Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Starosta G., z upoważnienia którego działał Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w G.W.., na podstawie art. 23, art. 2 ust. 1 i art. 6 pkt 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o nie nabyciu przez D.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie przepracowania 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy i nie spełnienia innych wymogów ustawy.
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania D.W., decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty G.ego. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] r., po przedterminowym zwolnieniu z zasadniczej służby wojskowej, służbę tę skarżący odbywał od [...] r. do [...] r. przez okres krótszy niż 350 dni, skarżący w postępowaniu odwoławczym przedstawił świadectwo pracy potwierdzające jego zatrudnienie w charakterze ucznia nauki zawodu-złotnictwo w okresie od [...] r. do [...] r., jednakże zatrudnienie w takim charakterze w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie podlega zaliczeniu do 365 dni stażu zasiłkowego, a jedynie na podstawie art. 24 ust. 4 wyżej powołanej ustawy okres takiego zatrudnienia zalicza się do okresu od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, wobec czego skarżący nie nabył uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych.
Od powyższej decyzji skargę złożył D.W., podnosząc, że w okresie zatrudnienia w charakterze ucznia nauki zawodu, tj. od [...] r. do [...] r. pobierał wynagrodzenie, a pracodawca odprowadzał za niego odpowiednie składki na ubezpieczenie społeczne, zaś organ odwoławczy nie zbadał czy wysokość tych składek była wystarczająca do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, czym naruszono art. 7 kpa.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Słusznie podnosi skarżący, iż w przedmiotowej sprawie naruszony został art. 7 kpa. Przepis ten formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie obowiązek organu administracji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W ramach tego obowiązku organ winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, a także uwzględniać przy rozstrzyganiu słuszny interes strony, jeżeli nie koliduje on z interesem społecznym. Powyższą zasadę stosować należy przy ocenie czy osoba rejestrująca się jako bezrobotny spełniła warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z art. 23 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58 poz. 514 z 2003 r.), który to przepis był podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji. W myśl art. 23 ust. 2 pkt 4 wskazanej ustawy do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się również okresy nie wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie.
W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący przed powołaniem do odbycia zasadniczej służby wojskowej, w okresie mieszczącym się w okresie 180 miesięcy przed rejestracją jako bezrobotny, wykonywał pracę w ramach umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Nie wyjaśniono natomiast czy w okresie tym opłacana była za niego składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz jaka kwota stanowiła podstawę wymiaru składki. Bez ustalenia tych kwestii nie można prawidłowo ocenić czy skarżący nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 23 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy, czy też prawa tego nie nabył. Należało więc w tym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Wbrew temu obowiązkowi żaden z organów obu instancji nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii.
Tym samym zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy należy wyjaśnić wyżej wskazane kwestie.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). W przedmiotowej sprawie zbędne było orzekanie o wykonalności zaskarżonej decyzji na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem obie uchylane decyzje nie podlegają wykonaniu z uwagi na ich treść.
/-/ E. Podrazik /-/ P. Miładowski /-/ M. Hrycaj
TG