Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2010 roku P. K. zwrócił się o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2010 roku, sygn. akt II SA/Po 520/09. Wnioskodawca zażądał wyjaśnienia zwrotu "prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego" oraz "praca w indywidualnym gospodarstwie rolnym", użytych w art. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. Nr 54 poz. 310). W jego opinii Sąd rozwiał wszelkie wątpliwości dotyczące definicji gospodarstwa rolnego w rozumieniu powołanej ustawy. Niemniej, zdaniem P. K., sprecyzowanie obu wyżej wskazanych sformułowań jest niezbędna w celu prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Zwrócił się on ponadto o dokonanie interpretacji art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168).
Wnioskodawca zażądał w szczególności ustalenia, jakie dane znajdujące się w posiadaniu organu bądź możliwe do pozyskania przez organ wyczerpują niezbędny materiał dowodowy w celu wydania zaświadczenia. P. K. wskazał, że "pytanie to zmierza do precyzyjnego określenia, jakie ewentualne dokumenty, bądź inne dowody może zażądać organ gminy w celu prawidłowego wykonania wyroku". Ponadto, zgodnie z art. 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, dowód w formie przesłuchania świadków jest dowodem ostatecznym. Organ powinien zatem wpierw skorzystać z "dowodów pośrednich", a to z kolei aktualizuje pytanie o wyjaśnienie wskazanych na wstępie pojęć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się bezzasadny.
Zgodnie z normą art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Brzmienie powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż wykładni dokonuje się w razie zaistnienia niejasności w wydanym rozstrzygnięciu Sądu. Potrzeba zastosowania wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Podkreślić należy, iż wątpliwości uzasadniające potrzebę dokonania wykładni muszą mieć charakter obiektywny, znajdować oparcie w nieprecyzyjnej treści orzeczenia, nie mogą opierać się wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony postępowania.
W przedmiotowej sprawie wyrok z dnia 05.02.2010 r. oraz jego uzasadnienie są sformułowane jednoznacznie, jasno i ich treść nie budzi wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazano na chybienia popełnione przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia przez organy administracji obu instancji oraz jasno udzielono wytycznych co do dalszego postępowania.
Również z wniosku o dokonanie wykładni wynika, iż treść wyroku z dnia 05.02.2010 r. i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości skarżącego. Skarżący zmierza natomiast do wykorzystania trybu wykładni w celu poszerzenia orzeczenia Sądu o problematykę, która nie była przedmiotem rozstrzygnięcia i uzyskania interpretacji wybranych przez skarżącego przepisów. Przewidziany w art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tryb wykładni orzeczenia nie może służyć takim celom.
W tym stanie rzeczy, skoro wniosek o wykładnię wyroku okazał się bezzasadny, na podstawie art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić jej dokonania.
/-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik /-/ W.Batorowicz