Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Starosta W. w wyniku wznowienia postępowania, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 37j Ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. 2001, nr 6, poz. 56 z późn. zm.), odmówił uchylenia decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...], nr [...], orzekającej o przyznaniu panu J.W. z dniem [...]r. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Organ powołał się na brzmienie znowelizowanego dnia [...]r. przepisu art. 37j Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w którym zniesiono istniejącą w dniu wydawania decyzji z [...]r. możliwość przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych osobom nie zamieszkałym w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeśli ich stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami, wykonującymi pracę na terenie jednego z powiatowych urzędów pracy.
Starosta wskazał jednocześnie na opinię Krajowego Urzędu Pracy w przedmiotowej sprawie, który uznał, że z uwagi na brak przepisów przejściowych do znowelizowanej Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, niemożliwe jest zastosowanie w sprawie art. 37j ust. 5 cyt. ustawy w jej dawnym brzmieniu.
Dnia 19 października J.W. wniósł odwołanie od decyzji Starosty, wnosząc o jego uwzględnienie na podstawie art. 63 KPA.
Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § pkt 1 KPA oraz art. 6c ust. 2 pkt 2 Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewoda, podobnie jak organ I instancji podkreślił, że w myśl znowelizowanych przepisów Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu brak jest podstaw do uwzględnienia żądania Odwołującego się.
W skardze na decyzję Wojewody pełnomocnik Skarżącego, adwokat A.M. podniósł, że zgodnie z art. 37j ust. 3 i 5 Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 31 marca 2000r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U.00.31.384) zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom spełniającym określone w ustawie kryteria w dniu nabycia prawa do zasiłku. Pełnomocnik podkreślił w związku z tym, że o warunkach przyznania zasiłku przedemerytalnego w postępowaniu wznowieniowym powinny decydować nie przepisy obowiązujące w czasie wydawania decyzji w ramach wznowienia postępowania, lecz regulacje obowiązujące w dniu uzyskania przez Skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego.
W związku z tym fakt, iż Skarżący został zwolniony w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz z uwagi na okoliczność, że zwolnienie dotyczyło ponad 100 osób pracujących na terenie tego samego powiatowego urzędu pracy, uprawnia do otrzymania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie doszło do ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, które w świetle przepisów Ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. 2001, nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu z dnia wydawania decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...], nr [...], były istotne dla sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 KPA jest to przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, co też w przedmiotowej sprawie słusznie uczyniono.
Jednocześnie jednak trzeba pamiętać, że stwierdzenie faktycznego zaistnienia tych okoliczności, dokonane po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym, stanowi podstawę do uchylenia decyzji w myśl art. 151 § 1 pkt 2 KPA. Należy zatem uznać, że odmowa uchylenia decyzji przez organ I i II instancji, uzasadniona powołaniem się na art. 151 § 1 pkt 1 KPA stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwalifikacja z art. 151 § 1 pkt 1 KPA jest bowiem właściwa jedynie wtedy, gdy organ w ramach wznowionego postępowania nie stwierdzi faktycznego zaistnienia określonych w art. 145 § 1 lub art. 145a KPA przesłanek uchylenia ostatecznej decyzji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 1 § 1 pkt 1 "c" art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.
/-/ P.Miładowski /-/ M.Hrycaj /-/ E.Podrazik
TG