Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. H. I. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w sprawie ustalenia legalności prowadzenia działalności hotelowej S. G. na posesji przy ul. [...] i [...] w S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. uznało skargę H. I. na bezczynność Burmistrza S. za nieuzasadnioną.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2013 r. H. I. wniósł skargę na powyższe postanowienie SKO w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu. Jej przedmiotem skarżący uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wydane w trybie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. rozstrzygające zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., a obejmuje on:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżone przez H. I. do tutejszego Sądu postanowienie SKO w P. wydane zostało na podstawie art. 37 k.p.a. Skarżący w swoim piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. zwrócił się do Kolegium z zażaleniem na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania prze Burmistrza Miasta i Gminy S. w sprawie ustalenia legalności prowadzenia działalności hotelowej S. G. na posesji przy ul. [...] i [...] w S. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub gdy przewlekle prowadzi postępowanie. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności i przewlekłości organu administracji publicznej w trybie administracyjnym.
Zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a. organem wyższego stopnia, o którym mowa także w art. 37 § 1 in fine k.p.a., wobec organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze. Organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2 k.p.a. Wynik postępowania wyjaśniającego determinuje dalsze czynności organu wyższego stopnia. W sytuacji gdy zakończy się ono ustaleniem, że nie zachodzi stan niezałatwienia sprawy w terminie, organ wyższego stopnia ogranicza się w swoim rozstrzygnięciu tylko do uznania zażalenia za nieuzasadnione. Jeśli rezultatem postępowania wyjaśniającego jest natomiast uznanie zażalenia za uzasadnione, organ ten podejmuje czynności w postaci: 1) wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, 2) zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz 3) w razie potrzeby, zarządzenia podjęcia środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2).
Jednocześni organ stwierdza, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym przyjmuje się, stosownie do treści art. 123 § 1 i 2 k.p.a., iż organ wyższego stopnia zajmuje stanowisko w sprawie w formie postanowienia.
W konsekwencji powyższych rozważań, wyjaśnić także należy, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli jest ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Ponadto brak jest szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia. W konsekwencji stronie nie przysługuje prawo podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, która to skarga musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r. II OSK 560/08 oraz powołane tam wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002 r. z. 4, p. 144, z dnia 24 maja 2001 r. IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3 p. 116).
W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie może być więc traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05 (dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdził, że ww. postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania (incydentalnych), lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy.
Ponadto podkreślić należy, iż akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05 opubl. LEX nr 196463). Co więcej, nie mieści się ono w kategorii spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 oraz pkt 3-8 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ B.Drzazga