Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. zawiesił na wniosek stron, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. - dalej: p.p.s.a.), postępowanie w sprawie ze skargi Miasta P. na uchwałę Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie Aktualizacji Programu ochrony powietrza [...] - ze względu na możliwość rozwiązania sporu w postępowaniu pozasądowym.
W dniu 29 maja 2015 r. do akt sprawy wpłynął wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia 27 maja 2015 r. o podjęcie zawieszonego postępowania połączony z wnioskiem o jego umorzenie z uwagi na cofnięcie skargi, w którym to przedmiocie pełnomocnik złożył stosowne oświadczenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że strony wypracowały zmiany w zaskarżonej uchwale, które "czynią zadość postulatom strony skarżącej w zakresie jej interesów prawnych, uprawnień, jaki i w sferze kosztów finansowych", a wskutek tego Sejmik Województwa Wielkopolskiego podjął w dniu [...] marca 2015 r. uchwałę nr [...] w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie aktualizacji Programu ochrony powietrza [...]; uchwała zmieniająca został opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego [z 2015 r.] pod poz. [...] i obowiązuje od dnia [...] maja 2015 r. (k.100, 101).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że postanowienie o podjęciu postępowania – w tym wypadku na podstawie art. 129 p.p.s.a., tj. na wniosek jednej ze stron postępowania – nie podlega zaskarżeniu (co wynika a contrario z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), stąd też nie jest wymagane sporządzenie jego uzasadnienia (art. 163 § 2 p.p.s.a.).
Wobec dokonania przez stronę skarżącą czynności procesowej w postaci złożenia oświadczenia woli o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie i podjęcia przez Sąd postępowania na podstawie art. 129 p.p.s.a., zaszła konieczność rozpoznania wniosku strony obejmującego oświadczenie o cofnięciu skargi.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałaby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi, wobec czego może wniesiony przez siebie środek zaskarżenia wycofać. W takim wypadku sąd zobowiązany jest wolę strony uwzględnić, zaś zakres kontroli sądu ograniczony jest w tej sytuacji do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, okoliczności wskazane przez stronę skarżącą w rozpatrywanej sprawie, jak i całokształt przedmiotowej sprawy nie stanowią podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi. Składając oświadczenie w przedmiocie cofnięcia skargi i umorzenia postępowania, strona skarżąca dała wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, a w konsekwencji z poddania sądowej kontroli zaskarżonej uchwały w zakwestionowanym zakresie, tj. dotyczącym "1) pkt. [...] (działanie [...]) Załącznika Nr [...] [...] - w całości, 2) tabel [...] Załącznika nr [...] [...] - w całości" do przedmiotowej uchwały, która została – jak to wynika z twierdzeń skarżącej – zmieniona w sposób zgodny z interesem skarżącej.
Strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, co w tych okolicznościach jest dla Sądu wiążące, a w konsekwencji zachodzi podstawa do umorzenia postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a.
Skuteczne cofnięcie skargi stanowiło podstawę do orzeczenia z urzędu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., o zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 300 zł (k. 73). Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wiąże Sąd od momentu uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ J.Zieliński