Uzasadnienie
Starosta P. decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. - wydaną na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił D. S. wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami:
- – z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-usługowego z zapleczem administracyjno-socjalnym, zbiornika bezodpływowego na ścieki oraz przyłącza wody, gazu, kanalizacji sanitarnej i energetycznej oraz boksów garażowych,
- – z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę hali magazynowej w miejsce boksów garażowych dla Zakładu A Spółki z o.o. na działkach nr [...] i nr [...] położonych w K. ul. [...].
W uzasadnieniu ustalono, że wprawdzie działka nr [...], stanowiąca własność D. S., przylega bezpośrednio do terenu Zakładu A, jednakże kwestionowane obiekty zlokalizowane są w odległości 12 m od najbliższej działki nr [...] przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe oraz ponad 20 m od działki nr [...]. W ocenie organu orzekającego, wskazuje to na nieistnienie po stronie D. S. interesu prawnego, ani obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa, który w powyższych postępowaniach mógł być naruszony, a wynikałby z odpowiednich przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że w postępowaniach prowadzonych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej stroną jest "właściciel nieruchomości przyległej do działki, na której ma być realizowana budowa, lecz w takiej odległości na jaką inwestycja może oddziaływać".
Poza tym wydanie kwestionowanych pozwoleń na budowę zostało poprzedzone ustaleniami - decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 1995 r. - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewoda po rozpoznaniu odwołania D. S. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji wskazując, iż stosownie do znowelizowanego przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu przepis art. 3 pkt 20 prawa budowlanego uznaje teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obszarem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Odległość obiektów inwestora od sąsiednich terenów i obiektów niemieszkaniowych nie narusza przepisów § 10 - 43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Wyjątkiem jest usytuowanie przy granicy działki odwołującej się wiaty magazynowej oraz kwestionowane przez nią ukształtowanie terenu działki inwestora, ale w tym zakresie postępowanie prowadzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej do Sądu przez D. S. Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację i jeszcze raz podkreśliła, iż przez wydanie kwestionowanych pozwoleń na budowę organ "świadomie dopuścił, aby na zapleczu tych działek inwestor miał możliwość prowadzenia działalności uciążliwych dla mieszkańców budownictwa jednorodzinnego".
Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, chociaż nie z tych przyczyn, które w niej wskazano.
Legitymację do złożenia podania o wznowienie postępowania ma ten podmiot, który twierdzi, że kwestionowana decyzja ostateczna dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku. Skarżąca wnosząc o wznowienie postępowań w dwóch sprawach zakończonych udzieleniem Spółce A takie twierdzenie wysuwała.
Złożenie podania o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym przepisami art. 14 kpa, to znaczy:
- – wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1)
- – lub odmową, w drodze decyzji, wznowienia postępowania (§ 3).
Zatem odmowa wznowienia następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, to znaczy, gdy wniosek złoży osoba nie będąca stroną albo nie posiadająca zdolności do czynności prawnych, względnie żądanie złożone zostanie po terminie, a termin nie został przywrócony, a nadto, gdy w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa.
Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania w dwóch sprawach administracyjnych powołała jako przyczynę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa, podniosła bowiem, że bez własnej winy nie brała jako strona udziału w żadnym z tych postępowań. Wbrew stanowisku organów obu instancji, dawało to podstawę do wznowienia postępowania, o ile oczywiście organ uzna, że podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie. Jak bowiem trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 1998 r. sygn. IV SA 116/98 (Lex nr 43747):
"Pierwsza faza postępowania o wznowienie postępowania polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 kpa. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, a dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją.
Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania.
Jeżeli jednak wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zawiera stwierdzenie wywodzące, że składając to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracyjny może przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonywać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu".
Reasumując uznać należy, że przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania organy administracji nie mogły wypowiadać się w kwestii, czy powoływanie się przez skarżącą na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa było zasadne. Takie decyzje zapaść mogą w wyniku wznowienia, a ich rodzaje wymieniają przepisy art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 kpa.
W toku dalszego postępowania organ wznowieniowy I instancji powinien mieć na uwadze, że D. S. wystąpiła z podaniem o wznowienie postępowań w dwóch sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na budowę. Decyzje te dzieli znaczna odległość czasowa, a przedmiotem tych postępowań były różne inwestycje, a zatem nie były to sprawy tożsame. Brak zatem podstaw prowadzenia w tych sprawach jednego postępowania wznowieniowego i kończenia tego postępowania jedną decyzją. W wyroku z dnia 29 czerwca 1983 r. sygn. II SA 332/83/GPA 1987 r. nr 2 str.
46) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rozstrzygnięcie sprawy winno być dokonane jedną decyzją wtedy, gdy postępowanie administracyjne toczy się w tej samej sprawie, to znaczy, gdy istnieje tożsamość podmiotów, przedmiotu i treści stosunku administracyjnoprawnego.
Przepis art. 62 kpa nie uprawnia do łączenia i wspólnego prowadzenia spraw wszczętych na wniosek jednej osoby, wynikających z różnych stanów faktycznych.
Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3, art. 152 i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska
MK