Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. o nr [...] odmówił O. K. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] marca 2019 r. do [...] października 2019 r. i w wysokości [...] zł miesięcznie na stałe od [...] listopada 2019 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż O. K. w dniu [...] marca 2019 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu swojej niepełnosprawności. Organ dokonał weryfikacji danych dotyczących osoby ubiegającej się o świadczenie. Informacje pozyskane z rejestru PESEL zostały dołączone do wniosku zainteresowanej. Ponadto do wniosku strona dołączyła dowody w postaci:
- - kopię wypisu z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] maja 1998 roku,
- - kopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] maja 1998 roku o odmowie przyznania renty,
- - kopię Wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1999 roku w sprawie o rentę,
- - kopię opinii komisyjnego badania przez lekarzy biegłych z dnia [...] stycznia 1999 roku oraz uzupełnienie tej opinii z dnia [...] lutego 1999 roku.
Dalej organ przytoczył treść art. 3 pkt 20 i 21 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2220 ze zm.) w których określono kategorie osób uprawnionych do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, a następnie wyjaśnił, iż z dokonanych ustaleń wynika, że O. K. jest osobą niepełnosprawną powyżej 16 roku życia i legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o częściowej, trwałej niezdolności do pracy z dnia [...] maja 1998r., co w rozumieniu art. 3 pkt 20 i 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie zalicza jej do grupy osób ani o umiarkowanym ani znacznym stopniu niepełnosprawności. Tymczasem ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 16 uzależnia nabycie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od legitymowania się umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności w przypadku osób po 16 roku życia. Przedłożone przez O. K. orzeczenie o trwałej, częściowej niezdolności do pracy powstałej przed 16 rokiem życia, nie pozwala jej zakwalifikować do grona osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, gdyż w tym przypadku ustawa wymaga całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji.
Strona nie spełnia również przesłanek do uznania jej za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, gdyż stosowanie do art. 3 pkt 20 lit b osoba taka winna mieć orzeczona całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Analiza pozostałych przedłożonych przez stronę dokumentów również potwierdza powyższy stan faktyczny.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła O. K. podnosząc, iż orzeczenie lekarza orzecznika ZUS wydane w okresie od [...] stycznia 1998 do [...] sierpnia 1998 o częściowej niezdolność do pracy jest traktowane na równi z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności - jest to jedyny taki wyjątek jeśli chodzi o orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy wydanej decyzji na stałe przez ZUS. Wynika to z ówczesnego brzmienia art. 5 pkt 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Strona podniosła, iż na stronie internetowej [...] w okienku 2 - najczęściej zadawane pytania- pkt 15 stwierdzono, że orzeczenie wydane w okresie od [...] stycznia 1998 do [...] sierpnia 1998 częściowa niezdolność do pracy jest traktowane jako umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] maja 2019 r. o nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i sprostowaną postanowieniem z [...] maja 2019 r. (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania a następnie zauważył, iż materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiący, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Z przywołanego przepisu wynika, że przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie, o której mowa w art. 16 ust. 3 u.ś.r., jest uzależnione od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze, osoba niepełnosprawna w wieku powyżej 16 roku życia musi legitymować się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; po drugie, niepełnosprawność musiała powstać przed ukończeniem przez nią 21 roku życia.
Dalej wskazano, iż ustawa o świadczeniach rodzinnych zawiera słowniczek pojęć użytych w tym akcie prawny i w art. 3 pkt 20 i 21 zdefiniowano pojęcia "umiarkowany stopień niepełnosprawności" i "znaczny stopień niepełnosprawności". Kolegium zauważyło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia niepełnosprawności jest postępowaniem sformalizowanym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 j.t.) do orzekania w tych sprawach zostały powołane powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Są one jedynymi organami uprawnionymi do orzekania o stopniu niepełnosprawności.
Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy również mieć na uwadze, że zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 11 i 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003 r. Nr 139, poz. 1328) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zawiera datę lub okres powstania niepełnosprawności oraz datę lub okres powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności. Dlatego też rozpoznając sprawę w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego w przypadku, o jakim mowa w art. 16 ust. 3 ustawy, organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania ani stopnia niepełnosprawności ani też daty, od której niepełnosprawność ta istnieje. Orzeczenie [...] wydane na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie może być zatem zastąpione żadnym innym dokumentem, ani też innymi ustaleniami organu w postępowaniu dowodowym.
W świetle obowiązujących przepisów prawa stwierdzić należy, że ustalenie faktu niepełnosprawności i jego stopnia odbywa się w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności i tylko ten dokument uprawnia do poczynienia ustaleń w zakresie stopnia i daty powstania stopnia niepełnosprawności.
Następnie SKO zauważył, iż do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego ustawodawca wymaga, aby w orzeczeniu właściwej jednostki do spraw orzekania o niepełnosprawności zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, iż niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie przeprowadził właściwego postępowania i ustalenia stanu faktycznego, tj. nie skierował odwołującej do właściwego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, a poprzestał na orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS, które w odniesieniu do uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego nie jest dokumentem mającym znaczenie prawne. SKO ponownie zaakcentowało, że rozpoznając sprawę w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego w przypadku, o jakim mowa w art. 16 ust. 3 ustawy, organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania ani stopnia niepełnosprawności ani też daty, od której niepełnosprawność ta istnieje.
Orzeczenie [...] wydane na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie może być zatem zastąpione żadnym innym dokumentem, ani też innymi ustaleniami organu w postępowaniu dowodowym. Orzeczenie o niepełnosprawności jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., co oznacza, że organ właściwy w sprawach zasiłku pielęgnacyjnego jest związany jego treścią. W tym stanie rzeczy odmawiając przyznania stronie wnioskowanego zasiłku pielęgnacyjnego, bez uzyskania właściwego orzeczenia zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności, orzekający w sprawie organ I instancji naruszył art. 16 ust. 3 u.ś.r. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Kolegium wskazało, że w ponownym postępowaniu Wójt Gminy [...] zobowiązany będzie do zastosowania się do wytycznych zawartych w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności do uzyskania orzeczenia właściwego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności w odniesieniu do odwołującej się.
Sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła O. K. podnosząc, iż posiadane orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jest ważne i nie ma podstawy, aby je kwestionować i występować o nowe orzeczenie do [...] Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności. Podniosła, iż jej niepełnosprawność istniej od urodzenia, a aktualnie jest zatrudniona w zakładzie pracy, który korzysta z dofinansowania do wynagrodzenia i to na podstawie posiadanego przez skarżącą orzeczenia. Na podstawi tego orzeczenia jest traktowana jako osoba z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Do skargi przedstawiła pismo z [...]n potwierdzające jej stanowisko. Wskazała, iż podlega po ustawę z dnia [...] sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i zatrudnieniu osób niepełnosprawnych a nie pod ustawę o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Taki sprzeciw został wniesiony w niniejszej sprawie.
W myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej K.p.a.). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 138 § 2 zd. 1 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazać należy, że te dwa wymogi muszą wystąpić łącznie, bowiem legislator użył spójnika "a". Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W szczególności dotyczy to niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy, wybierając odstępstwo od zasady wydania decyzji merytorycznej przewidzianej w art. 138 § 1 Kpa, musi więc kierować się nie tylko stwierdzeniem istnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a., ale też wyjaśnić, dlaczego na tle stanu konkretnej sprawy nie było zasadne rozstrzygnięcie merytoryczne (na podstawie art. 138 § 1 K.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikających chociażby z art. 136 Kpa możliwości uzupełnienia tego materiału. Kontrolując decyzję kasacyjną sąd ocenia ją zatem w kontekście ustalenia, czy organ odwoławczy ją wydający nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż w rozpoznanej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 K.p.a.
Z uwagi na przedmiot sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję kasacyjną konieczne jest wyjaśnie przesłanek przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm. – dalej w skrócie: " u.ś.r."). zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodne z ust. 2 tego artykułu. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:
- 1) niepełnosprawnemu dziecku;
- 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) osobie, która ukończyła 75 lat.
Ponadto zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. (art. 16 ust. 3 u.ś.r.).
Pojęcie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zostało zdefiniowane w ustawie o świadczeniach rodzinnych (art. 3 pkt 20 ustawy). Oznacza to niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów.
Składając wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego skarżąca załączyła sporządzony w dniu [...] maja 1998r. "wypis z treści" orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] kwietnia 1998 r. (organy w swoich decyzjach błędnie podawały datę sporządzenia wypisu, a nie datę wydania orzeczenia) o częściowej niezdolności do pracy wydane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Wypis ten to nie zawierał wskazania daty powstania niezdolności do pracy (art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).
Z jednoznacznego brzmienia art. 16 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 20 lit. b wynika, iż podstawą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w tym trybie może być tylko orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy wydane na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych określające datę powstania całkowitej niezdolności do pracy w wieku przed 21 rokiem życia. Pomijając w tym momencie podnoszone przez skarżącą uwagi dotyczące regulacji prawnych obowiązujących w okresie w jakim dotyczące jej orzeczenie o niezdolności do pracy zostały wydane, zaznaczyć należy, iż z przedłożonego "wypisu z treści" tego orzeczenia nie wynika data powstania niezdolność do pracy, co również jest niezbędnym warunkiem ustalenia, czy spełnione zostało określone w art. 16 ust. 3 u.ś.r. kryterium dotyczące wieku powstania niepełnosprawności. Rację zatem ma organ odwoławczy, iż przedłożony wypis z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS nie może stanowić podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia – dokument ten nie potwierdza, iż skarżąca spełnia wymogi określone w art. 16 ust. 3 u.ś.r.
Kolegium słusznie też zauważyło, iż organy orzekające w przedmiocie i świadczeń rodzinnych nie są uprawnione do weryfikowania lub ustalania we własnym zakresie daty lub okresu powstania niepełnosprawności oraz daty lub okresu powstania stopnia niepełnosprawności. Zasady i tryb orzekania o niepełnosprawności zostały uregulowanym w przepisach szczególnych, w których właściwe są odrębne organy orzecznicze. Stwierdzenie niepełnosprawności, w tym również daty jej powstania, powinno być zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności wydanym w odrębnym postępowaniu poprzedzającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego. Orzeczenie o niepełnosprawności nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem ani też ustaleniami organu pomocowego dokonanymi w prowadzonym przez ten organ postępowaniu wyjaśniającym. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z 26 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 2590/12, wyrok WSA w Olsztynie z 11 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Ol 203/19 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując dotychczasowe uwagi, stwierdzić należy, iż przedłożona przez skarżącą dokumentacja nie pozwala organom właściwym do ustalania prawa do świadczeń rodzinnych na stwierdzenie, iż O. K. spełnia warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Zgodzić się należy z SKO w [...], iż odmawiając przyznania świadczenia organy powinny podjąć wszelkie możliwe czynności w celu zebrania całokształtu materiału dowodowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 K.p.a.). Jeżeli uzyskanie dowodów zależy od podjęcia czynności przez stronę, wymaga to wyczerpującego pouczenia jej o zakresie niezbędnych działań i skutkach prawnych ich zaniedbania. Obowiązek taki wprost wynika z art. 79a K.p.a., który stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji nie sprostał powyższemu obowiązkowi, ograniczając się jedynie do poinformowania skarżącej o treści powołanego art. 79a K.p.a., co niewątpliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy mogło rzutować na treść rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca funkcjonuje w przekonaniu, iż posiadany przez nią "wypis z treści" orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o częściowej, trwałej niezdolności do pracy z [...] kwietnia 1998 r. oraz złączony wyrok sądu powszechnego o przyznaniu jej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy potwierdza, iż legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych, w takim samym zakresie jak regulacje dotyczące zatrudniania osób niepełnosprawnych. Zaniechując powyższego wezwania organ I instancji uniemożliwił należyte wyjaśnienie stanu faktycznego tj. stopnia niepełnosprawności strony skarżącej i daty jej powstania (ustalenia).
W ocenie Sądu, błędne jest stanowisko SKO o konieczności wystąpienia przez organ I instancji w imieniu wnioskodawczyni o uzyskanie przez nią stosownego orzeczenia właściwego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Organ I instancji nie posiada uprawnień w tym zakresie. Niemniej Wójt Gminy [...] miał obowiązek pouczyć skarżącą w trybie art. 79a K.p.a. i art. 9 K.p.a. iż obowiązujące przepisy nie pozwalają uczynić podstawą uznania niepełnosprawności (w stopniu umiarkowanym) innych dokumentów aniżeli wymienione w art. 3 pkt 20 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wskazanie, że przedłożone przez stronę dokumenty w tym "wypis z treści" orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] kwietnia 1998 r. nie są wystarczające do uzyskania świadczenia i jednoznacznie wskazać skarżącej jakie dokumenty są konieczne do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Organ powinien był również poinformować skarżącą o przysługujących jej uprawnieniach, w szczególności o treści art. 5a ust. 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.
Dz. U. z 2019 r. Nr 1172 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym oraz orzeczenia, o których mowa w art. 5 ustawy (a więc orzeczenia o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy), mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.
Reasumując w ocenie Sądu SKO w [...] prawidłowo uznało, iż brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, bowiem stan faktyczny w nie został należycie ustalono, a to z uwagi na naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, co czyniło koniecznym wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i powtórzenie postępowania wyjaśniającego.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.