Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. R., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących wraz z przyłączami na działkach nr [...] i [...] w P. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano co następuje.
Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia [...]r. odmówił ustalenia zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z czterema odrębnymi lokalami mieszkalnymi na terenie działki nr [...] oraz dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z czterema odrębnymi lokalami mieszkalnymi i budynku gospodarczo – garażowego na terenie działki nr [...], położonych w P. przy ul. [...], powołując się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr V/32/89 z dnia 04 marca 1989r, (Dz. Urz. Woj. Pozn. Nr 10, poz. 223 z 1989r.). Przedmiotowy teren przy ul. [...] oznaczony jest na tym planie symbolem MN, co oznacza teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Zdaniem organu odwoławczego, zamierzenie związane z wykonaniem dwóch budynków po cztery mieszkania w każdym budynku, nie jest zgodne z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem budynku czteromieszkaniowego nie można uznać za budynek jednorodzinny.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. podniósł, że w dniu [...]r., kiedy organ I instancji wydał decyzję, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym zdefiniowano budynek jednorodzinny jako taki, w którym są nie więcej niż cztery odrębne lokale mieszkalne. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji, zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i wskazując na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), gdzie określono, że budynek wielorodzinny to budynek zawierający dwa lub więcej mieszkania. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał w ogóle budowy budynków gospodarczo – garażowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7 u. z. p.) uchwalonym przez radę gminy. W palnie tym ustala się między innymi przeznaczenie poszczególnych terenów. Nie było spornym, że obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Nadzorczej w P. z dnia 04 marca 1989r. Nr V/32/89, przewidywał dla terenu, na którym znajdują się działki nr [...] i [...], zabudowę jednorodzinną.
W chwili wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
W § 3 pkt 2 w/w rozporządzenia określono, że przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. W pkt 4 § 3 wskazano, że budynek wielorodzinny to budynek mieszkalny zawierający dwa lub więcej mieszkań. A contrario więc, budynkiem jednorodzinnym jest budynek mieszkalny zawierający tylko jedno mieszkanie.
W tej sytuacji organ odwoławczy trafnie uznał, że zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynków mieszkalnych z czterema odrębnymi lokalami mieszkalnymi na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wprawdzie organ odwoławczy faktycznie w decyzji nie powołał się wprost na przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia, ale nie mniej zaskarżona decyzja okazała się zgodna z prawem.
Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie bez znaczenia jest data doręczenia zaskarżonej decyzji, natomiast odnośnie zarzucanej bezczynności organu, to skarżący mógł wnieść z tego powodu odrębną skargę na bezczynność do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/B. Drzazga /-/ B. Kamieńska /-/A. Łaskarzewska jw