Uzasadnienie
Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska odmówił spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie spółki "A" w L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent wskazał, że biorąc pod uwagę skalę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz uwzględniając opinię Państwowego Inspektora Sanitarnego w L. wyrażoną w postanowieniu z dnia [...]r, zasadnym było stwierdzenie obowiązku sporządzenia dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym Prezydent Miasta L. wydał dnia [...] r. stosowane postanowienie.
Jednocześnie zwrócono się do Wydziału Architektury, Planowania Przestrzennego i Budownictwa Urzędu Miasta L. o jednoznaczną interpretację zapisów §4 pkt 2 zmiany części planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta, dotyczącej jednostki strukturalnej D2 ZP US położonej pomiędzy ulicami [...],[...],[...] i Alejami [...] w L. Z otrzymanej odpowiedzi wynika jednoznacznie, że stacje paliw nie mogą być traktowane jako budynki związane z obsługą komunikacyjną. Stacje paliw zgodnie z definicjami zawartymi w prawie budowlanym (art. 3 pkt 1 a, 2 i 9) nie są bowiem budynkami lecz obiektami budowlanymi. Interpretacja taka znajduje potwierdzenie w definicji stacji paliw określonej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
Przepis §1 pkt 2 tego rozporządzenia definiuje stacje paliw jako obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub naziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacz paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje techniczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze.
W świetle powyższej definicji lokalizacja jakiejkolwiek stacji paliw w granicach jednostki strukturalnej D2 ZP US obowiązującej na rozważanym terenie w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest niemożliwa.
Interpretacja powyższa znalazła także potwierdzenie w opinii urbanistycznej sporządzonej przez dr inż. architekta R.M., który posługując się terminologią zaczerpniętą z prawa budowlanego uznał, że stacja paliw jest obiektem budowlanym, a ten należy rozumieć jako budynek wraz z instalacją i urządzeniami technicznymi. Miejscowy plan dopuszcza jedynie lokalizację budynków związanych z obsługą komunikacyjną. Wobec powyższego planowana inwestycja w postaci stacji paliw na terenie spółki "A" nie mieści się w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania terenu. Lokalizację stacji na terenie Centrum umożliwia jedynie zmiana ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z treścią przepisu art. 56 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony.
Tymczasem proponowana lokalizacja rozważanej inwestycji nie jest zgodna ze zmianą części planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta, zatwierdzonej uchwałą Nr XXXVI/276/97 Rady Miejskiej L. z dnia 22 maja 1997r. i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Leszczyńskiego Nr 15, poz. 66 z dnia 7 lipca 1997r.
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, jako niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby, w ocenie organu I instancji, sprzeczne z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony środowiska.
Odwołanie od powyższej decyzji w imieniu Spółki złożył jej Prezes wnosząc o uchylenie decyzji i wydanie zgody na realizację budowy stacji paliw zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący wskazał na wnioski zawarte w opinii urbanistycznej sporządzonej przez mgr inż. architekt E.K. z dnia [...] r. stwierdzające zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z planowaną lokalizacją stacji paliw płynnych. Architekt przytoczyła w opinii definicję budynków handlowo-usługowych zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2
Sygn. akt II SA/Po 595/06 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) Dz.U. Nr 112, poz. 1316. W myśl powyższej definicji budynki handlowo-usługowe obejmują centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi. Wobec powyższego lokalizacja projektowanej stacji paliw na terenie D2 U ZP jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu (§4 pkt 2 uchwały Nr XXXVI/276/97). Bezpodstawnie, więc organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium argumentowało, że na obszarze spółki "A", na terenie którego inwestor planuje budowę stacji paliw, obowiązuje zmieniony plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta L. dotyczący jednostki strukturalnej D 2 ZP, US położonej pomiędzy ul. [...],[...],[...] i Aleją [...] w L. Zmiana planu została zatwierdzona uchwałą Nr XXXVI/276/97 Rady Miejskiej Miasta L. z dnia 22 maja 1997r. Plan ten w §4 ust. 1 i 2 uchwały stanowi, że teren oznaczony na rysunku planu miejscowego symbolem D 2 U ZP przeznaczony jest pod zabudowę usługową: handlu, gastronomii, rzemiosła, sportu, kultury, administracji, łączności oraz zagospodarowania zielenią parkową na warunkach określonych uchwałą. W obrębie zabudowy usługowej dopuszcza się lokalizację budynków związanych z obsługą komunikacyjną i uzbrojeniem technicznym.
Organ II instancji wskazał, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego jest warunkiem wstępnym postępowania w kwestii wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodził się następnie ze stanowiskiem organu I instancji, że stacja paliw nie mieści się w pojęciu budynku związanego z obsługą komunikacyjną i uzbrojeniem technicznym, którego lokalizację dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania terenu.
Stacja paliw nie jest bowiem budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, którymi należy się posługiwać w przedmiotowej sprawie, a obiektem budowlanym złożonym z budynków, podziemnych zbiorników magazynowych paliw płynnych i gazu płynnego, instalacji technologicznych, w tym urządzeń do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacji wodnokanalizacyjnych i energetycznych, zadaszenia oraz innych urządzeń usługowych i 3
Sygn. akt II SA/Po 595/06 pomieszczeń pomocniczych. Budynek może wchodzić w skład stacji paliw, jednakże nie jest elementem niezbędnym i sam w sobie stacją paliw nie jest.
Kolegium zwróciło uwagę, że inwestor opisując planowane przedsięwzięcie w załączniku do wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie wskazywał na zamiar wzniesienia budynku.
Skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego wniósł w imieniu spółki "A" Sp. z o.o. jej Prezes domagając się uchylenia decyzji organu II instancji. Skarżący zarzucił organowi przede wszystkim naruszenie prawa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Wskazał, że organ odniósł się tylko i wyłącznie do kwestii interpretacji pojęcia "budynku", nie zwracając uwagi na dokumentację złożoną przez skarżącego, z której wynika, że planowana inwestycja jest jak najbardziej zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zakwestionował interpretację przyjętą przez organ, zgodnie z którą plan miejscowy dopuszcza jedynie lokalizację samodzielnych budynków, w uchwale nie wyłączono bowiem wprost innego rodzaju zabudowy.
Skarżący podniósł, że wnioski obu sporządzonych w sprawie opinii potwierdzają zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, tymczasem organ II instancji doszedł do odmiennych konkluzji prowadzących do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia zawarte w decyzji. Kolegium wskazało dodatkowo, że opinia sporządzona przez architekt E.K. nie została sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania i odwołuje się do nieobowiązujących przepisów. Wykorzystana w treści opinii klasyfikacja i nomenklatura stosowana jest jedynie w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej.
Powołana w skardze opinia architekta R.M. stwierdza, wbrew temu co podnosi skarżący, że lokalizacja stacji paliw płynnych na obszarze objętym planem jest niemożliwa.
Sygn.aktll SA/Po 595/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle zgromadzonych akt sprawy zarzuty wyrażone w skardze spółki "A" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego okazały się niezasadne.
Zgodnie z dyspozycją art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem zbadanie, czy w świetle ustaleń obowiązującego planu miejscowego dopuszczalna jest lokalizacja planowanej inwestycji w postaci stacji paliw na terenie spółki "A" w L. Rada Miejska L. na mocy uchwały nr XXXVI/276/97 z dnia 22 maja 1997r. dokonała zmiany treści części planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L., zgodnie z którą teren oznaczony na rysunku planu miejscowego symbolami D2 U, ZP przeznaczony został pod zabudowę usługową:
handlu, gastronomii, rzemiosła, sportu, kultury, administracji, łączności oraz zagospodarowania zielenią parkową na warunkach określonych uchwałą (§4 pkt 1).
W §4 pkt 2 uchwały wskazano, że w obrębie zabudowy usługowej dopuszcza się lokalizację budynków związanych z obsługą komunikacyjną i uzbrojeniem technicznym.
Postanowienia § 4 pkt 2 uchwały wprowadzają dodatkowe przeznaczenie przedmiotowego terenu, dopuszczając w obrębie zabudowy, o której mowa w § 4 pkt 1 uchwały szczególnego rodzaju usługi tj. usługi służące obsłudze komunikacyjnej.
Konkretne i taksatywne określenie funkcji terenu zamieszczone w pkt 1 § 4 uchwały w powiązaniu z postanowieniami jego pkt 2 uzasadnia przyjęcie, iż stacja paliw – z uwagi na istotę prowadzonej przez nią działalności – mieści się w pojęciu usług związanych z obsługą komunikacyjną. Jednakże plan miejscowy, w zakresie tego rodzaju usług wprowadził ograniczenia w zabudowie wskazując jednoznacznie na możliwość lokalizacji jedynie budynków.
Sygn.aktll SA/Po 595/06
Decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy będzie, więc zdefiniowanie pojęcia "budynek" i czy obejmuje ono także stację paliw. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu z zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przewiduje, że w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego ustala się m.in. przeznaczenie ternu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeżeli zatem w planie miejscowym przewiduje się teren pod określoną zabudowę to pojęcia użyte w tym planie i dotyczące tej zabudowy, należy interpretować zgodnie z tym jak to czyni szeroko rozumiane prawo budowlane.
Terminologia jaką należy się posługiwać w niniejszej sprawie winna być zatem zaczerpnięta z nomenklatury prawa budowlanego. Mówiąc inaczej, pojęcia jakimi posługuje się plan miejscowy, jeżeli nie zostały w nim zdefiniowane nie mogą być interpretowane inaczej niż to wynika z prawa budowlanego. W przeciwieństwie do tego co podnosi skarżący, w niniejszej sprawie nie może więc mieć zastosowania terminologia jaką posługuje się ustawodawca w innych aktach prawnych regulujących, np. zagadnienia z dziedziny statystyki i rachunkowości.
Słusznie zatem wskazują organy administracji, że zgodnie z przepisami §1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, stacja paliw płynnych jest obiektem budowlanym, w skład którego mogą wchodzić budynki, choć niekoniecznie, ale przede wszystkim to zespół instalacji i urządzeń służących do magazynowania i dystrybucji paliw płynnych. Obiekt budowlany jest natomiast w myśl przepisu art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane budynkiem wraz z instalacjami i urządzeniami towarzyszącymi.
Wobec powyższego sam budynek lub budynki, stacją paliw być nie mogą, stacja może bowiem działać bez jakichkolwiek budynków. Istotą jej funkcjonowania jest kompleks urządzeń i instalacji służących do magazynowania i sprzedaży paliw płynnych. W konsekwencji skoro pojęcie "stacji paliw" jako całość nie mieści w 6
Sygn. akt II SA/Po 595/06 zakresie pojęcia "budynek" to postanowienia planu miejscowego w §4 pkt 2 nie dopuszczają lokalizacji planowanej inwestycji na terenie spółki "A".
W przeciwieństwie do tego, co podnosi skarżący wnioski zawarte w opinii architekta R.M. wskazują jednoznacznie, że plan miejscowy uchwalony dla przedmiotowego terenu nie dopuszcza lokalizacji stacji paliw, właśnie z uwagi na to, iż nie jest ona jedynie budynkiem, a zespołem obiektów i przede wszystkim urządzeń oraz instalacji towarzyszących. Obie opinie architektów sporządzone dla potrzeb niniejszej sprawy w zasadzie w swojej treści są zgodne, jedynie wnioski do jakich prowadzą okazały się odmienne. Podkreślić przy tym należy, że ostateczne wnioski opinii architekt E.K. zostały wyprowadzone z definicji "budynków handlowo-usługowych" jaką posługuje się ustawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która zalicza do takich budynków także stacje paliw. Klasyfikacja ta jednak jest sporządzona na potrzeby statystyki i rachunkowości. Nie sposób zatem zawartej w tym rozporządzeniu terminologii i nomenklatury wprost zastosować w niniejszej sprawie dotyczącej zupełnie odmiennej dziedziny, jaką jest zagospodarowanie terenu.
Można też powiedzieć, że rozporządzenie w sprawie Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, na które powołuje się skarżący, zaliczając stacje paliw do budynków handlowo-usługowych, odnosi się do pojęcia stacji tylko z jednej strony, dla potrzeb zagadnień statystycznych. Nie przeczy to wcale definicjom jakimi posługuje się szeroko rozumiane prawo budowlane, które przewiduje, iż stacja paliw jest zespołem budynków, ale i dodatkowo urządzeń oraz instalacji służących do magazynowania i dystrybucji paliw płynnych. Z powyższego rozporządzenia nie wynika też, by stacja paliw była jedynie budynkiem handlowo-usługowym.
Mając powyższe na uwadze, uchwalony miejscowy plan zagospodarowania terenu w obowiązującej treści nie dopuszcza lokalizacji stacji paliw w obrębie spółki "A" w L. Prawidłowo zatem uznał Prezydent Miasta L., iż nie miał podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację palowanej inwestycji z uwagi na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Do takiego stanowiska słusznie przychyliło się także 7
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W świetle okoliczności sprawy brak także uchybień przepisów postępowania, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi spółki "A" Sp. z o.o. na decyduję Kolegium Odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, jak orzeczono w sentencji.
/-/ E Brychcy /-/ A. Zieliński /-/ J. Szaniecka