Uzasadnienie
4/II SA/Po 4720/01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 2 oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 20 ust. 3 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2001 r. Nr [...], pozbawiającą Z. N. uprawnień wdowy po kombatancie.
Podejmując powyższe decyzje organ orzekający ustalił, że S. N. otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej. Podstawą ich przyznania było zaświadczenie Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] lutego 1985 r. stwierdzające, że od [...] maja 1946 r. do [...] grudnia 1950 r. był członkiem Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej a od [...] maja 1946 r. do [...] grudnia 1947 r. brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalanie władzy ludowej.
W dniu [...] maja 1985 r. S. N. zmarł, a uprawnienia wdowy po nim otrzymała Z. N. W postępowaniu weryfikacyjnym Z. N. nie powoływała się na okoliczności które powodowałyby zachowanie uprawnień.
Organ orzekający uznał zatem, że zgodnie z przepisami powołanymi w decyzji konieczne jest pozbawienie Z. N. uprawnień wdowy po kombatancie.
W skardze do sądu administracyjnego Z. N. kwestionowała prawidłowość decyzji, powołując się na zasługi męża w obronie porządku publicznego w Polsce oraz na własną sytuację materialną i zdrowotną.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie z motywów przedstawionych w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Poza zarzutami skargi, stosownie do zapisu art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że organ orzekający, z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 kpa, nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na jej ostateczne rozstrzygnięcie.
W znajdującym się w aktach sprawy życiorysie z dnia [...] marca 1985 r. S. N. podawał, że w kwietniu 1940 r. został osadzony w obozie w Ł., gdzie przebywał do 1941 r. i skąd został wywieziony na przymusowe roboty do N. W § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (DZ. U. Nr 106 poz. 1154) jako inne miejsca odosobnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy kombatanckiej wymienia się cztery obozy położone w Ł. Gdyby okazało się, że S. N. przebywał w jednym z tych obozów, zachowałby gdyby żył uprawnienia kombatanckie na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy. Tym samym uprawnienia zachowałaby skarżąca.
Należało zatem albo zobowiązać skarżącą do przedstawienia dowodów potwierdzających przebywanie jej męża w obozie w Ł. albo, co ze względu na wiek i chorobę skarżącej byłoby właściwsze, przeprowadzić stosowne wywiady z urzędu.
Niewyjaśnienie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania i powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 tej ustawy.
Sąd nie dokonywał określeń, o jakich mowa w art. 152 wym. ustawy, ponieważ stosownie do treści art. 26 ustawy kombatanckiej wykonywane są wyłącznie prawomocne decyzje, zaś decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego nie ma takiego przymiotu.
/-/D.Rzymianiak-Owczarczak /-/M.Hrycaj /-/P.Miładowski