Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. G. K. zwrócił się o wstrzymanie wykonania (1) decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], oraz (2) decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...].
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zameldowanie jest aktem rejestracji, który dla osoby zameldowanej wpływa na wiele istotnych spraw życiowych, związanych w szczególności z podejmowaniem czynności w urzędach i innych instytucjach. Konieczne jest bowiem wtedy legitymowanie się dokumentem potwierdzający miejsce stałego zamieszkania i zameldowania (np. korzystanie z usług banku, poczty lub przychodni zdrowia). Wymeldowanie może zatem powodować nie tylko utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu, lecz także prowadzić do pozbawiania możliwości załatwienia istotnych sprawę życiowych, a w konsekwencji spowodować dla osoby bez stałego zameldowania zarówno znaczną szkodę, jak i trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się zasadny.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak wynika jednak z art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda może mieć przy tym charakter majątkowy lub niemajątkowy. Trudność odwrócenia skutków wykonania decyzji zachodzi natomiast wtedy, gdy nawet zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenie nie doprowadzi do przywrócenia stanu pierwotnego. Dotyczy to w szczególności przypadków, gdy zachodzi ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, lub gdy powstanie zagrożenia dla zdrowia lub życia.
Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.), zameldowanie w lokalu pełni jedynie funkcję ewidencyjną i ma na celu wyłącznie potwierdzenie faktu pobytu danej osoby w tym lokalu. W ten sposób organy administracji publicznej gromadzą bowiem jedynie informacje o miejscu zamieszkania danej osoby. Decyzja o wymeldowania nie prowadzi natomiast do nabycia lub utraty określonych praw, w tym także prawa do lokalu. Adresat takiego rozstrzygnięcie może bowiem co do zasady w dalszym ciągu przebywać w lokalu. Tym samym wspomniana decyzja nie rodzi przeważnie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te muszą być jednak odniesione do specyfiki konkretnej sprawy.
W tej mierze Sąd wziął pod uwagę fakt, że skarżący jest osoba bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku; otrzymuje on bony żywnościowe z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. (k. 2-3, 20-21, 28 akt sądowych). Utrata miejsca zameldowania może wobec tego spowodować trudności w znalezieniu miejsca pracy lub uzyskania dalszego wsparcia ze strony Państwa w zakresie dożywiania, co wpłynęłoby niekorzystanie na stabilizację sytuacji życiowej skarżącego. Tym samym w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tej sytuacji Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 3 i 5 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik