Uzasadnienie
Stowarzyszenie "A" z siedzibą w G. (dalej: K. Ż.) złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu [...] 2011 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wraz ze skargą K. Ż. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast z treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a wynika, iż skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi Stowarzyszenia "A" z siedzibą w G. T. B. w dniu 14 maja 2011 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia. Z kolei ze znajdującej się na przedmiotowej skardze prezentaty Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu oraz pisma tego organu z dnia 25 lipca 2011 r. (k. 38 akt sądowych) wynika, iż skarga została złożona bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 14 czerwca 2011 r.
Stwierdzić zatem należy, iż ostatnim dniem do wniesienia skargi był dzień 13 czerwca 2011 r. (poniedziałek) bowiem zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 111 § 1 kodeksu cywilnego termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, zaś § 2 tego samego artykułu stanowi, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Tym samym wniesienie skargi w dniu 14 czerwca 2011 r. nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, przy czym skarżący nie złożył przewidzianego w art. 86 § 1 p.p.s.a. wniosku o przywrócenie terminu, który to wniosek zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. winien być wniesiony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W tej sytuacji procesowej należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia orzec jak w punkcie I sentencji postanowienia.
W związku z powyższym na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z przepisem art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Pod pojęciem "oczywistej bezzasadności skargi" należy rozumieć sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty, jasny i jednoznaczny wykluczają uwzględnienie skargi. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać m.in. z przyczyn procesowych, do których zalicza się sytuację, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga jest niedopuszczalna, a więc kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Skoro więc Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać zarzutów skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia, to zasadnym jest zastosowanie art. 247 p.p.s.a.
Rozpatrywanie wniosku skarżącego w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi byłoby zupełnie niecelowe, gdyż niezależnie od tego czy strona zostałaby zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu czy też nie, to bez żadnych wątpliwości skarga i tak byłaby odrzucona. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 2 sentencji postanowienia.
/-/ T. Świstak