Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 czerwca 2018 roku Z. L. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pomocy prawnej, który uzasadniła tym, że jej miesięczne dochody w wysokości [...] zł z tytułu emerytury są niewystarczające na pokrycie kosztów postępowania i wynajęcie adwokata, który mógłby ją reprezentować przed sądem.
W odpowiedzi wezwanie Sądu Z. L. przedłożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku argumentowała, że jej emerytura jest jej jedynym dochodem i po opłaceniu rachunków za media i zakup lekarstw, wizyty u lekarza pozostaje jej na życie ok. [...] zł. Wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej mąż prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni jest właścicielką domu o powierzchni [...] m² (wartość szacunkowa [...] zł).
Jednocześnie oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, ani żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), a także żadnych wierzytelności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000,00 zł.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Taki szczególny przepis to art. 239 § 1 pkt 1 a) P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Stąd skarżąca wnosząc skargę w sprawie dotyczącej uzyskania zasiłku celowego, nie ma z mocy prawa obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków związanych z jego udziałem w niniejszej sprawie (art. 211 - art. 213 P.p.s.a.). Rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zatem zbędne i postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a P.p.s.a.).
Z. L. złożyła także wniosek o ustanowienie adwokata, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jej sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego swojego utrzymania.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącej pozwala na ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Prowadzi ona bowiem samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się jedynie z emerytury, która z trudem zaspokaja podstawowe potrzeby koniecznego utrzymania. Wnioskodawczyni nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, a ponadto choruje, co wymaga dodatkowych wydatków. Przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja finansowa wskazuje, że nie ma ona możliwości wygospodarowania środków finansowych na pokrycie wynagrodzenia wolnorynkowego pełnomocnika z wyboru. Uzasadnione pozostaje zatem przyznanie Z. L. prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w ramach prawa pomocy ustanawia się pełnomocnika z urzędu, ale konkretną osobę wyznacza dopiero właściwy organ samorządu zawodowego pełnomocników. Ostateczna decyzja co do osoby radcy prawnego należy zatem do Dziekana Okręgowej Izby Rady Adwokackiej.
Zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 249 a i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga