Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 marca 2018 r., sprecyzowanym pismem z 9 kwietnia 2018 r., T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r. nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia jej dopuszczalności. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga podlega odrzuceniu, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli więc na dany akt administracyjny (decyzję / postanowienie) środek taki przysługuje, wniesienie skargi na ten akt jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, w sytuacji, gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest uprzednie skorzystanie z tego środka i wyczerpanie toku instancji w postępowaniu administracyjnym, a dopiero następnie dopuszczalne będzie wniesienie stosownej skargi do sądu, gdyż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, zapadłego po wyczerpaniu toku instancji.
Konkludując, niedopuszczalne jest wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję organu pierwszej instancji, dla której przepisy prawa przewidują praw do wniesienia odwołania.
Z treści skargi wynika bezspornie, że w niniejszej sprawie T. B. przedmiotem skargi uczynił wyżej opisaną decyzję z [...] 2015 r. nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.
Decyzja ta została wydana przez Starostę działającego w tej sprawie jako organ pierwszej instancji, od którego rozstrzygnięcia przysługiwało odwołanie do Wojewody [...] (art. 82 ust 3. ustawy z 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Oznacza to, że skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, tj. skargę odrzucił, przy czym stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak