Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2006 r., wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. organ sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w pouczeniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2006 r., w ten sposób, że pouczył strony, iż na to postanowienie służy zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., prawo do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym.
Zaskarżone postanowienie wydał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji. Od zaskarżonego postanowienia przysługiwało zatem skarżącym zażalenie do organu drugiej instancji – Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 157 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa, 127 kpa i 144 kpa.
Skarżący wnosząc skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. do sądu administracyjnego nie wyczerpali zatem przysługującego im środka zaskarżenia do organu administracyjnego wyższej instancji i stąd Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
/-/ B. Drzazga