Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 29 października 1996 r., sygn. akt II SA/Po 561/96

Teza

1. O chorobie zawodowej można mówić tylko wówczas, gdy chorobę objętą wykazem chorób zawodowych, wywołaną czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy, stwierdzono u pracownika, to jest w myśl definicji zawartej w art. 2 Kodeksu pracy - osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Wobec tego, że w powyższej definicji pracownika nie mieści się osoba, która zawarła cywilnoprawną umowę zlecenia, nie można przyjąć, że do tej osoby stosuje się również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./.

2. Samo orzeczenie lekarskie stwierdzające wystąpienie choroby objętej wykazem chorób zawodowych u osoby, która nie posiada statusu pracownika, nie daje podstawy do prowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, a bez niego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Sentencja

1. oddala skargę.