Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. na podstawie przepisu art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) na wniosek
B. i J. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kortu tenisowego przy ulicy [...].
W uzasadnieniu stwierdzono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego dla domów jednorodzinnych w K. (uchwała Miejskiej Rady Narodowej z 23 listopada 1984r. Dz. Urz. Województwa K. Nr 1 z 1985r.) Teren zamierzonej inwestycji znajduje się w obszarze jednostki bilansowej 26 MN – oznaczającej tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy.
Odwołanie wniósł A. B., domagając się uchylenia decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją (art. 138 § 2 kpa) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Kolegium wskazało, iż do [...] grudnia 2003r. obowiązywał szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego o osiedla domów jednorodzinnych [...]. Rada Miejska podjęła [...] września 1999r. uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy [...]. Zaskarżona decyzja winna uwzględniać ustalenia obowiązującego planu. Kolegium nie jest jednakże w stanie stwierdzić czy zamierzona inwestycja mieści się w dyrektywach tego planu a w szczególności czy nie narusza ustaleń planu w odniesieniu do przebiegu zakreślonych w nim ulic. W toku dalszego postępowania rozważyć należy potrzebę zawieszenia postępowania z uwagi na podjęte prace związane z opracowaniem nowego planu przedmiotowego terenu a także wyjaśnić należy czy wszyscy uczestnicy postępowania są stronami w rozumieniu przepisu art. 28 kpa.
Skargę wnieśli B. i J. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, iż wyraził zgodę na lokalizację na jego terenie drogi wewnętrznej stanowiącej dojazd do działki A. B., pomimo, że działka ta posiada bezpośredni dostęp do ulicy [...] i [...]. Zamierzona budowa kortu tenisowego nie wpływa na planowaną drogę wewnętrzną, jak również nie narusza interesów osób trzecich.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, iż w świetle zapisów planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego z 1984r. "można powziąć wątpliwość co do zgodności zamierzenia skarżących z zapisami planu". Symbol 26 MN oznaczał bowiem – tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy.
Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Organ odwoławczy zgodnie z przepisem art. 138 § 2 kpa może uchylić decyzje organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Zaskarżona decyzja spełnia wymogi powołanego przepisu.
Zamierzona budowa usytuowana została na terenie, który zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2003r. planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla domów jednorodzinnych w K. (uchwała Miejskiej Rady Narodowej z 23 listopada 1984r. Dz. Urz. Województwa K. Nr 1 z 1985r.) przeznaczony został na budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy.
Stosownie do przepisu art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 716) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (02 lipca 2003r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003r.
Organ odwoławczy, który jest instancją merytorycznie rozstrzygającą sprawę obowiązany był do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dacie orzekania (16 kwietnia 2004r.) plan miejscowy, który jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust.
8) – utracił bowiem moc obowiązującą. Rozpoznając zatem ponownie sprawę, w przypadku braku aktualnego planu miejscowego, należy przeprowadzić postępowanie odpowiadające wymogom przepisu art. 59 i 61 ust. 1 powołanej ustawy.
Utrata mocy prawnej planów miejscowych sprzed 1995r. powoduje, że jeśli nie uchwalono nowych planów od 01 stycznia 2004r. zabudowa na tych obszarach jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy.
Uznając, iż zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest zgodna z prawem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ W. Batorowicz jw