Uzasadnienie
Skarżąca S.A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków jednorodzinnych dwumieszkaniowych w zabudowie bliźniaczej z częścią handlowo-usługową na działkach nr [...],[...],[...],[...] przy ul. [...] i [...] w P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, iż inwestor może rozpocząć roboty budowlane (w oparciu o pozwolenie na budowę wydane na podstawie ustalonych warunków zabudowy), co spowoduje trwałe zmiany w otoczeniu działek. Ponadto, może dojść do sytuacji, w której zamierzenie budowlane zostanie zrealizowane pomimo (późniejszego) uchylenia zaskarżonych decyzji. Czyniłoby to fikcyjną sądową kontrolę decyzji administracyjnych.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania może nastąpić tylko w odniesieniu do aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295).
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu. Jej istota polega tylko na stwierdzeniu istnienia pewnego stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma więc charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzi po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. Uchyla natomiast wobec inwestora ogólny zakaz zmiany zagospodarowania terenu, a wobec skarżącej może rodzić skutek prawny polegający jedynie na ustaleniu konieczności zaakceptowania prawnie dopuszczalnej zmiany korzystania z nieruchomości.
Wskazać należy, że inwestor nie może w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy rozpocząć realizacji projektu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy terenu stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Ma więc jedynie charakter promesy. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 2174/01, Lex nr 76097).
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/ A. Zieliński