkach z UPA a okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach ZBOWiD.
W skardze na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych T. D. wskazał, że w okresie wydawania mu zaświadczenia o działalności w wojsku, walki z UPA traktowano umownie jako "walki z reakcyjnym podziemiem" i dlatego nie wspominano o nich osobno w żadnych dokumentach. Skarżący wyraził pogląd, zgodnie z którym niedopuszczalne jest zwężające rozumienie terminu "reakcyjne podziemie" jedynie w kontekście wewnętrznej opozycji sprzeciwiającej się powojennemu ustrojowi w Polsce.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. 97.142.950 z późn. zm.) stanowi, że uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które brały udział w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu. Organ nie dokonał w tym zakresie wystarczająco wnikliwych ustaleń, uznając w obydwu decyzjach, że uprawnienia kombatanckie Skarżącego wynikają wyłącznie z uwagi na "utrwalanie władzy ludowej", na co wskazują akta przekazane przez ZBOWiD. Tymczasem kwalifikacje działalności kombatanckiej dokonane przez ZBOWiD nie są wiążące dla organu orzekającego. Powołując się na art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy organ powinien pozbawić uprawnień kombatanckich tylko te osoby, które otrzymały je wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, a jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że działalność, za którą dana osoba otrzymała uprawnienia, może być zakwalifikowana jako podstawa przyznania uprawnień na mocy innych przepisów ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Skarżący podnosił w pismach fakt, że brał udział w walkach z oddziałami UPA. Okoliczność ta wymagała zatem zbadania, choćby np. poprzez zasięgnięcie informacji w Centralnym Archiwum Wojskowym. Brak wnikliwej analizy stanu faktycznego przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stanowi naruszenie art. 7,8, 77 i 107 § 3 kpa.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.
/-/ P. Miładowski /-/ J. Stankowski /-/D.Rzyminiak-Owczarczak
TG