Uzasadnienie
Pismem z dnia (...) kwietnia 2011 r. Wójt Gminy M. odmówił I. G. przyznania zwrotu kosztów przejazdu syna M. G. do Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi w P. Jak podano w treści pisma wnioskodawczyni zwróciła się w dniu (...) grudnia 2010 r. do organu z wnioskiem w sprawie zwrotu kosztów dowozu jej syna do Szkoły Podstawowej w P., gdzie realizuje on obowiązek szkolny. Zdaniem Wójta choć syn wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną to jednakże wydane w dniu 20 kwietnia 2009 r. przez Zespół Poradni Psychologiczno – Pedagogicznych – Poradnia Specjalistyczna Wad Mowy i Słuchu w P. orzeczenie nr (...), wskazuje, że M. G. może kształcić się w szkole ogólnodostępnej. Stąd też za niezasadne uznano żądanie zwrotu kosztów dojazdu do placówki znajdującej się poza obwodem gminy, w sytuacji, w której syn wnioskodawczyni może uczęszczać do placówki znajdującej się na jej terenie.
Pismem z dnia (...) maja 2011 r. I. i P. G. wezwali Wójta do sunięcia naruszenia prawa w związku z odmową przyznania zwrotów kosztu dojazdu, a następnie, w dniu (...) maja 2011 r. (data wpływu do urzędu: (...) maja 2011 r.) I. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W dniu (...) maja 2011 r. (data doręczenia (...) maja 2011 r.) Wójt Gminy M. odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia (...) maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że żądanie skarżącej dotyczące zwrotu kosztów przejazdu dziecka do szkoły stanowi żądanie dokonania czynności materialno - technicznej, w zakresie spełnienia obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Czynność powyższa może zostać zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w oparciu o art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyłącznie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w ustawie. I tak, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 2 powyższej ustawy, znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w przypadku skargi na akt lub czynność, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Wyjaśniając cytowany wyżej przepis ustawy wskazać należy, że termin trzydziestu dni na wniesienie skargi do Sądu znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten biegnie od dnia doręczenia stronie skarżącej odpowiedzi. Doręczenie odpowiedzi jest zdarzeniem, które jest początkiem terminu oznaczonego w dniach, co oznacza, że przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Po drugie, w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi jest sześćdziesięciodniowy. W tym przypadku biegnie on od dnia wniesienia wezwania do organu.
Z treści art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawie niniejszej organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z (...) maja 2011 r. i doręczył je skarżącej w dniu (...) maja 2011 r. Uznać zatem należy, że dopiero z chwilą doręczenia przedmiotowej odpowiedzi termin trzydziestu dni na wniesienie skargi do Sądu może rozpocząć swój bieg. Zauważyć wypada, że skarżący wniosła skargę w dniu (...) maja 2011 r. (data wpływu do organy), a więc 10 dni po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Ustawodawca przewidując tryb wskazany w przepisie art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracjnymi stworzył możliwość załatwienia konkretnej sprawy przez organ administracji bez potrzeby jej kierowania od razu do Sądu.
Skarżący jednak, nie czekając na stanowisko organu, wniósł skargę. Przepisy nie przewidują terminu, w jakim wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być "załatwione". Z interpretacji art. 53 § 2 powyższej ustawy wynika jednak, że organ może to zrobić w każdym z sześćdziesięciu dni przewidzianych na wniesienie skargi. Z chwilą udzielenia odpowiedzi na wezwanie otwiera się bowiem dla strony termin trzydziestodniowy, w którym wniesienie skargi jest dopuszczalne.
Wobec takiego stanu rzeczy Sąd stwierdził, iż skarga strony jest niedopuszczalna, bowiem złożona została przedwcześnie. Niedopuszczalność skargi powoduje z kolei, że Sąd nie może w ogóle wypowiadać się co do meritum sprawy, a więc w przedmiocie zasadności odmowy zwrotu kosztów przejazdu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.