Uzasadnienie
Skarżąca E. K., po wydaniu wyroku oddalającego skargę, wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Na ich utrzymaniu pozostaje córka (10 lat). Jedynym dochodem rodziny jest wynagrodzenie męża skarżącej w wysokości 2.670zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni wraz z rodziną zamieszkuje na nieruchomości należącej do męża (budynek mieszkalny o pow. użytkowej 108m²). Skarżąca nie posiada ani oszczędności ani wartościowych przedmiotów.
Wysokość osiąganego dochodu uzasadnia ocenę, że Wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wysokość dochodu rodziny (około 890zł brutto miesięcznie w przeliczeniu na jedną osobę), wedle zasad doświadczenia życiowego, nie przekracza środków koniecznych na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych trzech osób. Uzasadnia także ocenę, że Wnioskodawczyni nie ma realnych możliwości wsparcia się pożyczką lub kredytem w celu pokrycia dalszych kosztów sądowych (Wnioskodawczyni uiściła wpis od skargi), czy wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Zatem odmowa przyznania prawa pomocy spowodowałby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania.
Wyjaśnić również należy, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego art. 205 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stąd ustanowienie dwóch pełnomocników z urzędu, czyli zarówno radcy prawnego, jak i adwokata, uznać należało, za nieuzasadnione. W konsekwencji orzekając o ustanowieniu pełnomocnika w osobie adwokata oddalono żądanie ustanowienia radcy prawnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ S. Michalski