Uzasadnienie
Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 1 ustawy z 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209) odmówił A. i F. P., L. i M. K. oraz M. C. - nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości gruntowej przy ul. [...], działka numer [...] o powierzchni [...]m-.
Ustalono, że nieruchomość stanowiąca własność Gminy jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, składającym się z trzech lokali mieszkalnych. Umową notarialną z 13 października 1987r. zainteresowane strony nabyły na własność określone lokale mieszkalne oraz udział we wspólnych częściach budynku i jego urządzeniach i prawo wieczystego użytkowania gruntu.
Burmistrz uznał, iż zainteresowanym stronom nie przysługuje prawo nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości w trybie powołanej ustawy, gdyż prawo wieczystego użytkowania nabyli w trybie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości z 29 kwietnia 1985r. a nie w trybie przepisów dekretu z 06 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją wydaną w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 105 § 1 kpa uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie.
Kolegium uznało, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Współużytkowanie gruntu (po [...]) jest bowiem związane z odrębną własnością lokali. Problem zaś przekształcenia tego rodzaju wieczystego użytkowania w prawo własności uregulowany został w ustawie z 04 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001r. Nr 120 poz. 1299 z zm.). Zdaniem Kolegium zainteresowane strony nie są użytkownikami wieczystymi nieruchomości w rozumieniu art. 1 powołanej ustawy z 26 lipca 2001r.
A. i F. P., L. i M. K. oraz M. C. wnieśli skargi. Skarżący kwestionują zaskarżone rozstrzygnięcie, podkreślając iż spełniają wymogi przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001r.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...]r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Kolegium w odpowiedzi na skargę słusznie zwróciło uwagę, iż skarżący nie odnieśli się do tego rozstrzygnięcia tylko podnieśli zarzuty dotyczące merytorycznej oceny kwestionowanej decyzji. Jednakże nie ma to żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153 poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Kolegium jako organ odwoławczy może zatem podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 kpa.
Prezentowany w zaskarżonej decyzji pogląd, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe gdyż problem przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem, w którym znajdują się własnościowe lokale mieszkalne, został uregulowany w odrębnej ustawie - nie zasługuje na akceptację.
Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji stanowił, iż roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 06 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 poz. 340 z zm.), zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości, która jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Nie budzi zatem wątpliwości, iż w tym zakresie, spełniają wymogi powołanego przepisu.
Jednoznaczny przepis art. 2 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001r. stanowi, iż do osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 nie stosuje się przepisów ustawy z 04 września 1997r. (Dz. U. z 2001r. Nr 120 poz. 1299 z zm.).
Rozpoznając ponownie odwołania skarżących organ odwoławczy winien uwzględnić przyjęty w orzecznictwie sądowym pogląd (np. II SA/Po 1943/02), iż odesłanie art. 1 ustawy z 26 lipca 2001r. do dekretu z 06 września 1951r. nie dotyczy przedmiotu regulacji (ochrona i uregulowanie własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych) lecz odnosi się do jego (dekretu) zasięgu terytorialnego.
Nie ma zatem żadnego znaczenia, iż przedmiotowa nieruchomość nie należała do gospodarstwa rolnego nadanego w ramach osadnictwa rolnego na obszarze Ziem Odzyskanych. Należy mieć również na względzie, iż aktualne brzmienie art. 1 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001r. nie nasuwa już w tym zakresie żadnych interpretacyjnych wątpliwości (Dz. U. z 2003r. Nr 64 poz. 592).
Z tych podwodów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i art. 200 i art. 152 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/E. Podrazik /-/G. Radzicka /-/St. Małek jw