Uzasadnienie
4 II SA/Po 4715/01
Uzasadnienie
Starosta Powiatu Ż. decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] działając m. in. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o utracie przez R.M. prawa do zasiłku od [...] r. argumentując iż upłynął maksymalny okres jego pobierania.
W odwołaniu R.M. podkreślał, że ma przepracowane [...] lat w tym [...] lat i [...] m-cy pracy w warunkach szczególnych i na te okoliczności wskazywał zwracając się o przyznanie prawa do zasiłku stałego. Brakujące lata pracy w warunkach szczególnych w [...] w L. nie zostały wpisane w świadectwie pracy. W tej sprawie zwracał się do Sądu pracy i mimo przedstawienia świadków na tę okoliczność, to roszczenia Sąd nie uwzględnił.
Rozstrzygając odwołanie Wojewoda [...] decyzją z [...] r. nr [...] zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy argumentował że rejestrując się w urzędzie R.M. legitymował się [...]-letnim, [...] miesięcznym i [...] dniowym stażem pracy w tym [...] lat i [...] m-cy pracy w warunkach szczególnych. Zatem decyzja organu pierwszoinstancyjnego była poprawna. Zaliczenie pracy w [...] Z.G., Oddział w L. nie jest możliwe bo zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7.02.1983 r. w sprawie postępowania o świadczenie emerytalno – rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. nr 10, poz. 49 ze zm.) miarodajnym dowodem jest jedynie świadectwo pracy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wskazywał na orzeczenie Sądu Najwyższego dopuszczające możliwość wykazywania pracy w szczególnych warunkach także dowodami z zeznań świadków poza tym przywołał wcześniejszą argumentację.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Skargę wniesiono jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jakkolwiek skarżący przywołuje orzeczenie które zapadło pod rządami innego porządku prawnego, to jednak konkluzja zawarta w przytoczonym wyroku Sądu Najwyższego III UZP 48/85 także w sprawie przepisów postępowania administracyjnego ma aktualny walor.
W nowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym w rozstrzygnięciach Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu prezentowano pogląd w/g którego ani przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które wyraźnie nie derogują ogólnych zasad procedowania administracyjnego, ani wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie znoszą reguł zawartych w art. 7, 75, 77 kpa.
Pogląd wyrażony w zaskarżonym rozstrzygnięciu odwołujący się do tzw. formalnej kwestii dowodów wobec stanowczej roli art. 75 kpa nie ma uzasadnionych podstaw w sprawie procedury administracyjnej.
Kwestie te jednak nie mają decydującego znaczenia w tej sprawie. Po pierwsze prawo do zasiłku przedemerytalnego nie było przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Kategoryczne stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji i rozstrzyganie w tym przez Wojewodę [...]ego z pominięciem dwuinstancyjnego toku procedowania w zasadzie rażąco narusza postępowanie administracyjne w szczególności art. 15, 127 – 140 kpa (por. wyrok NSA z 8.6.1998 – II SA 540/98).
Już z tej tylko przyczyny zachodzą przesłanki do wydania przez sąd administracyjny wyroku kasacyjnego. Nie jest to jedyne tak istotne naruszenie reguł postępowania administracyjnego w tej sprawie. Otóż z akt administracyjnych nie wynika by zachowany został przez R.M. termin do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej.
Według tych akt decyzję Starosty Powiatu Ż. z [...] r. R.M. odebrał tego samego dnia. Zatem [...] dniowy termin do złożenia odwołania upływał z końcem [...] r. Odwołanie R.M. ma datę późniejszą tj. [...] r. Pismo to zarejestrowano w staro[...]ie [...] r. Na te okoliczności organ odwoławczy nie zwrócił uwagi i ich nie wyjaśnił, choć mogą one wskazywać na nie zachowanie terminu a w konsekwencji w sposób istotny wpływać na rozstrzygnięcie w tej sprawie.
Z powyższych przeto względów zważywszy na powyższe uchybienia tak materialno prawne jak i formalne z myśl art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.
/-/E.Podrazik /-/P.Miładowski /-/M.Hrycaj
KB/