Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 maja 2018 r. D. D. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] W jego treści zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 2 verte akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu polecił wezwać skarżącego do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 1, pkt X akt sądowych).
Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wykonano wysyłając do skarżącego wezwanie datowane na 3 lipca 2018 r. (k. 2 załącznika do akt sądowych). Wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF doręczono skarżącemu do rąk własnych dnia 10 lipca 2018 r. (k. 8 akt sądowych).
Powyższe zarządzenie nie zostało wykonane.
Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek D. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że wniosek ten nie został złożony na wymaganym formularzu, a nieusunięcie braku w tym zakresie formalnego wywołuje określone konsekwencje procesowe przewidziane w art. 257 P.p.s.a. (wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania).
Od zarządzenia referendarza sądowego D. D. wniósł sprzeciw. Podkreślił, że chciałby skorzystać z prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Objęte sprzeciwem zarządzenie referendarza podlega utrzymaniu w mocy.
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek D. D. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a.
Z kolei na wezwanie, które mu doręczone do rąk własnych, skarżący nie odpowiedział. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Konieczność wydania takiego orzeczenia w zaistniałych okolicznościach wynika wprost z art. 257 P.p.s.a.
Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Uzupełniająco Sąd zaznacza, że pozostawienie przez referendarza wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jak i obecne orzeczenie, nie oznaczają, że D. D. utracił możliwość ubiegania się o przyznanie mu prawa pomocy (zwłaszcza o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu).
Dotychczasowy wniosek nie wywołał oczekiwanego przez skarżącego tylko dlatego, że wykonano wezwania Sądu do nadesłania wymaganego formularza. Sąd informuje skarżącego, że nie ma przeszkód, aby ten jeszcze raz wystąpił on o przyznanie prawa pomocy składając wypełniony formularz PPF, który Sąd udostępnił przy wezwaniu doręczonym 10 lipca 2018 r.
/-/ J. Szuma