Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 350 Kodeksu postępowania cywilnego, dlatego poglądy wyrażane w orzecznictwie odnoszące się do postępowania cywilnego są odpowiednio aktualne także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 1982 r. (I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155) wyraził pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparycji, jak i w merytorycznej części orzeczenia. Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje ponadto, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny.
Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku należy mieć nadto na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, niepubl.).
W niniejszej sprawie w sposób oczywisty omyłkowo wpisano, iż rozpoznaniu podlega sprawa ze skargi "B. F.-S." zamiast ze skargi "B. F.-S.". Tym samym zachodzi konieczność sprostowania wyroku zgodnie z prawidłowym brzmieniem nazwiska skarżącej.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz