Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia... 2015 r. nr... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania P. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia... 2015r. znak:... odmawiającej P. B. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na postawieniu wiat drewnianych na części działki nr... w m. G., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia... 2015 r. Burmistrz O. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na postawieniu wiat drewnianych na części działki nr... w m. G..
Odwołanie od tej decyzji wniósł P. B., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów procesowych oraz prawa materialnego, w tym art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.),dalej: u.p.z.p. Ponadto wskazał, że Burmistrz nie zastosował się do decyzji Kolegium z dnia... 2014 r., albowiem nie wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków celem uzgodnienia projektu decyzji. Zaznaczył przy tym, że sam wystąpił do tego organu o uzgodnienie projektu i Konserwator dopuścił realizacje planowanej inwestycji uznając, że jest ona zgodna z pierwotną funkcją terenu. Dlatego zdaniem odwołującego, niedopuszczalna była odmowa ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ spełnia ona wszystkie wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem odwołującego, niedopuszczalna była ocena zgodności projektowanej inwestycji z normami ogólnymi chroniącymi ład przestrzenny czy walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i powołanie się na protesty mieszkańców przysiółka B..
Zaznaczył, że planuje hodowlę do 10.000 sztuk norek, a zatem nie jest to przedsięwzięcie znacząco oddziałujące na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Burmistrz nie przeprowadził żadnych analiz świadczących o uciążliwościach inwestycji dla mieszkańców. Podkreślił też, że spełnione zostały wymogi sanitarne. Podał przy tym, że w najbliższym sąsiedztwie prowadzone są hodowle w ilości kilku tysięcy sztuk trzody chlewnej, co w jego ocenie ma większe negatywne oddziaływanie na środowisko niż hodowla zwierząt futerkowych.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w pierwszej kolejności przywołało swą uprzednią decyzję, w której wskazało, że sam fakt, że nieruchomość objęta jest którąś z form ochrony zabytków nie przesądza o braku możliwości inwestowania na tym terenie. Kolegium stwierdziło, że P. B. wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji włączył uzgodnienie Konserwatora jako dowód w niniejszym postępowaniu, realizując w ten sposób zalecenia Kolegium.
Jednocześnie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego, że w niniejszej sprawie nie powinno się brać pod uwagę ogólnych zasad ładu przestrzennego i warunków architektonicznych, jak i aspektów społecznych związanych z odczuciami mieszkańców terenu, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Kolegium zaznaczyło, że choć inwestycja przewiduje hodowlę 10.000 sztuk norek, czyli nie przekracza w przeliczeniu 40 DJP i nie wymaga raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to z projektu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przewidywana jest budowa 6 wiat drewnianych, z których 4 są dwukrotnie większe niż wskazane we wniosku. Słuszne są więc obawy protestujących mieszkańców, tym bardziej, co stwierdzono w trakcie rozprawy, że odwołujący już wcześniej prowadził taką hodowlę, która nie była zabezpieczona we właściwy sposób, zgodny z przepisami i zwierzęta niejednokrotnie uciekały.
Kolegium dostrzegło też, że projekt inwestycji nie przewiduje pomieszczeń chłodniczych, jak i zbiornika, w którym byłyby przechowywane resztki zwierząt. Organ zauważył, że w najbliższym otoczeniu terenu znajdują się plac zabaw i nowo wybudowane boisko sportowe i w związku z zastosowaniem zasady dobrego sąsiedztwa istnieje przeszkoda do wydania decyzji pozytywnej dla tej inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził też, że na terenie miejscowości, w której ma powstać ferma norek znajduje się obszar chroniony Natura 2000, obejmujący szereg gatunków zwierząt, w szczególności ptaków. Zdaniem Kolegium inwestycja będzie w sposób istotny oddziaływała na środowisku w związku z możliwością przedostania się zwierząt do środowiska i negatywnego oddziaływania na lokalne populacje fauny będące przedmiotem ochrony obszarów Natura 2000. Wskazano, iż Gmina O. znajduje się w tzw. "Dolinie B.", której obecnie spora część objęta jest siecią Natura 2000, znajduje się tu również największy w Polsce Park Krajobrazowy.
Tereny okolic O. są wykorzystywane rolniczo i w zasadzie nie ma zakładów przemysłowych uciążliwych ekologicznie. Znajduje się tutaj bogata roślinność, w samej Gliśnicy, w sąsiedztwie boiska sportowego rosną trzy dęby szypułkowe będące pomnikami przyrody. Zgodnie z "Europejską strategią dotyczącą inwazyjnych gatunków obcych" przyjętą w 2003 r. przez wszystkie strony Konwencji Berneńskiej, której Polska jest sygnatariuszem, norka amerykańska zaliczana jest do grupy gatunków obcych najbardziej zagrażających utrzymaniu bioróżnorodności. W badaniach wykazano, że zjawisko ucieczki norek amerykańskich z ferm jest stosunkowo częste i prowadzi do wykształcenia zdziczałych populacji, stanowiących trwały element ekosystemów.
Ponadto przeprowadzone w Polsce badania genetyczne wykazały, że populacja norek w północno-wschodniej części kraju zawiera 12-16% osobników pochodzących z ferm w województwach lubuskim, wielkopolskim i zachodniopomorskim. Populacje norek żyjące na wolności stanowią poważne zagrożenie dla zwierząt związanych z ekosystemami wodnymi, błotnymi i łąkowymi. Szczególnie narażone na wysokie straty w lęgach są gatunki ptaków, które gniazdują na ziemi. Na terenie Gminy O. istnieje szereg chronionych gatunków ptaków, dla których norka amerykańska jest zagrożeniem. Organ odwoławczy wskazał, że nie bez znaczenia jest odór wydostający się z takiej fermy, który niewątpliwie wpłynie na obniżenie wartości terenu całej Gminy O., która jak dotąd rozwijała się w szybkim tempie i miała warunki sprzyjające dla potencjalnych nabywców działek. Kolegium zaznaczyło, że należy w sprawach budzących sprzeciw społeczności brać również pod uwagę aspekty społeczne.
Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. P. B. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie rzeczywistego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny poprzez uznanie jedynie oceny organu, iż inwestycja naruszy ład przestrzenny i spowoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców, pominięcie pisma z dnia 30 października 2014 r. wskazującego ma pozytywne stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków oraz decyzji z dnia 8 sierpnia 2014 r. Inspekcji Weterynaryjnej wskazującej, że istniejąca ferma norek spełnia wymogi sanitarno-weterynaryjne,
- b) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew wyjaśnieniom złożonym w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 r.
- c) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Mając na względzie przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci wyjaśnienia z dnia 10 grudnia 2014 r. (na okoliczność spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.), wniosku z dnia 30 kwietnia 2015 r. wraz z mapą sytuacyjno-wysokościową (na okoliczność zmiany ilości planowanych wiat hodowlanych z 6 do 2, zmniejszenie ilości norek z 10.000 sztuk do 2.500 sztuk, a tym samym zmniejszenie oddziaływania na środowisko z 40 DJP do 7 DJP), mapy...Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wraz z załącznikiem (na okoliczność potwierdzenia, że działka nr... nie jest objęta obszarem Natura 2000).
W motywach skargi przedstawiono przebieg postępowania, by następnie wskazać, że działania Kolegium nie znajdują uzasadnienia w świetle okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Podano, iż z decyzji organu I instancji z... 2015 r. wynika, że w obszarze analizowanym przeprowadzono analizę urbanistyczną, w wyniku której uznano (w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji), że działki sąsiedniej dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Uznano też, że inwestycja w postaci wiat służących do hodowli norek jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej. Dlatego, zdaniem skarżącego, niedopuszczalne było w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. odmówienie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji.
Skarżący podniósł, iż stanowisko Kolegium cechuje się dużą dowolnością, albowiem odnosi się do odczuć okolicznych mieszkańców, pomijając równocześnie zgromadzone w sprawie dowody, w tym stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który uznał, że inwestycja jest zgodna z pierwotną funkcją tego terenu tzn. gospodarczo-hodowlaną i gwarantuje ład przestrzenny.
Skarżący podniósł też, że zgodnie z załącznikiem do mapy...ARiMR działka nr..., na której zaplanowano inwestycję nie jest objęta obszarem Natura 2000, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestycja ta będzie w sposób negatywny oddziaływać na lokalne populacje fauny znajdującej się w tym obszarze.
Skarżący, odnosząc się do zarzutu oddziaływania inwestycji na środowisko i braku pomieszczeń chłodniczych, wskazał, że hodowla do 10.000 sztuk norek nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem nie przekracza 40 DJP i nie jest dla niej wymagana decyzja środowiskowa, ani raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Skarżący dodał, że 6 maja 2015r. złożył wniosek co do zmniejszenia z 6 do 2 wiat, co pozwoli zminimalizować oddziaływanie na środowisko. Wiąże się to bowiem ze zmniejszeniem liczby hodowanych norek z 10.000 sztuk do 2.500 sztuk.
W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, stanowisko Kolegium zostało oparte jedynie na subiektywnych obawach mieszkańców. Dodał, że z uzasadnienia decyzji Inspekcji Weterynaryjnej z dnia 8 sierpnia 2014 r. wynika, iż ferma zwierząt futerkowych (norki) w miejscowości B. 4 spełnia wymogi sanitarno-weterynaryjne rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja nie przewiduje pomieszczeń chłodniczych oraz zbiornika, w którym będą przechowywane resztki zwierząt.
Skarżący wskazał też, że każdorazowo uzyskiwał stosowne pozytywne decyzje związane z hodowlą norek, czego Kolegium nie zweryfikowało, lecz oparło swe twierdzenia na gołosłownych twierdzeniach mieszkańców.
Skarżący stwierdził również, że organy nie przeprowadziły żądnego postępowania wyjaśniającego co do uciążliwości inwestycji dla mieszkańców. Wyjaśnił, że w sąsiedztwie prowadzone są hodowle w ilości kilkuset (ok. 600) sztuk trzody chlewnej (15 m od boiska w m. B.), a proporcja wydostawania się z niej odoru jest niewspółmierna w skali do wydostawania się odoru z fermy hodowli zwierząt futerkowych. Skarżący zaznaczył, że organ odwoławczy okoliczności tej nie zbadał, dając wiarę mieszkańcom, którzy wskazywali na istniejące w okolicy inwestycji niewielkie gospodarstwa.
Podniesiono również, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie oparł swe twierdzenia co do tego, że zwierzęta z hodowli będą miały możliwość przedostania się do środowiska i negatywnego oddziaływania na populację fauny. Skarżący podkreślił, że norki przebywać będą w zamknięciu – w wiatach hodowlanych, zabezpieczonych kratami, z których nie ma możliwości ucieczki. Podał też, że planuje hodowlę norki fermowej, a nie amerykańskiej. Norka fermowa posiada zaś zupełnie inną morfologię.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 29 października 2015 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania J. B. wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko organów. Wskazał, że dla terenów sąsiadujących z terenem inwestycji przez drogę uchwalony jest plan miejscowy z 1998 r. i przewiduje on dla tego terenu zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Działki pod zabudowę dla tego terenu już są wydzielone. Podał również, że uczestniczka rok temu wprowadziła się do nowo wybudowanego domu naprzeciw terenu inwestycji. W podobnej sytuacji są inne osoby, które nabyły działki w tej okolicy. Realizacja inwestycji spowoduje drastyczne obniżenie wartości działki uczestniczki. Ponadto teren inwestycji co prawda nie leży w obszarze Natura 2000, ale w odległości 300 m od niego. Pełnomocnik uczestniczki wskazał też, że inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji, albowiem w tym obszarze nie ma hodowli norek.
Uczestnicy postępowania J. B., S. R., S. W. K. G. oraz pełnomocnik M. M.wnieśli o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, albowiem organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi P. B. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia... 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia... 2015 r. odmawiającej P. B. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na postawieniu wiat drewnianych na części działki nr... w m. G..
Powodem, dla którego Burmistrz O. odmówił ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji było naruszenie przez nią ładu przestrzennego obszaru analizowanego i spowodowanie uciążliwości dla mieszkańców przysiółka B., a także możliwość spowodowania powstania roszczeń odszkodowawczych, o których mowa w art. 36 u.p.z.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło zaś, że w sprawie tak istotnej jak założenie fermy norek amerykańskich należy brać pod uwagę ogólne zasady – ładu przestrzennego i warunki architektoniczne, jak również aspekty społeczne, a w tym wypadku protesty mieszkańców.
Ponadto Kolegium wskazało, że z załączonego do akt sprawy projektu wynika, że przewidywana jest budowa 6 drewnianych wiat, z których 4 są dwukrotnie większe niż wskazane we wniosku. W związku z tym Kolegium uznało za słuszne obawy protestujących mieszkańców, albowiem inwestor już wcześniej prowadził taką hodowlę i nie była ona zabezpieczona w sposób właściwy, zgodny z przepisami i niejednokrotnie zwierzęta uciekały. Dodatkowo Kolegium zarzuciło inwestorowi, że projekt planowanej inwestycji nie przewiduje pomieszczeń chłodniczych oraz zbiornika na przechowywanie resztek zwierząt. Wskazano przy tym, że w najbliższym otoczeniu terenu pod inwestycję znajduje się plan zabaw i boisko sportowe, a w związku z tym zasady dobrego sąsiedztwa sprzeciwiają się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium podkreśliło też, że na terenie miejscowości, w której ma powstać ferma norek znajduje się obszar chroniony Natura 2000, a inwestycja może zagrażać gatunkom w obszarze tym chronionym. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na odór wydostający się z fermy, który wpłynie na obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości.
Sąd pragnie wskazać, iż przywołanie zastrzeżeń organów obu instancji miało na celu ujawnienie, iż mają one charakter w znacznej mierze pozaprawny, albowiem podając powody odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organy nie przedstawiły ich podstawy prawnej.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z art./ 59 ust. 1 u.p.z.p zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl zaś art. 60 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Przepis art. 52 ust. 2 u.p.z.p. stosowany odpowiednio w sprawach ustalenia warunków zabudowy dzięki art. 64 ust. 1 u.p.z.p., określa zaś, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać:
- 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;
- 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
- a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
- b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
- c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Przy czym, zgodnie z art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.
W okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające nie wyjaśniły treści wniosku inwestora w zakresie parametrów inwestycji. Zważyć należy, iż z wniosku złożonego przez P. B. w dniu 18 kwietnia 2014 r. wynika, że inwestor planuje postawienie wiat drewnianych dla celów hodowlanych, których długość będzie wynosiła odpowiednio - 55 i 100 m, szerokość - 5 m, wysokość do kalenicy/okapu – 2,7 m, a szerokość elewacji frontowej - 5 m, przy dachach dwuspadowych krytych blachą. Wskazano, że wiaty zostaną postawione przy istniejących budynkach hodowlanych i gospodarczych, a na przedłożonej – w ramach uzupełnienia wniosku – mapie przedstawiono planowane usytuowanie wiat oraz określono ich ilość (6).
Sąd pragnie wskazać, że inwestor w sposób niewystarczająco scharakteryzował inwestycję, a organy orzekające nie wezwały go w tym zakresie do uzupełnienia wniosku. Przede wszystkim należy wskazać, że inwestor w sposób nieprecyzyjny wskazał zakres planowanej inwestycji. We wniosku nie wskazał ilości planowanych do zabudowy drewnianych wiat. Następnie, w ramach uzupełnienia wniosku, jedynie na podstawie mapy można domniemywać, że zamiarem inwestora jest budowa 6 wiat. Inwestor nie przedstawił jednak w części opisowej wniosku (również w jego uzupełnieniu z 16.05.2014 r.) gabarytów poszczególnych wiat. Istotnym brakiem jest również wskazywana przez Burmistrza w wezwaniu z dnia 13 maja 2014 r. kwestia określenia wszystkich rodzajów i ilości zwierząt, które łącznie będą hodowane w ramach zagrody rolniczej, zważywszy, że we wniosku wskazano, że wiaty zostaną postawione przy istniejących budynkach hodowlanych.
W tym zakresie inwestor w piśmie z 16 maja 2014 r. określił jedynie, że w planowanych obiektach przewiduje chów do 10.000 sztuk norek, w istniejącym budynku inwentarskim – bez wskazania jego lokalizacji – hoduje obecnie ok. 1000 sztuk norek. Ponadto dodał, że w gospodarstwie dla potrzeb własnych utrzymuje chów ok. 50 sztuk drobiu i 5 kóz. Jednocześnie inwestor wskazał, że obecnie obiekty po byłej tuczarni trzody chlewnej częściowo wykorzystywane są do celów hodowlanych. Nie wyjaśnił jednak, w których z obiektów w ramach zabudowy zagrodowej i jaki rodzaj hodowli się odbywa, nie podał ilości planowanych, jak i ich gabarytów, określając jedynie w części graficznej (na mapie) ich planowaną lokalizację. Odnośnie gabarytów poszczególnych planowanych wiat hodowlanych inwestor nie wyjaśnił, pomimo wyraźnego żądania organu I instancji w kontekście norm utrzymywania zwierząt gospodarskich określonych w rozporządzeniu MRiRW z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych, niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 778), stosunku wielkości planowanej hodowli, wielkości klatek hodowlanych i ich ilości do wielkości planowanych drewnianych wiat, w których hodowla ma się odbywać. Ograniczył się jedynie do podania, że przewiduje hodowlę 10.000 sztuk norek, ponad 100 sztuk, która już ma miejsce. W ocenie Sądu powyższych norm wyjaśnienia te są niewystarczające.
Mając powyższe na względzie, Sąd pragnie stwierdzić, że powyższe uchybienia w zakresie wniosku inwestora, naruszające przepis art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. świadczą o naruszeniu przez organy orzekające przepisów postępowanie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważywszy bowiem, że w świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. treść wniosku inwestora determinuje rozstrzygnięcie organów w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, niezbędnym elementem ustalenia stanu faktycznego jest w pierwszej kolejności precyzyjne ustalenie charakterystyki inwestycji.
Nadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska organów orzekających co do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyraźnie wynika, że inwestor zaplanował przedmiotową inwestycję budowy hodowlanych wiat drewnianych w obszarze zabudowy zagrodowej. Większość z działek, które znalazły się w granicach wyznaczonego przez organ I instancji obszaru analizowanego mają funkcję zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Dla uznania zaś, że spełniona została przesłanka kontynuacji funkcji i sposobu zagospodarowania terenu nie jest konieczne, by w ramach tej samej funkcji – w tym wypadku rolno-hodowlanej – niezbędne było, aby planowana zabudowa była tożsama z zabudową sąsiednią (w tym wypadku: chów zwierząt).
W rezultacie zdaniem Sądu stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uznanie, że brak w obszarze analizowanym podobnej do planowanej hodowli norek, przy jednoczesnej dominującej funkcji rolno-hodowlanej w obszarze analizowanym, nie pozwala przyjąć, że planowana inwestycja jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i zagospodarowania terenu. W tym zatem zakresie chybiona jest argumentacja organów orzekających co do naruszenia przez przedmiotowy zamiar inwestycyjny zasad ładu przestrzennego o walorów architektonicznych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wystarczy wskazać, że zdecydowana większość zabudowań znajdująca się w obszarze analizowanym charakteryzuje się istotnym podobieństwem do planowanej zabudowy (występuje wiele znacznych rozmiarów budynków gospodarczych, w tym hodowlanych – patrz analiza).
W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić, jak to uczyniły organy orzekające, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi (przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) w zakresie naruszenia przepisów ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Przepis art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. określa zaś, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.
W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W niniejszej sprawie pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. Burmistrz O. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji m.in. do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. – Delegatura w K., mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja została zaplanowana na terenie podwórza gospodarczego w zespole folwarcznym B. gm. O., którego budynki i park figurują w Gminnej Ewidencji Zabytków Architektury Gminy O.. Pismo to zostało doręczone organowi uzgadniającemu w dniu 16 grudnia 2014 r. i w terminie 2 tygodni organ nie zajął stanowiska.
Zatem zgodnie z powołanym art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uznać należało, że uzgodnienie konserwatorskie zostało dokonane. W rezultacie brak było podstaw do stawiania przez organy orzekające w niniejszej sprawie zarzutów inwestycji, iż narusza ona przepisy odrębne w zakresie ochrony zabytków. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że inwestor P. B. pismem z dnia 30 października 2014 r. uzyskał od Wielkopolskiego Konserwatora Zabytków w P. – Delegatura w K. opinię, w której dopuszczono realizację planowanej inwestycji z uwagi na zgodność jej lokalizacji i funkcji z pierwotną funkcją tego terenu tzn. gospodarczo-hodowlaną, wskazując, że w bezpośrednim sąsiedztwie gorzelni istniały pierwotne budynki gospodarcze, inwentarskie i magazynowe, zamykające podwórze od strony wschodniej, a ponadto ze względu na okoliczność, iż projektowane drewniane wiaty są obiektami nieposadowionymi, niezwiązanymi na stałe z terenem i stwarzającymi możliwość szybkiego demontażu.
W ocenie Sądu za gołosłowne należy również uznać stanowisko organu odwoławczego odnoszące się do sprzeczności inwestycji z przepisami ochrony przyrody w zakresie ochrony obszarów Natura 2000. Po pierwsze Kolegium nie powołało przepisów prawa, które naruszałaby przedmiotowa inwestycja w tym zakresie, a jedynie ogólnie podało, że teren miejscowości, w której ma powstać ferma znajduje się w granicach obszaru chronionego Natura 2000 "Doliny B.", obejmującym szereg gatunków zwierząt, w szczególności ptaków. Kolegium nie wykazało jednak, by przedmiotowa inwestycja w przedstawionych przez inwestora rozmiarach (nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko) w jakikolwiek sposób ingerowała w podany obszar ochronny, naruszając konkretne przepisy prawa.
Podobnie, zdaniem Sądu uchyla się merytorycznej ocenie stanowisko organu II instancji zarzucające przedmiotowej inwestycji brak pomieszczeń chłodniczych, czy zbiornika na przechowywanie resztek zwierząt, jak i stanowiska co do odoru, który który wydobywał się będzie z planowanej fermy norek. Powołując wskazane argumenty Kolegium nie powołało ich podstawy prawnej, co powoduje, iż uchylają się one od kontroli Sądu.
W tym stanie rzeczy, uznając, że wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.), a także przepisów prawa materialnego (art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1, a także art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.zp.) Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Nie przesądzając legalności planowanej zabudowy, Sąd pragnie wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające, kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a. uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i ponownie przeprowadzą postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów sądowych – w kwocie uiszczonego wpisu od skargi (500 zł).