Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 oraz 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. poz. 1071 ze zm. dalej k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania spółki [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz P. C. od decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości położonej w [...] na dz. nr ew. [...] i [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw (mylnie zatytułowany skargą) wniosła Miasto i Gmina [...], wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium.
W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o odrzucenie sprzeciwu, z uwagi na jego niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprzeciw należy odrzucić.
Stosownie do art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednak strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Wobec tego, mimo nieprawidłowego pouczenia w decyzji Kolegium skarga wniesiona przez Gminę i Miasto [...] była w istocie sprzeciwem. Niemniej jednak sprzeciw podlegał odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność.
Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W myśl art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Niewątpliwie postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot. Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W doktrynie i judykaturze podkreśla się, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i - co za tym idzie - nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 68/18 oraz z dnia 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 182/18, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 387/05, z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt II GSK 263/09, z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 773/10, z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2500/10; dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi.
Z podanych powodów, organ powołany do wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postepowaniu.
W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy [...] - który jako organ pierwszej instancji wydał w postępowaniu zwykłym decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. umarzającą postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości - jest organem samorządu terytorialnego, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Burmistrz (reprezentujący Miasto i Gminę [...]) nie posiada zatem legitymacji do wniesienia do Sądu skargi (sprzeciwu) na rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym, dotyczące uchylenia jego decyzji przez organ wyższego stopnia, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tym samym wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw jest niedopuszczalny i z tego względu podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64 b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
/-/ A. Kiersnowska- Tylewicz