Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2026 r. J. B., działający jako pełnomocnik, wniósł w imieniu K. B. i J. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 grudnia 2007 r. nr XV/100/2007 podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wronki.
Do skargi nie zostało dołączone odpowiednie pełnomocnictwo, zawierające umocowanie do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie w imieniu wyżej wskazanych skarżących. Ponadto skarga nie została przy jej wniesieniu opłacona należnym wpisem stałym.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 czerwca 2026 r. (k. 34, 57) J. B. jako pełnomocnik skarżących został w piśmie z dnia 26 czerwca 2026 r. wezwany do usunięcia – w terminie 7 dni i pod rygorem odrzucenia skargi – braków formalnych skargi przez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi;
2) złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wraz z powyższym pismem wysłano do pełnomocnika odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 czerwca 2026 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi (k. 55, 59).
Przedmiotowe wezwanie i odpis zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 30 czerwca 2026 r
W wyznaczonym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne skargi, ani też nie został nie został uiszczony wymagany wpis od skargi, co wynika z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu według stanu na dzień 16 lipca 2026 r. (k. 63).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu bez jej merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Ogólne warunki, jakim powinno odpowiadać każde pismo strony, określone zostały w art. 46 p.p.s.a., który w § 3 stanowi, że do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnik obowiązany jest bowiem przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Przedłożenie wymaganego pełnomocnictwa stanowi wymóg formalny skargi, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – w terminie 7 dni od doręczenia odpowiednego wezwania. Nieuzupełnienie takich braków powoduje zaś, że skardze nie można nadać dalszego biegu, co z kolei skutkuje w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzuceniem skargi.
Nadto, zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania – o którym mowa w § 1, tj. również w terminie 7 dni od doręczenia odpowiednego wezwania – nie został uiszczony należny wpis.
W rozpoznawanej sprawie, wobec skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżących w dniu 30 czerwca 2026 r. wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa, jak i fiskalnych skargi, rozpoczął swój bieg termin do usunięcia tych braków, a następnie upłynął z dniem 7 lipca 2026 r. W wyznaczonym (ustawowym) terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Przy tym, pełnomocnik skarżących był pouczony o konsekwencjach zaniechania terminowego dopełnienia przedmiotowych obowiązków.
Sąd uznał, że w takiej sytuacji – niezależnie od kwestii braku przedstawienia dowodu wniesienia do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to uchybienie mogłoby być rozważane jako podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – w sprawie zachodziły stricte formalne podstawy do odrzucenia skargi związane ze stwierdzonymi brakami samej skargi, jak niedołączenie do niej wymaganego pełnomocnictwa i nieuiszczenie wymaganej opłaty (wpisu od skargi).
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.