Uzasadnienie
Skarżący J.Ś. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu argumentując, że jako emeryta nie stać go ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru dla sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskodawca uiścił wszystkie koszty sądowe, dotychczas wymagane w sprawie.
Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF podał, że jego dochody stanowi emerytura w wysokości [...] zł brutto miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca oświadczył, że ma "½ nieruchomości w [...] przy ul. [...] – z budową budynku dwukondygnacyjnego od 1976r. zgłoszona do rozbiórki – zniszczona". Następnie oświadczył, że wskazany dochód obciążony jest: a) kredytem zaciągniętym w banku PKO BP SA na okres od 13 marca 2006r. do 10 marca 2010r. z comiesięczną ratą w wysokości około 583 zł., b) podatkiem od nieruchomości, c) opłatami za prąd dla celów budowy, d) opłatami za wodę na terenie budowy, e) wydatkami na zabezpieczenie budowy.
W oparciu o przepis art. 255 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W odpowiedzi z dnia 21 lutego 2008r. wskazał, że wysokość emerytury podał w formularzu i że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Oświadczył, że nie składał rocznego zeznania podatkowego, bo czyni to za niego zakład emerytalny. Następnie oświadczył, że nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej, nie ma też żadnych samochodów. Nie opisał również posiadanych nieruchomości, w szczególności nie ustosunkował się do kwestii ich przeznaczenia, sposobu wykorzystania i jakie przynoszą dochody. Wnioskodawca oświadczył, że nigdzie nie mieszka, a obecnie od 10 marca 2006r. jest bezdomny. W kwestii dotyczącej prośby o przedłożenie wyciągów z rachunku bankowego wraz z informacją o zaciągniętych kredytach odpowiedział, że jest to tylko "sprawa Banku".
Odmówił podania spisu miesięcznych kosztów bieżącego utrzymania wraz ze wskazaniem ich wysokości oraz udokumentowania, odwołując się do informacji w tym zakresie zawartych w formularzu. Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów, ani ich kserokopii, dotyczących sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej.
Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, w tym ustanowienia adwokata (art. 245 § 3 powyższej Ustawy). Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy ogólnikowe twierdzenie, że jako emeryta nie stać go na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru.
Wobec powyższego wnioskodawca był zobowiązany do szczegółowego opisania na urzędowym formularzu PPF swojego stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego. Oświadczenia w nim zawarte okazały się jednak niepełne i niewystarczające dla oceny rzeczywistej kondycji majątkowej oraz możliwości płatniczych skarżącego. Wezwano, więc go do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie. W ten sposób wnioskodawca miał dodatkową możliwość uzupełnienia swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa.
Udzielona przez wnioskodawcę odpowiedź (pismem z dnia 21 lutego 2008r.) nie wniosła do sprawy nowych okoliczności, które umożliwiłyby ocenę, czy wnioskodawca zasługuje na przyznanie mu prawa pomocy chociażby w części. W kwestiach wymagających wyjaśnienia, czy uzupełnienia, o co zwracano się do niego zarządzeniem z dnia 12 lutego 2008r., wnioskodawca odwoływał się do informacji podanych przez niego w formularzu, de facto odmawiając w ten sposób ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. Wnioskodawca nie przedłożył także jakiegokolwiek dokumentu źródłowego, który pozwoliłyby zweryfikować złożone oświadczenia.
Wobec powyższego złożone przez wnioskodawcę oświadczenie majątkowe uniemożliwia ustalenie rzeczywistej jego kondycji finansowej, a także pozbawia możliwości zweryfikowania udzielonych informacji. W konsekwencji nie można ocenić jego sytuacji finansowej i majątkowej, a następnie jednoznacznie ustalić, że wnioskodawca zasługuje na przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie dla niego fachowego pełnomocnika.
W tej sytuacji nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do chociażby częściowego przyznania prawa pomocy, co skutkować musiało oddaleniem wniosku w oparciu o przepis art. 246 §1 pkt 2 powyższej Ustawy.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.
Referendarz sądowy
/-/ K. Witkowicz-Dwornicka