Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 104 kpa. oraz art. 39 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. 1998, nr 120, poz. 787 z późn. zm.) Prezydent Miasta P. odmówił S. R. przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ I instancji podniósł w uzasadnieniu, że Wnioskodawczyni świadczenie to nie mogło zostać przyznane, gdyż ustawa nie przewiduje wypłacania dodatków mieszkaniowych osobom opłacającym czynsz wolny. Prezydent podkreślił nadto, że S. R. może się w przyszłości ubiegać o dodatek mieszkaniowy, jeśli zajdą okoliczności, które do takiego dodatku uprawniają.
Odwołując się od decyzji Prezydenta Miasta P. S. R. podważyła stwierdzenie organu, jakoby była ona najemca opłacającym czynsz wolny. Odwołująca się wskazała na fakt, że obecne mieszkanie uzyskała w wyniku zamiany z identycznym lokalem, za który wcześniej opłacała czynsz regulowany. S. R. wskazała też, że podstawowym warunkiem jaki postawiła zgadzając się na zamianę mieszkań było zachowanie dotychczasowego czynszu. Odwołująca się wskazała również na swą trudną sytuację majątkową i osobistą oraz na fakt, że zamiany mieszkania dokonała jedynie z sąsiedzkiej życzliwości, w związku z czym odbiera decyzję o nieprzyznaniu jej dodatku mieszkaniowego jako krzywdzącą.
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ II instancji wskazał, że po dokonaniu zamiany lokalu Odwołująca się zaczęła opłacać czynsz wolny w wysokości czynszu regulowanego a nie czynsz regulowany, wobec czego z mocy ustawy nie przysługiwał jej dodatek mieszkaniowy.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. R. podniosła te same zarzuty co w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Niesporne jest w sprawie, że Skarżąca do [...]r. zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. opłacając czynsz regulowany z tytułu wstąpienia w prawa i obowiązki swego zmarłego dziadka, który był poprzednim najemcą. Organy administracji przyjęły, że od chwili zawarcia umowy o zamianie mieszkania z dnia [...]r. Skarżąca zaczęła opłacać czynsz wolny, gdyż zamiana dokonała się na mocy umowy cywilnoprawnej, a w związku z tym -na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. 1998, nr 120, poz. 787 z późn. zm.) – Skarżąca nie była uprawniona do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Stanowisko to nie zostało jednak przekonująco uzasadnione, mimo że właśnie to ustalenie organu I instancji zostało najbardziej zdecydowanie podważone w odwołaniu. Ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu z dnia zawarcia umowy o zamianie mieszkania, tj. z [...]r., określała w art. 25, że czynsz regulowany opłacają najemcy lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy oraz stanowiących własność Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych lub osób prawnych prowadzących eksploatację budynków w celach niezarobkowych, z wyjątkiem spółdzielni mieszkaniowych.
Na tle stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie powinien był również jednak ujść uwadze przepis art. 56 ust. 7 cytowanej ustawy, zgodnie którym w przypadku, gdy właściciel lokalu, będący osobą fizyczną, zaoferuje najemcy lokal zamienny stanowiący jego własność lub jeżeli lokal zamienny na wniosek właściciela dostarczy gmina, to należy uznać, że najemca płaci czynsz regulowany. Organ administracji powinien zatem zbadać, czy na podstawie cyt. przepisu można by przyjąć, że Skarżąca opłacała czynsz regulowany i w związku z tym była uprawniona do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Brak dostatecznego zbadania tej zasadniczej dla sprawy okoliczności stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 kpa.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.
/-/ Ewa Makosz-Frymus /-/ M.Hrycaj /-/ J.Stankowski
JFS