Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, po rozparzeniu odwołania I. Ś. od decyzji Zarządu Miasta G. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...]w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne umieszczenie obiektu handlowego w pasie drogowym - utrzymano tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach:
Na podstawie decyzji Zarządu Miasta G. z dnia [...] marca 2001 r. I. Ś. uzyskała zgodę na umieszczenie obiektu handlowego przy ulicy Ł. w G. w czasie od [...] marca do [...] czerwca 2001 r. Po upływie tego terminu nie usunęła obiektu, w związku z czym tenże organ decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. wymierzył jej karę pieniężną i zobowiązała do natychmiastowego przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego przez usunięcie obiektu handlowego. Kontrola przeprowadzona w dniu [...]lipca 2001 r. wykazała, że I. Ś. nie usunęła kiosku. Organ I instancji wszczął zatem kolejne postępowanie w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego, o czym zawiadomił I. Ś. pismem z dnia [...] lipca 2001 r. I. Ś. przedstawiła swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] lipca 2001 r. Wcześniej jednak, w dniu [...] lipca 2001 r. złożyła pismo z dnia [...]kwietnia 2001 r. informujące, że z dniem [...]kwietnia 2001 r. przekazała nieodpłatnie kiosk Nr 4 D. R., która zobowiązała się do ponoszenia wszelkich opłat oraz konsekwencji za nieterminowe usunięcie kiosku, a nadto umowę sprzedaży kiosku zawartą między nią, a D.R. w dniu [...]czerwca 2001 r. Oba dokumenty zostały podpisane przez I. Ś. i D. R. Organ I instancji nie ocenił powyższych dokumentów przyjął natomiast, że I. Ś. przestała być właścicielką kiosku w dniu [...] lipca 2001 r. i decyzją z dnia [...] października 2001 r., na podstawie art.19 ust.1 i 5, art.40 ust.4, 6 i 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.
Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 ze zm.), § 11 ust.3 i 4 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6 poz.33 ze zm.) oraz uchwały Zarządu Miasta G. z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie określenia granic stref podwyższania opłat za obiekty handlowe w pasie drogowym, nałożył na nią karę pieniężną w kwocie 842, 40 złotych za nielegalne umieszczenie obiektu handlowego w pasie drogowym w czasie od [...] czerwca do [...]lipca 2001 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji I. Ś. twierdziła, że nie było podstaw do wymierzenia jej kary, dysponentką kiosku w spornym okresie była bowiem D. R. Organ odwoławczy ustosunkowując się do tego zarzutu stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2001 r., zezwalająca na umieszczenie kiosku w pasie drogowym była skierowana do I. Ś., ona zatem ponosi konsekwencje nieusunięci kiosku w terminie.
Zarówno skarżąca w odwołaniu jak i organ odwoławczy w swojej decyzji określają D. R. jako dzierżawcę kiosku.
I. Ś. zaskarżyła decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła, tak jak w odwołaniu, że dzierżawcą kiosku była D. R., na której zachowanie skarżąca nie miała wpływu.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej uchylenie, podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Skarga skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z naruszeniem art.77 § 1 kpa organy administracyjne obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W szczególności nie rozważyły jakie znaczenie dla odpowiedzialności skarżącej ma zawarta między nią, a D. R. umowa sprzedaży kiosku zawarta w dniu [...] czerwca 2001 r., przedstawiona organowi I instancji w dniu [...] lipca 2001 r. Z faktu, że zarówno organ I jak i II instancji obciążają skarżącą karami za nielegalne zajęcie pasa drogowego do dnia [...] lipca 2001 r. można wnioskować, że przyjmują jako datę przeniesienia własności kiosku dzień przedstawienia umowy organowi I instancji. Tymczasem umowa sprzedaży wywołuje skutki rozporządzające (rzeczowe), zatem z chwilą jej zawarcia kupujący staje się podmiotem sprzedanego mu prawa (por. Komentarz do Kodeksu Cywilnego - Gerard Bieniek i inni, Warszawa 2002 r. Tom 2 str.11 - 12).
Organy nie zwróciły też uwagi na wcześniejszą umowę z dnia [...] kwietnia 2001 r., która może być oceniona jako umowa darowizny. Gdyby tak było należałoby przyjąć, że skutki tej umowy w zakresie przeniesienia własności i innych praw byłyby takie same jak przy umowie sprzedaży.
Ustalenie, że D. R. stała się właścicielką kiosku w dniu [...] kwietnia 2001 r. lub [...] czerwca 2001 r. skutkowałoby uznaniem, że skarżąca I. Ś. w niniejszym postępowaniu nie miała przymiotu strony, i obciążenie jej karami za pozostawienie kiosku w pasie drogowym nie znajduje uzasadnienia.
Przedstawione wady postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. C, art.200 i art.152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Hrycaj /-/ P.Miładowski
JF