Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 października 2014r. oddalił skargę W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem z 13 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku.
W związku z przyznaniem skarżącej prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015r., Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła do jej reprezentowania radcę prawnego W. M. (k. 90 akt sąd.).
W dniu 5 marca 2014r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na postanowienie z 13 stycznia 2015r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu, w którym wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, której koszty nie zostały przez skarżącą opłacone w żadnej części (§16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490, dalej rozporządzenie).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 10 czerwca 2015r. odrzucił powyższe zażalenie, gdyż było spóźnione.
Pismem z 24 czerwca 20125r. pełnomocnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z 10 czerwca 2015r. Zażalenie to nie zawierało wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 września 2015. oddalił zażalenie na postanowienie z 10 czerwca 2015r.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a." wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przy czym przyznanie wynagrodzenia następuje na wniosek pełnomocnika, co wynika z art. 254 §1 p.p.s.a. Przepisy rozporządzenia, normują natomiast badaną materię w ten sposób, że pełnomocnikowi z urzędu należy się wynagrodzenie za reprezentowanie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym za każdą instancję oddzielnie.
Wynagrodzenie należy się co do zasady za całokształt działań pełnomocnika, które doprowadzą do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w danej instancji. W przypadku reprezentowania strony przed II instancją pełnomocnikowi należą się koszty udzielonej pomocy prawnej za czynności wymienione w katalogu §14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.
W przepisie tym wskazano stawki minimalne wynagrodzenia pełnomocnika w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł.
Dla prawidłowego określenia wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu istotne jest, że reprezentował on stronę postępowania sądowoadministracyjnego w drugiej instancji, oraz jakiego rodzaju czynności wymienionych w § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia dokonał. Na czynności w postępowaniu zażaleniowym składa się całokształt pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika, tzn. dokonanie wszelkich niezbędnych czynności procesowych w toku postępowania zażaleniowego zmierzających do jego skutecznego przeprowadzenia aż do rozstrzygnięcia zażalenia przez Sąd II instancji.
W niniejszej sprawie zażalenie z 29 kwietnia 2015r. na postanowienie Sądu I instancji z 30 stycznia 2015r. okazało się niedopuszczalne i nie zostało rozpoznane przez Sąd II instancji. Przyjąć zatem należy, że w stosunku do tego zażalenia nie doszło do skutecznego jego przeprowadzenia przez postępowanie zażaleniowe w rozumieniu §14 ust. 2 pkt 2d rozporządzenia. Nie przysługuje, więc pełnomocnikowi wynagrodzenie w związku z wniesieniem zażalenia z 29 kwietnia 2015r.
Działaniem podjętym w niniejszej sprawie przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, za które mogło przysługiwać wynagrodzenie było zażalenie z 24 czerwca 2015r. na postanowienie Sądu I instancji z 10 czerwca 2015r., gdyż zakończyło się ono rozstrzygnięciem zażalenia i wydaniem postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku instancji. Zażalenie to stanowiło, więc podjęte przez pełnomocnika czynności w pełni zabezpieczające interesy skarżącej celem skutecznego wniesienia zażalenia i jego rozpatrzenia przez Sąd II instancji. Złożenie tego zażalenia stanowiło czynności podjęte przez pełnomocnika w postępowaniu zażaleniowym o jakim mowa w §14 ust. 2 pkt 2d rozporządzenia. Zażalenie to jednak nie zwierało wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. Pełnomocnik winien złożyć wniosek o przyznanie wynagrodzenia w każdym wnoszonym zażaleniu, gdyż środek ten wszczyna odrębne postępowanie zażaleniowe.
Pełnomocnik nie dopełnił obowiązku złożenia wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wraz z oświadczeniem o nieopłaconej pomocy prawnej nawet w części. W tym stanie rzeczy odmówić należało przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu także i w związku z tym zażaleniem.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §2 pkt 8 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.