Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 grudnia 1998 r. (...) Prezydent Miasta P. umorzył postępowanie wszczęte z wniosku Sławomira S. o przedłużenie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę wielkogabarytowej planszy reklamowej o wymiarach 500x250 cm.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę z 24.08.1995 r. (...) miała charakter tymczasowy z ustalonym terminem funkcjonowania obiektu do 31 grudnia 1998 r. oraz że wnioskodawca nie odwoływał się od powyższego warunku decyzji.
Organ I instancji stwierdził nadto, że wielkogabarytowa plansza reklamowa, umieszczona w przestrzeni pasa nieprzekraczalnej linii zabudowy powoduje chaos wizualny i zasłania architekturę budynku mieszkalnego. Przytoczył też postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego, że "przekształcenie budynków, elewacji, parterów handlowych powinno być zgodne z charakterem budowli". W konkluzji stwierdził, że umieszczenie wielkogabarytowej planszy i wielu innych plansz, spowodowało przekształcenie elewacji budynku niezgodnie z charakterem zabudowy mieszkalnej.
Trafność powyższej decyzji zakwestionował w odwołaniu Sławomir S. wskazując na zasadność wniosku o przedłużenie terminu wskazanego w decyzji z 24.08.1995 r.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzją Wojewoda W. uchylił decyzję organu I instancji w części obejmującej podstawę prawną tj. art. 105 Kpa /w nawiązaniu do art. 155 Kpa/ i w to miejsce przywołał jako podstawę prawną art. 105 par. 1 Kpa, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W motywach decyzji stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie przewidują instytucji przedłużenia decyzji. Stąd też nie było możliwe uruchomienie procedury postępowania administracyjnego.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomir S. zarzucił organowi odwoławczemu brak należytej staranności polegający na tym, że nie wziął pod uwagę projektu, stanowiącego podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz innych dokumentów, a nadto uchylanie się od rozpatrzenia meritum sprawy i brak stanowiska co do tego co zrobić wobec wydania czasowego pozwolenia na budowę. Skarżący stwierdził nadto, że skoro postępowanie przed organami administracji państwowej jest dwuinstancyjne, to zmiana podstawy prawnej decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy winna być kontrolowana przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego jako instancję odwoławczą.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jakkolwiek skarżący złożył wniosek o "przedłużenie decyzji z dnia 24.08.1995 r. (...)" z jego dalszych pism wynikało jednoznacznie, że domagał się przedłużenia terminu wskazanego w wymienionej decyzji tj. decyzji udzielającej pozwolenia na ustawienie planszy reklamowej na okres do 31 grudnia 1998 r.
Jako trafne należy ocenić stanowisko organów administracji wyrażane w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie przewidują odrębnej instytucji przedłużenia terminu wskazanego w decyzji o pozwoleniu na budowę jako okresu posadowienia obiektu, a to z kolei uniemożliwia uruchomienie procedury postępowania administracyjnego w takiej sprawie. Brak podstaw prawnych do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego co do istoty czyni zatem bez przedmiotowym wszczęte w związku z tym wnioskiem postępowanie administracyjne i uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 par. 1 Kpa. Zaskarżona decyzja zawierająca takie rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Zarzuty podnoszone przez skarżącego pozostają bez wpływu na powyższą ocenę zaskarżonej decyzji. Skoro z przytoczonych wyżej rozważań wynika bezprzedmiotowość postępowania wszczętego na wniosek skarżącego, na ocenę zaskarżonej decyzji nie ma wpływu nie zaznajomienie się organów obu instancji z projektem i innymi dokumentami na podstawie, których wydana została inna, ostateczna i prawomocna decyzja tj. decyzja o pozwoleniu na budowę z 24.08.1995 r.
Nie jest uzasadniony również zarzut wyrażony w pkt 5 skargi, iż w związku ze zmianą podstawy prawnej decyzji organu I instancji jako organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie winien działać Główny Urząd Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z art. 138 Kpa kompetencje organu odwoławczego obejmują również korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego.
Taka korekta nie wymaga jednak uchylenia decyzji w części obejmującej podstawę prawną. W rozpoznawanej sprawie powyższe naruszenie prawa nie miało jednak wpływu na wynik sprawy stąd, zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji.